Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: January 2013

309 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மழைக் காகிதம்

 

 வேலப்பன்… ரெண்டு கைகளையும், முழங்காலுக்குள் வைத்தவனாய்…குறுகிப்போய் இருந்தான். “”என்ன மாப்ளே தறியெல்லாம் எப்படி ஓடுது?” ஆறுச்சாமி மச்சான், சொந்த அக்காவான பாப்பாத்தியின் வீட்டுக்காரர், வேலப்பனின் பங்காளி சுப்ரமணியத்திடம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். “”ஏதோ,வாரம் போகுது.. ஒண்ணும் சரியில்லீங்க மச்சான். ஆளு பாடு தான் பெரும் பாடு”-புலம்பினான் சுப்ரமணி. எலெக்சன் முதல் இந்நாள்அரசியல் வரை…ஓடிக்கொண்டிருக்க… வேலப்பன் மட்டும், நிலத்தையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தான். அய்யன் இறந்து மூணாவது நாள்…சாதி சனங்க எல்லாம் விருந்தில் மூழ்கி,சொந்த பந்தங்களைக் குசலம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தனர். நாலு நாளுக்கு


அம்மாவைத் தேடி…

 

 வான்கூவரிலிருந்து ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து சென்னை வந்திருந்தான் ஸ்ரீராம். கூடவே அவன் மனைவி அகிலா, வெள்ளை நிற ஜில்லி நாய்க்குட்டி, ஐந்து வயது மகன் கெüசிக். விமான நிலையத்தில் பூச்செண்டு கொடுத்து அவனது மாமியாரும், மாமனாரும் வரவேற்றனர்; கை குலுக்கினர். கெüசிக்கை தூக்கி வைத்து முத்தம் கொடுத்து சாக்லெட் கொடுத்தனர். அகிலாவிற்குத் தன் பெற்றோரைக் கண்டவுடன் ஆனந்தம் பிடிபடவில்லை. காரில் ஏறியதிலிருந்து கதை கதையாய் கனடா வாழ்க்கையைச் சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள். தான் பார்க்கும் வேலை, கணவன்


கண்ணால் காண்பது மெய்

 

 நல்ல அடை மழை. சின்னச் சின்ன பிட் பைட்டாக ஆரம்பித்து சில நொடிகளில் மெகா பைட்டாகி இப்பொது ஜெட்டா பைட்டாக “சோ’ என்று கொட்டுகிறது. வழக்கம் போல வானொலியின் இன்று பரவலாக வானம் மேக மூட்டத்தோடு காணப்படும் என்பதை பொய்யாக்கிப் பொறுத்துப் பெய்கிறது. நான் நின்று கொண்டிருக்கும் இந்தப் பஸ் ஸ்டாப் ஜன வெள்ளத்தால் நிரம்பி வழிகிறது. மண்வாசத்தைவிட அரை இன்ச் தள்ளி பக்கத்தில் நிற்கும் கன்னிப்பெண் வாசம் ஆளைத் தூக்குகிறது. இந்த வாசனைகளுக்கு உற்ற தோழன்


பழி

 

 இருபது வீடுகள் கொண்ட எங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் தரைத்தள முதல் வீட்டில் குடியிருப்பவர் வாசன். நல்ல வேலையிலிருந்தபோது, இன்ஷ்யூரன்ஸ் கம்பெனியில் கை நிறைய சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டிருந்த இளம் மனைவி துர்காவை, மார்பகப் புற்றுநோய்க்குத் தாரை வார்த்து, தாயில்லா பச்சிளம் குழந்தை திவ்யாவுக்காகத் “தாயுமான’வர். வேலையை விட்டுவிட்டு, முழுநேரத் தாயும் தந்தையுமானார். யாருடைய உதவியும் இல்லாமல், திவ்யாவை இருபத்தி நாலுமணி நேர கவனிப்பில், சமைப்பதிலிருந்து, பாத்திரம் கழுவித் துணி துவைப்பது, பள்ளி, மாலை நேர ட்யூஷனுக்கு அழைத்துச் செல்வது


பெண்டாட்டிதாசன்

 

 இந்தப்பயல் இப்பிடி மாறுவான்னு நான் கனவுல கூட நெனச்சிப் பாக்கல்ல. இந்தக் கருவாலிக்குட்டி வந்து, என்ன மாயம் பண்ணினாளோ? இவன் இப்பிடியாகிட்டானே?” என்று கூறுவது கணவனின் இரண்டாவது அக்காவின் குரல் என்று கமலாவுக்குத் தெரிந்தது. அறையிலிருந்தவள் காதை வெளியே கவனப்படுத்தினாள். “”அதானே சரக்கு இப்பிடி இருக்கிறப்பவே இந்த ஆட்டம் ஆடறான்னா, கொஞ்சம் வெள்ள சொள்ளையா இருந்திருந்தா, பயல கைலப் பிடிச்சிருக்க முடியாது போல இருக்குது?” என்றது மூத்த அண்ணியின் குரல். “”அக்கா, உள்ள கேட்டுட்டிருப்பா. அவன் வந்ததும்


மறைமுகமாக ஒரு காதல்!

 

 20 வருடங்களுக்கு முன்பு, மெட்ராஸ்… … இப்பிரிவு எத்தனை காலம் தான் நீடிக்குமோ? இந்த அறியாப்பருவத்து மனித மந்தையிலிருந்து ஒன்றோ இரண்டோ பிற்காலத்தில் வேறெங்கேனும் முட்டிக்கொள்ளுமோ? மோதிக்கொள்ளுமோ? அந்த மண்டையிடியின் முக்கியத்துவத்தை நிர்ணயிக்கப்போவது நேற்றைய ஆற்றாமையா? இன்றைய அறியாமையா? நாளைய வாழ்வெனும் அலங்கோல அரங்கின் குரங்குத்தனமான அகங்காரமா? அந்த இனிய மோதல் திட்டமிடப்படுமா? சதி செய்தபடி நிகழ்வுகள் நிறைவேறுமா? அல்லது விதி எனும் இன்றியமையாமை வெறுமை மட்டுமே மிச்சமாகி ஆசை எச்சமாகி கூச்சத்தையே குற்றமாக்கிவிடுமோ/ பலத்த கைதட்டல்.


தேடல்

 

 பஸ் ஸ்டாண் டை நோக்கி விரைந்தேன். வியர்வையைக் கைகுட்டையால் துடைத்தபடி நெருங்கியபோது, அங்கிருந்து தாசாஹள்ளி செல்லும் தனியார் பஸ் புறப்படத் தயாராக இருந்தது. குளிர்ந்த காற்று வீசியபோதும் வெப்பத்தின் தகிப்பைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஜன்னல் ஓரமாக அமர்ந்திருந்த பயணி ஒருவரிடம் என்னுடைய கைப்பையை கொடுத்து வாங்கிக் கொள்ளும்படி சொன்னேன். இனி சிரமமில்லை ஏறி உள்ளே செல்லலாம். உள்ளே நடத்துநர் டிக்கெட் கொடுக்கும் மும்முரத்தில் இருந்தார். பின்பக்க கதவுக்கருகில் ஒருவன் மூன்று ஆடுகளைப் பின்னங் கால்களைத்தூக்கி ஒன்றன்பின் ஒன்றாக


மொழி

 

 பொன்னுசாமியைப் பார்க்கிறபோதெல்லாம் அவரை மண்ணுசாமியென்று திட்டி விடலாமா? என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொள்வான் அன்த்துவான். ஆனால் அது அவனால் முடியாத காரியமாய் இருந்தது. பொன்னுசாமி வயதில் பெரியவர். அன்த்துவான் கூட படித்த பாஸ்கரனின் அப்பா. பாஸ்கரனைப் பார்க்க அவன் வீட்டுக்குப் போகிறபோதெல்லாம் பொன்னுசாமி ஏதாவது எடக்கு மடக்காக சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் பேசுவது அன்த்துவானுக்கு எரிச்சலாக இருக்கும். இத்தனைக்கும் பொன்னுசாமி நன்கு படித்த நல்ல பொறுப்பான அந்தஸ்துள்ள பதவியில் இருக்கிறவர். மாவட்டக் கல்வி அதிகாரி. அதாவது டி.இ.ஓ.


களரிக் கிழவி

 

 “”ஏப்பு, இந்த பஸ் களரி போகுமா?” “”களரியா, அது எங்கிட்டுருக்குப் பாட்டி?” “”திருஉத்தரகோசமங்கைக்குப் போற வழியில இருக்குய்யா, ராமநாடு ராஜா பாஸ்கர சேதுபதி சம்பந்தம் பண்ணுன ஊருப்பா!” “”அப்படியா, நீங்க அந்த ஊரு தானா பாட்டி?” “”ஆமாப்பூ, கருகப்பிலை பல்பொடி வாங்கலாம்னு ராம்நாடு வந்தேன். அதுல விலக்கினாத்தான் பல்லு விலக்கினாப்புல இருக்குது. நானும், ரெண்டு, மூணு கடையில கேட்டுப் பார்த்தேன், கிடைக்கலை. எந்தக் கடையில விக்குதுன்னும் லெக்குத் தெரியலையேப்பா, களரிக்குப் பஸ் வந்தா, சொல்லுப்பு.” “”நீங்க போற


நாய்கள் இல்லாத தெரு

 

 “”ஏங்க… இன்னைக்கு என்ன நடந்துச்சு தெரியுமா?” அலுவலகத்தில் இருந்து திரும்பிய என்னிடம் மலர்விழி பயமுறுத்தும் தோரணையில் கேட்டாள். “”என்ன நடந்துச்சும்மா…” “”மணிக்கு பவுடர் அடிக்கிறேன்னு. உங்க செல்லப் பொண்ணு… ஒரு டப்பா பவுடர காலி பண்ணியிருக்கா…” விளையாண்டு கொண்டிருந்த அஸ்வினி என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பு எட்டு மணி நேர அலுவலக சோர்வை பறந்தோடச் செய்தது. “”என்னங்க, நான் சொல்றது காதுல விழுதா” “”ம்ம். விழுந்ததும்மா…” என்ற எனக்கு, ஒரு டப்பா பவுடர் வேஸ்ட்டாகப் போய்