Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: மொழிபெயர்ப்பு

122 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கவண் வைத்திருந்த சிறுவன்

 

 பள்ளியில் எங்கள் வகுப்பில் இருந்த பையன்கள் ஒரு விசித்திரக் கலவை. ஹர்பன்ஸ் லால் என்றொரு பையன். கடினமான கேள்வி கேட்கப்பட்டால், அவன் தனது மைப்புட்டியிலிருந்து சிறிது மையை உறிஞ்சுவான். அது தன் அறிவை கூர்மைப்படுத்தும் என அவன் நம்பினான். ஆசிரியர் அவன் கன்னத்தில் அறைந்தால், “கொலை! உதவி!” என கூச்சலிடுவான். அதைக் கேட்டுப் பக்கத்து வகுப்புகளிலிருந்து ஆசிரியர்களும் பையன்களும் என்ன நடந்தது என்று காண ஒடிவருவார்கள். இது ஆசிரியருக்கு குழப்பம் தரும் ஆசிரியர் அவனைப் பிரம்பால் அடிக்க


புத்திரசோகம்

 

 பீட்டர்ஸ்பேர்க். பனிக்காலத்தின் அந்திநேரம். பனி எங்கும் வெண்பூக்களாய் பொழிந்தபடியும், சற்று நேரம் முன் ஏற்றி வைக்கப்பட்ட தெருவிளக்கை சோம்பறித்தனமாக சுற்றியபடியும், மெல்லிய அடுக்குகளில் மெண்மையாக கூரைகளிலும், குதிரைகளின் முதுகெங்கிலும், படர்ந்திருந்தது. தோள்பட்டைகளில், தொப்பியில், உடையில் என எங்கும் வெண்பனியோடு காணப்பட்ட குதிரைவண்டிக்காரர் அயோனா போடபோவ்(Iona Potapov) ஒரு வெண்ணிற பூதம் போல் காட்சியளித்தார். தன் இருக்கையில் எந்த சலனமுமின்றி அமர்ந்திருந்த வண்டிக்காரரின் உடம்பு வளைந்து குனிந்துதிருந்தது. தொடர் பனிபொழிவில் தன் மீது பனி, குவியலாக படர்த்திருந்தாலும் அதை


அவன் சட்டையில் இவன் மண்டை…

 

 ஹோலி பண்டிகையின் அந்தி நேரம். கிராமப் பையன்கள் அநேகர், வேப்பமரத்தின் கீழ் கூடிநின்று, ஒருவர் மீது ஒருவர் மண்ணை வாரி வீசி விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அம்ரித்தும் ஐசபும் கைகோர்த்து வந்தனர். மற்றவர்களோடு சேர்ந்தனர். இருவரும் புதிய ஆடைகள் அணிந்திருந்தார்கள். நிறம், அளவு, துணிரகம்-அனைத்திலும் ஒரே மாதிரியாக விளங்கிய அவை அன்று தான் தைக்கப்பட்டிருந்தன. இரண்டு பேரும் ஒரே வகுப்பில், ஒரே பள்ளியில் படித்தார்கள். தெருமுனையில் எதிர் எதிராக இருந்த வீடுகளில் வசித்தார்கள். அவர்களின் பெற்றோர் விவசாயிகள். இருவருக்கும்


பசித்த மரம்

 

 அழைப்பு மணி மீண்டும் ஒலித்ததும் என்னிடமிருந்து எரிச்சல் குரல் தானாகவே எழுந்தது. இதற்குள் இது நான்காவது தடவையாகும். இந் நிலையில் அமைதியாக வேலை செய்வது எப்படி? கார்த்திக் கடைக்குப் போவதாகக் கூறி வசதியாக நழுவி விட்டான். நான் எழுதுவதை நிறுத்த நேர்ந்தது. எழுந்து போய்க் கதவைத் திறந்தேன். அங்கே காந்தி பாபுவை நான் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. “என்ன ஆச்சர்யம் வாங்க, வாங்க!” என்றேன். “என்னைத் தெரிகிறதா?” “முதலில் சந்தேகமாகத் தான் இருந்தது.” அவரை நான் உள்ளே அழைத்து வந்தேன்.


சிறப்புப் பரிசு

 

 என்ன மோசமான பையன்! அவனை உதைக்க வேண்டியது தான், மற்றப் பையன்களோடு அவன் சண்டை போடுவது பற்றியும் அதிகம் கேள்விப் படுகிறேன். அவனைக் கூப்பிடு உடனே. “மோகன்! ஏய் மோகன்!” தலைமை ஆசிரியர் தன் பியூனை கூப்பிட்டார். அவர் குரலின் வெடிப்பைக் கேட்டே, தலைமை ஆசிரியர் வெகு கோபமாக இருக்கிறார் என மோகன் புரிந்து கொண்டான். உள்ளே விரைந்து, “என்ன ஐயா?” என்று பணிவுடன் கேட்டான். “சீக்கிரம் போய் ஐந்தாம் வகுப்பு தபனைக் கூட்டி வா” என்று


வனாந்திர ராஜா

 

 (காட்டை அழித்துவிடக் கூடாது என்பதையும், மரங்களால்தான் மழை வருகிறது என்பதையும், மரங்கள் மனிதனுக்கும், பிற ஜீவராசிகளுக்கும் நிறையப் பயன் தர வல்லவை என்பதையும், இந்தக் கதை ரொம்ப சுவாரஸ்யமாய்ச் சொல்கிறது.) ஒரு கோடைநாளில் நடந்தது இது! மழைக்கு முந்தைய வனாந்திரம் பற்றி இப்போது சொல்கிறேன்! ஒவ்வொரு சின்ன இலையும், பைன்மரத்தின் ஒவ்வொரு ஊசியும் முதல்மழையின் முதல்துளியை அனுபவிக்க ஆவேசப் பட்டன. ஒவ்வொரு சிற்றுயிரும்கூட மழை பற்றிய சுத்த சுயமான பிரக்ஞையில் உறைந்து கிடந்தன. எல்லாவற்றையும் பார்த்தபடி நான்


பின் வாசல்

 

 திரினிடாடில் நாற்பத்தியைந்தில் போர் ஓய்ந்தது. அநேக மக்கள் ஓய்வுத்-துட்டு பெற்றுக்கொண்டு ராணுவத்தில் இருந்து வெளியே வந்தார்கள். பிரடரிக் அவர்களில் ஒருத்தன். இவ்வளவு பணத்தை ஒருசேர அவன் பார்த்ததே கிடையாது. அலட்சியமாயும் ஊதாரியாவும் அவன் வாழ்ந்தான். ஆறஅமர கணக்கு பார்க்கிற காலத்தில் அரசாங்கம் அவனிடம் தந்தனுப்பிய மூன்னுறில் சில டாலர்களே மிச்சமாய் இருந்தன. அப்போது வேலைதேடி கும்பல் கும்பலாய் பயல்கள் வெனிசூலா போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். அங்கே நிலவரம் சிலாக்கியமாய் இருந்தது. அவர்கள் வீட்டுக்கு எழுதும்போது, காசு தட்டுப்பாடு இல்லையென்றும்,


பிரகாஷை காணவில்லையாம்!

 

 விஜயா சித்தி போன் செய்து, ப்ளஸ் டூ ரிசல்ட்ஸ் வந்தது முதல் கவலையுடன் இருந்த சலபதியும், சுஜாதாவும் அவர்களின் ஒரே மகன் இப்படி வீட்டை விட்டு போய் விட்டதில் ரொம்பவும் குன்றி போய்விட்டார்கள் என்றும், அவன் நலமாக இருக்கிறானோ இல்லையோ என்று தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னாள். பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்ற முடியாமல் மனச்சோர்வில் ஆழ்ந்து விட்டிருந்த பையனுக்கு அப்பொழுதுதான் கௌன்சலிங் செய்து விட்டு வந்திருப்பதாலோ என்னவோ, சலபதியின் மீதும், சுஜாதாவின் மீதும் எல்லையில்லாத கோபம் வந்தது


மிதுனம்

 

 பொழுது சாய்ந்து விட்டது. கொல்லையில் காய வைத்திருந்த சவுக்குக் கட்டைகளை ஒரு மூலையில் நேர்த்தியாக அடுக்கி வைத்து, மழையில் நனைந்து விடாமல் ஓலைக்கீற்றுகளால் மூடி விட்டு, தரையில் சிதறி இருந்த சுள்ளிகளை குனிந்து நிமிர்ந்து பொறுக்கியதில் ராஜலக்ஷ்மிக்கு மூச்சு இரைத்தது. அவளைத் தேடிக்கொண்டே அங்கு வந்த தாசு, பின்னால் கைகளைக் கட்டியபடி நின்று கொண்டே கொஞ்ச நேரம் ஆர்வத்துடன் கவனித்து விட்டு, “இத்தனை விறகை என்ன செய்யப் போகிறாய்?” என்றார் நீட்டி முழக்கிக் கொண்டே. அந்தம்மாள் சுட்டெரிப்பது


விமுக்தா – மீட்சி

 

 **தெலுங்கு எழுத்தாளர் திருமதி ஒல்காவின் “விமுக்தா”விற்காக அவருக்கு சாகித்ய அகாடமி விருது (2015) கிடைத்துள்ளது** பதினான்கு வருட வனவாசத்தை, பல விதமான இன்னல்களை, மாபெரும் சாகரத்தைத் தாண்டி அயோத்தியாவுக்குத் திரும்பி வரும் சீதை, ராம, இலக்குமணர்களை வரவேற்பதற்கு அந்தப்புரம் முழுவதும் திரண்டு வந்திருந்தது.. ஊர்மிளா ஒருத்தியைத் தவிர! ஆர்வத்துடன் நாலாப்பக்கமும் தேடிய சீதையின் கண்களுக்கு ஊர்மிளா எங்கேயுமே தென்படவில்லை. மாமியார்களின் அரவணைப்புகள், குசல விசாரிப்புகள், மாண்டவி, ஸ்ருதகீர்த்தியின் நட்பு கலந்த பேச்சுக்கள், உபசரிப்புகள்…இவை எதுவும் சீதையின் மனதில்