கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: November 2016

126 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சத்தியங்கள் ஊசலாடுகின்றன…

 

 அதிர்ஷ்டம் என்பது சில அடிகள் வித்தியாசத்தில்தான் தவறி விடுகிறது.. அல்லது கிடைத்து விடுகிறது. அழகேசனால் நம்பவே முடியவில்லை. உண்மைதானா? உண்மைதானா? கண்ணில் படுகிற ஒவ்வொருவரையும் வலுவில் அழைத்து, அதுபற்றிக் கூற வேண்டுமெனற பெருமிதத்துடன் கூடிய ஆவல், பரபரப்பு, மகிழ்வுத் துடிப்பு..! தமிழில் வெளிவரும் வார இதழ்களில் புகழ்பெற்ற இதழான மலர்க் கொத்துவிலிருந்து வந்த கடிதம் அது. அழகாய், தமிழில் கணிணி அச்சு செய்யப்பெற்று, அடியில் ஆசிரியர் கையொப்பம் இட்டிருந்தார். `அன்புடையீர், வணக்கம். மலர்க் கொத்து வார இதழ்


சுவை

 

 சுப்புணிக்கு நல்ல வாட்டிய வாதாமர இலையை விரித்துச் சுட சுட அன்னம் பரிமாறி அதில் உள்ளங்கை ஆழத்திற்குக் குழித்துக் கொண்டு சாம்பாரை நிரப்பித் தந்தால் போதும் சங்கநிதி பதுமநிதி இரண்டும் கொடுத்தால் கூட வேண்டாம். அவனைத் தரையில் உட்கார வைத்து இலை போட்டு சாப்பாடு பரிமாறுபவர்கள்தான் மிகவும் குறைவு. உடல் உழைப்பு தேவை என்றால் மட்டும் சுப்புணியைத் தேடித் போக ஆள் கிளம்பும். அஸ்தம்பட்டி தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து ரெண்டு நடை தண்ணி கொண்டு வரணும் சுப்புணி .


பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்…

 

 “ஏம்மா, நீங்க படிக்கும் போதும் ஸ்பைடர் மேன் பாத்தேளா டிவில?” மூன்றாவது படிக்கும் ஆனந்த் கேட்கிறான். எனக்குச் சிரிப்பு வருகிறது. “போடா! அப்பல்லாம் டிவியே கிடையாது”. “டிவி கிடையாதா? நிஜம்மாவா?” குழந்தை அகல விழிக்கிறது. அவனால் நம்ப முடியவில்லை. நேற்றைய நிஜம் இன்று சந்தேகத்துக்கிடமாகி விட்டது. எங்களுக்கெல்லாம் அன்று இவ்வளவு பொழுதுபோக்கு வசதிகள் ஏது? அப்பா ‘கல்கி’ மட்டும்தான் வாங்குவார். வியாழக் கிழமை இரவு எப்போது வரும் என்று காத்திருப்போம். போஸ்ட்மேன் நேரே மில்லில் போய்க் கொடுத்து


அருகே….! மிக அருகே..!

 

 காலில் அடிபட்டு ஒய்வாக இருந்தார் ராமசாமி. என்ன ஏதென்று பதற வேண்டாம். குளியல் அறையில் வழுக்கி விழுந்து கால் கணுக்காலில் மயிரிழை உடைப்பு. கால் கட்டு போட்டு அசையக் கூடாது என்பது மருத்துவர் கட்டளை. சும்மா இருத்தல் என்றால் என்ன என்பதை இதுவரை அனுபவித் திராததால் அவருக்கு பொழுதே போக வில்லை. எவ்வளவு நேரம் தான் தொலைக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது. அவருக்குப் பிடித்த ஆங்கிலப் பட சானலில் பார்த்த படத்தை திரும்ப திரும்ப பார்த்து கிட்டத்


ஒரு மழை நாள்

 

 மழை விடுவது போலத் தெரியவில்லை. இன்னும் அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது. ஏற்கனவே குளிர்காலம். மழையினால் குளிர் அதிகமாகி விட்டது. திரும்பவும் நான் என் எதிரிலிருந்த மேஜையில் வைக்கப் பட்டிருந்த அந்தப் பழைய செய்தித்தாளைப் பார்த்தேன். முதல் பக்கத்தில் இருந்து என் முகம் என்னைப் பார்த்து சிரித்தது. அப்போது தான் கடைசியாக சிரித்தது. அப்புறம் சோகமோ சோகம். கோரமோ கோரம். எல்லாம் என் விதி. அப்போது தான் காலிங் பெல் ஒலித்தது. “கதவு திறந்துதான் இருக்கிறது. உள்ளே வரலாம்” ஒரு


அவள் பெண்ணல்ல!

 

 வடபழனியில் உள்ள பிரபல திரையரங்குக்கு நண்பர்களோடு படம் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். திகில் படம். இருந்தாலும் முதல் பாதிவரை சிரிப்பாகத்தான் போச்சு. இடைவேளையில் நண்பன் பத்ரனுடன் காபி அருந்திக் கொண்டிருந்தேன். “”என்னடா பத்ரா திகில் படம்னே.. சிரிப்புப் படமாக இருக்கே?” “”இல்ல நண்பா செகண்ட் ஆஃப் பூரா திரில்லிங்காத்தான் இருக்கும்..” என்றவன் தொடர்ந்து கதை சொல்ல ஆரம்பித்தான். நான் வேண்டாம் என தடுத்தும் படத்தின் சஸ்பென்ûஸ உடைத்துவிட்டான். எனக்கு சப்பென்று ஆகிவிட்டது. “”டேய் நான் ரூமுக்குப் போறேன்..” “”ஏன்டா


குருதட்சணை

 

 “அப்பா, எனக்கு இப்போ கல்யாணம் செய்து கொள்ள விருப்பமில்லை. என்னை ஒரு பரிட்சைக்கு தயார் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்தப் பரிட்சையில் கிடைக்கும் முடிவுதான் என் மணவாழ்வு பற்றி முடிவெடுக்கும்” என்று மிகத் தெளிவாக ஆகாஷ் பேசியதும் அதிர்ந்து போனார் சிவசாமி. “என்னப்பா, ஒன்றுமே புரியவில்லை. இப்ப வரன் பார்க்க ஆரம்பித்தால்தான் நல்ல வரன் கூடி வர எப்படியும் குறைந்தது ஆறு மாதமாவது ஆகும். அப்புறம் சத்திரம் கிடைத்து பொண்ணு வீட்டுச் சௌகரியம் எல்லாம் பார்த்து கல்யாணம் முடிய


இந்தியா பாகிஸ்தான் 20க்கு20 கிரிக்கட்

 

 இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான 20க்கு20 கிரிக்கட் போட்டி ஆரம்பமாவதற்கு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரம் இருந்தது… இப்போது நேரம் 6.30… இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையிலான அரசியல் பிரச்சினையால் இந்தப் போட்டி கொழும்பில் நடத்தப்படுகிறது. போட்டிக்கு பெருந்திரளான மக்கள் பார்வையாளர்களாக கூடி இருந்தார்கள். இலங்கை போட்டிக்கு கூட இந்த அளவுக்கு அரங்கம் நிரம்பியதில்லை… இந்த இடத்தில் ஒரு குண்டு வெடித்தால் எப்படி இருக்கும்? நினைக்கவே அச்சமாக இருந்தது.. சில நிமிடங்களுக்கு முன்னர் ஒருவரின் கையில் இருந்து தவறி விழுந்த


குரு வீட்டில் சனி!

 

 ‘டொக்! டொக்!’ என்று கதவைத் தட்டிவிட்டு அறைக்குள்ளே வந்தாள் நர்ஸ். “ என்னம்மா!…. மாலை நாலு மணிக்கு ஆபரேஷன்….நீங்க இன்னுமா நீங்க பணம் கட்டலே!….உடனே போய் கேஷ் கவுண்டரில் பணத்தைக் கட்டிட்டு வாங்க!..” என்று நர்ஸ் சொன்னவுடன் மகன் முருகேசனைப் பார்த்தாள் பார்வதி. “ அம்மா!…நேற்று நீ கொடுத்த நகைகளை பாங்கில் அடமானம் வைத்து ஐம்பதாயிரம் வாங்கினேன்….அந்தப் பணத்தை பேண்ட் பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டு இங்கு தான் வந்தேன்!…இங்கு வந்து பார்த்தா ரசீது தான் இருக்கு!….நோட்டுக் கட்டைக்


மாமி போட்ட கோலம்

 

 அடுத்தவாரம் ஞாயிற்றுக் கிழமை பெங்களூர் மல்லேஸ்வரம் ஸ்ரீ சிருங்கேரி சாரதா மடத்தில் சரஸ்வதியுடன் எனக்கு அறுபதாம் கல்யாணம். எங்களுக்கு அறுபதாம் கல்யாணம் வேண்டாம் என்று மறுத்தாலும், அமெரிக்காவில் இருக்கும் என் ஒரேமகன் ராகுலும், மருமகள் ஜனனியும் எங்களை வற்புறுத்தி இணங்க வைத்தனர். அதனால் நான் மூன்று மாதங்கள் முன்பே சிருங்கேரி சாரதா மடத்தை எங்கள் கல்யாணத்திற்காக முன்பதிவு செய்து கொண்டேன். இன்று அந்த மண்டபத்தில் எல்லா வசதிகளும் நன்றாக இருக்கின்றனவா என்று நேரில் பார்த்துவர சரஸ்வதியுடன் காரில்