Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: May 2013

292 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கிழிசல்

 

 காப்பிக் கடையில் சரியான கூட்டம். ஆள் இருக்க இடமில்லை. நீள வாட்டத்தில் போட்டிருந்த பெஞ்சுகளில் நெருக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பெஞ்சின் ஓரங்களில் இருந்தவர்களுக்கு ஒரு கை முட்டியை ஊன்றுவதற்கு மட்டுமே இடம் இருந்தது. கை கழுவிவிட்டு வந்தவர்கள் தேயிலை குடிக்க வரும் முன் காயான இடத்தில் வேறு ஆட்கள் அமர்ந்தாயிற்று. தேயிலையை நின்று கொண்டே குடிக்கும்படி. ஆயிற்று. மூன்று பேர் நான்கு பேராக வந்தவர்களுக்கு எல்லோருக்கும் ஒரே பெஞ்சில் இடம் கிடைக்கவில்லை. வெவ்வேறு பெஞ்சுகளில் அமர்ந்தவர்களுக்கு


சட்டை

 

 அவன் துறவி! வாழ்க்கையை வெறுப்பது அல்ல. வாழ்வைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் பொய்யான மயக்கத்திற்கு ஆட்படாமல் வாழ முயல்வதுதான் துறவு எனில், அவன் துறவிதான். முப்பது வயதில் அவன் புலனின்ப உணர்வுகளை அடக்கப் பழகிக் கொண்டான் என்று சொல்வதை விட, அவற்றில் நாட்டம் இல்லாததே அவனது இயற்கையாய் இருந்தது என்று சொல்வதே பொருந்தும். இதற்கு அர்த்தம் அவனிடம் ஏதோ குறைஎன்பதல்ல. அவன் நிறைவான மனித வாழ்வின் தன்மையிலேயே குறைகள் கண்டான். ‘ஓட்டைச் சடலம் உப்பிருந்த பாண்டம்’ என்று பாடும்


மூக்கப்பிள்ளை வீட்டு விருந்து

 

 மூக்கப்பிள்ளையின் மனசாட்சி திடீரென்று உறுத்தல் கொடுக்க ஆரம்பித்தது. அது அப்படி விழிப்புற்று அரிப்புத்தருவதற்குப் பத்திரிகைகளில் வந்த சில செய்திகள் தான் காரணமாகும். சுகமாய் சவாசனம் பயின்று கொண்டிருக்கிறமனசாட்சி சிலபேருக்கு என்றைக்காவது திடும்விழிப்புப் பெற்று. குடை குடை என்று குடைந்து. முன் எப்பவோ பண்ணிய பாபத்துக்கு – அல்லது தவறுக்கு – பரிகாரமாக இப்போது செயல் புரியும்படி தூண்டித் துளைப்பது ஏனோ தெரியவில்லை, மனித மனம் மனசாட்சி என்பதெல்லாம் விசித்திரமான தத்துவம் என்றோ எளிதில் விளங்கிக் கொள்ள முடியாத


தீக்குச்சிகள்

 

 கண் விழிக்கும் போது காலம் அழகாய்த்தானிருந்தது பூரணிக்கு. வழக்கம்போல பம்பரமாக ஆடி, ஓடி உழைத்து மகனையும், மகளையும் கல்லுhரிக்கு அனுப்பிவிட்டு ஓய்வெடுக்க நினைக்கையில்தான் – காலிங்பெல் சத்தத்துடன் அவளைக் கலங்கவைக்கவே வந்தது ஏர்மெயில் தபால் ஒன்று. நயம் துலங்கும் பொன்னின் மெருகைப்போல் கையில் எடுக்கும்போதே, உணர்ச்சிகள் துல்லியமாய்ப் பொங்கி, மலர்போல் அழகாக விரிந்து மணம் வீசும் தோழியின் கடிதம் தான் இன்று வாழ்வின் ஆணிவேரையே அசைக்கும் கோடரிக்காம்பாக அவள் நெஞ்சைப் பிளந்தது. அதுவரை அவளின் எதிர்பார்ப்புகள், கற்பனைகள்


தத்து

 

 ராமகிருஷ்ணனும் கமலாவும் துணிந்து வந்து விட்டார்களேத் தவிர விஷயத்தை எப்படி விசுவத்திடம் சொல்வது என்று தயங்கினார்கள். “முக்கியமான விஷயமா பார்க்கணும்னு சொன்னீங்க. ஒண்ணுமே பேசாம இருக்கீங்களே ராமகிருஷ்ணனின் தயக்கத்தைப் போக்கி துணிவு கொடுத்தான் விசுவம். “எனக்கு கல்யாணம் ஆகி பத்து வருஷம் ஆயிட்டுது, என் வம்சம் விளங்க வாரிசு உருவாகலே. இனிமேலும் அதற்கு வழி இல்லேன்னு டாக்டர்கள் சொல்லிட்டாங்க. என்னுடைய ஏகப்பட்ட சொத்துக்கு வாரிசு இல்லாமப் போயிடும் அதான் உங்களை . . .” “என்ன செய்யணும்


நல்ல இடத்து சம்மந்தம்

 

 நந்தினி கவனமாக தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தாள். வயலட் நிற ஷிபான் புடவை, அதில் சின்னச் சின்ன வெள்ளி நட்சத்திரங்கள். அதே கலர் ரவிக்கை. ஒற்றை முத்து தோடுகள். முத்து வளை. கழுத்தில் மூன்று முத்துக்கள். வெள்ளை கைப்பை வெள்ளை குதிகால உயர்ந்த ஷூ. வில்லாக இருந்த மெல்லிய புருவங்களின் கீழே வயலட் ஐ ஷேடோவை மெல்ல தீற்றினாள், ஐ லைனர், ஆழ்ந்த நிற லிப்ஸ்டிக், அதே நிற பொட்டு. திருப்தியுடன் தன்னை முழுமையாக கண்ணாடியில் ஒரு முறை


புல்லானாலும் …..!

 

 அப்பாவின் இரண்டாம் நாள் காரியத்தை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்பினான் மனோஜ். ஈரத்துணியையும், துண்டையும் பிழிந்து கொடியில் காயப் போட்டுவிட்டுத் தன் ரூமிற்குள் நுழைந்தவன் திடுக்கிட்டான். அவனுடைய மனைவி தன் துணிமணிகளைப் பெட்டியில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தததைப் பார்த்துக் காரணம் புரியாமல் அவளை ஏறிட்டான். “மனோஜ், இன்று இரவு நான் புறப்படணும் எத்தனை மணிக்கு பஸ்?” “அதுக்குள்ளேவா, பத்துநாள் காரியம் முடியட்டுமே வசந்தா.” “புரியாமப் பேசாதீங்க. நான்தான் வரும்போதே சொன்னேனே, லீவு அதிகம் எடுக்க முடியாதுன்னு. அதோட அப்பா காரியம்


இடஒதுக்கீடின் இறப்பு

 

 செங்கதிர்கள் வலையில் சிக்கிய காலை பொழுதில், பெருநகர வீதிகளின் வாகனச் சண்டையில் போராடி, ஒரு டீ-கடை ஓரமாக தன் இரு சக்கர வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு, மெல்ல கடையை நோக்கி சென்று ஒரு கையில் செய்தி தாளை எடுத்து, வாசிக்கத் தொடங்கினான், உமர் எனும் பெயர் தாங்கிய 24-வயதுடன் பயணிக்கும், மாதம் 8000 ரூபாய் சம்பளத்தில் தனியார் பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் இளைஞன். நொடி பொழுதுகள் கூட இருக்குமோ தெரியவில்லை, ஒரு கடி,கடித்து வடையை காயப்படுத்திய மறுகணம், சற்று


இலட்சிய அம்புகள்

 

 கவியரங்கம் களை கட்டியது. வழக்கமான கவிஞர்களுடன் இன்று பல புதுக்கவிஞர்களும் உற்சாகமாகக் கவிதைத்தேரை உருட்டினார்கள். கடைசியாகத் தமிழ்நேசன் மேடையேறினான். மைக்கின் முன்னாள் கைகளை அசைத்து, ஆண்களின் அடிமைகளா பெண்கள் . . .? என ஆரம்பித்து ஆவேசமாகக் கவிதை பாடினான். பெண்கள் பரம்பரைத் தளைகளை உடைத்தெறியும் எண்ணமேயின்றி முடங்கிக் கிடப்பதால்தான் பிரச்சனையே எழுகிறது என்று பொருள்பட அவன் மிக இயல்பாகப் பாடி முடிந்ததும் கைதட்டல்கள் அரங்கத்தை அதிரச் செய்தன. சுற்றிலும் அமர்ந்திருந்த ஆண் கவிஞர்கள் காலரை நிமிர்த்திக்


குறுக்கீடுகள்

 

 பெர்சனல் செக்ஷன் புஷ்பா பரபரப்பாகப் பஞ்சமியின் ஸீட்டுக்கு அருகில் வந்தாள். “ஏய், பஞ்சமி, உனக்கு போன் வந்திருக்கு, கால் மணி நேரத்திலே மூணு கால் ஆச்சு ஆபீஸ் பூராவும் தேடறோம். எங்குமே அகப்படாத நீ எப்படி ஸீட்டிலே இப்ப… க்வீக் போ, போ!” என்று அவசரப்படுத்தினாள். “கான்டீனுக்குப் போயிட்டு வரேன் புஷ்பா அது சரி போன்ல யாருன்னு கேட்கலையா நீ?” “யாரோ செல்வரத்தினம்னு சொன்னார்.” “ஓ! எதற்காக என்னை அழைக்கிறார். ஒரு வேளை அவர் மகனை விட்டு