நேற்று வேறு இன்று வேறு

 

வினிதா தலைச்சன் பிரசவத்திற்காக அம்மா வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள். முன்பைவிடக்கொஞ்சம் கறுத்து, கன்னத்தில் சதை வைத்துப் பூசினாற் போன்று இருந்தாள். பார்வதிக்கு அவள் ஒரே பெண். அதனால் பார்த்து பார்த்துச் செய்தாள்.

குங்குமப்பூ போட்ட பால், தினமும் ஒரு கீரை, பத்து மணிக்கு ஆரஞ்சு ஜூஸ், மதியம் மூன்று மணிக்குத் தக்காளி ஜூஸ் என்று, என்ன தான் பார்த்துச் செய்தாலும் அவள் தாய்மையின் பூரிப்பு உடலில் தான் தெரிந்ததே தவிர அவள் முகத்தில் இல்லை.

சதா அவள் கண்களில் ஒரு பயம். சூன்யமான பார்வை, சிரிக்கும் போது கூட அதில் உண்மையான மலர்ச்சி இல்லை. ஒருவேளை முதல் பிரசவம் என்பதால் பயப்படுகிறாளோ?

‘வினிதாவின் மாமியார் அப்படியொன்றும் ரொம்ப நல்லவள் அல்ல. இருந்தாற்போலிருந்து, பைத்தியக்காரத்தனமான பிடிவாதம் பிடிப்பாள் வரதட்சணையே வேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டுத் திருமணம் முடிந்ததும் ‘அதை வாங்கி வா, இதை வாங்கிவா’ என்று சொன்னவள் தானே! இப்பொழுது ஏதாவது பெரிதாக நிபந்தனை போட்டிருப்பாளோ?

“வினி, குழந்தைக்கு இரண்டு பவுனில் செயினும், இரண்டு பவுனில் காப்பும், அரைப்பவுனில் மோதிரமும் போடலாம்னு இருக்கேன்.

“அதுக்கெல்லாம் இப்ப என்னம்மா அவசரம்? ஏதாவது வேணுமின்னா நான் கேட்கிறேன், ஆளை விடு” விருட்டென்று படுக்கையில் சாய்ந்து கொண்டாள் வினிதா.

பிரசவநாள் நெருங்க, நெருங்க வெளியில் சொல்ல முடியாத, விவரிக்க முடியாத உணர்ச்சிக் குவியலில் அவள் நெஞ்சு தடுமாறியது.

தயங்கித் தயங்கி அம்மாவிடம் அவளே சொன்னாள்.

“அம்மா எனக்குப் பிறப்பது ஆண் பிள்ளையாக இருந்தால் தான் நான் மாமியார் வீடு போக முடியும். பெண்ணாக இருந்தால் இங்கேயே இருக்க வேண்டியது தான்.”

“யார் அம்மா அப்படிச் சொன்னது?”

“என் மாமியார்!”

“அடிப்பாவி, அவ பெண்ணா, பேயா? இதென்ன கொடுமை?” அலறிவிட்டாள் பார்வதி. பின், “உன் கணவர் என்ன சொன்னார்?” நிதானமாகக் கேட்டாள்.

“அவர், அம்மா பேச்சுக்கு எதிராக எப்பொழுது பேசியிருக்கிறார்?” வினிதா எரிச்சலானாள்.

“வினிதா! இதுதான் உன் கவலையா? நீ கவலைப்படாதே! கடவுள் நம்மைக் கைவிட மாட்டார். உனக்கு ஆண் பிள்ளைதான் பிறக்கும்.” என்று உறுதியாகக் கூறினாள் பார்வதி.

மகளைத் தேற்றினாலும் உள்ளுக்குள்ளே பயமாக இருந்தது பார்வதிக்கு வினியின் மாமியார் குணம் தெரிந்தது தான். அவள் பிடிவாதம் பிடித்தால் பிடித்தது தான்.

இரண்டு வருடம் குழந்தை இல்லாமல் இருந்தாள். அப்படியே இருந்திருக்கலாமோ?

வலி கண்டதும் வினிதாவை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்துத் தெய்வத்தையெல்லாம் வேண்டி நின்றாள் பார்வதி.

ஒரு மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு ‘குவா’ச் சத்தம் கேட்டதும், பார்வதி பதட்டத்துடன் அறையினுள் ஓடினாள்.

அதிர்ச்சியாலும், பயத்தாலும் மயக்கமாயிருந்தாள் வினிதா.
சுறுசுறுப்பாக இயங்கினாள் பார்வதி. பணம் கை மாறியது.
கண்விழித்த வினிதா முதலில் பக்கத்தில் பார்த்தாள். அதைக் கண்ணுற்ற பார்வதி அருகில் சென்று “வினிதா, ஆண் குழந்தைதான் பிறந்திருக்கு, என் பேரன் என் வயிற்றில் பால் வார்த்து விட்டான்.” என்று படபடப்பாகப் பேசினாள்.

“அம்மா, கடவுள் காப்பாத்தாவிட்டாலும் நீ என்னைக் காப்பாத்த வைச்சிடுவேன்னு எனக்குத் தெரியும் அம்மா.”

“என்…ன… சொ…ல்…றே வினிதா?”

“ஆமாம்மா, உண்மையைச் சொல்லு, இந்தக் குழந்தை என்னுடையது தானா?”

“ஏம்மா வினிதா இப்படிக் கேட்கிறே? உன் குழந்தை தான்” அவசரமாகச் சொன்னாள்.

“அம்மா, என் பெண் குழந்தையை யார் கிட்டக் கொடுத்தே? அந்தக் குழந்தையைக் கொண்டாம்மா?” கண்களில் நீர் வழியக் கேட்டாள்.

“அது… வந்து” சமாளித்தாள் பார்வதி.

“அம்மா, உன் பெண் நல்லா வாழணும்கிற உன் ஆசை நியாயமானதுதான். ஏன்னா நீ ஒரு தாய். அதே போல் என் பெண் நல்லாயிருக்கணும்னு நான் நினைக்கிறது தப்பில்லையே! அவர் என்னைத் தள்ளி வைச்சிடுவாரோன்னு பயந்து என் குழந்தையை நீ மாத்திட்டே. ஆனால், நான் உயிரோடு இருக்கிறவரையில் என் குழந்தை என்கிட்டதான் வளரணும்னு நான் நினைக்கிறேன். என் குழந்தை அனாதையா வளருவதை நான் விரும்பமாட்டேன். எனக்குப் பெண் குழந்தை தான் பிறக்கும்னு டாக்டர் பரிசோதனை மூலம் சொல்லிட்டார். அதை அழிச்சிடுன்னு என் கணவரும் சொன்னார். நான் மறுத்துட்டேன். நேற்று வரை அதை நினைச்சு வருத்தப்பட்டது உண்மைதான். ஆனால் இன்று நான் தாயாகிவிட்டேன் என்ன இடையூறு ஏற்பட்டாலும் என் குழந்தையை இழக்க நான் தயாராயில்லே. உனக்கும் நான் சுமையா இருக்கமாட்டேன். என் சொந்தக் காலில் நின்னு என் குழந்தையை நான் காப்பாற்றிக் கொள்கிறேன். ப்ளீஸ், சீக்கிரம் என் குழந்தையைக் கொண்டாம்மா நான் பார்க்கணும்” என்று தீர்மானமாகச் சொன்னாள் வினிதா.

பார்வதி அவசர அவசரமாக ஓடினாள் குழந்தையை மாற்ற.

- 18-05-1986 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
தீர்த்தா புடவைக்கு இஸ்திரிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அம்மா, தெரு வாயிற்படியிலிருந்து கத்தினாள். “தீர்த்தா, சீக்கிரம் இங்கு வந்து பார், யார் வந்திருக்கிறார்கள் என்று!” தீர்த்தா அவசரமாக வெளியில் வந்து பார்த்தபோது சுஜா நின்றிருந்தாள், தலை நிறையப் பூவும் வாய் நிறையச் சிரிப்புமாய்! நமக்குத் தெரிஞ்சு, கவுன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மீனாம்பாளிடமிருந்து பெற்றவளும், உறவினரில் விதவையான வேறு சிலரும் கூடி அழுது, கதறித்தாலி வாங்கப்பட்டது. கனகலிங்கம் இறந்து இன்றோடு பதினைந்து நாட்கள் காற்றாகப் பறந்துவிட்டன. அடுத்து என்ன? மீனாம்பாள் அந்த வீட்டிலேயே மாமியாருடன் இருப்பதா, அல்லது தனி வீட்டில் இருப்பதா? என்ற பிரச்னை. அதற்குக் காரணம் அவளுக்கென்று ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இத்தனை காலமும் மனசுக்குள்ளிருந்து ஒரு பார்வை. ஒரு திருப்தி எல்லாமே திடுதிப்பென்று அசைவது போலிருந்தது வினிதாவுக்கு. உண்மையில் தன் கணவர் தனக்குத் துரோகம் செய்கிறாரா? அதுவும் தன் தோழியுடன்...? இந்த அதிர்ச்சிமிக்க ஒரு விஷயத்தை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. அவளால் நம்ப முடியவில்லை என்பதைவிட ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"நீங்கள் தேடி வந்த வீடு இது இல்லை" என்று சொல்ல நினைத்தவள், சுதாரித்துக்கொண்டு "வாருங்கள், வணக்கம்" என்றாள் வனிதா. வந்தவர் அவளின் அண்ணன் மாதவன். வசதியாக இருப்பவர். பெட்டிக்கடைக்காரனை காதலித்த குற்றத்திற்காக தங்கையென்ற உறவையும் மறந்து. "இந்த வீட்டில் உனக்கு இடமில்லை ,வெளியில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வானத்திலிருந்து உதிர்ந்துவிட்ட நட்சத்திரங்களைப் போல் இறைந்து கிடந்தன அந்த மகிழம்பூக்கள். ரங்கத்திற்கு சிறுவயது முதலே மகிழம்பூக்கள் என்றால் உயிர். பொறுமையாக எத்தனை வேலையிருந்தாலும் அத்துடன் மகிழம் பூக்களைப் பொறுக்கி நாரில் கோர்த்துத் தலையில் சூடிக்கொள்வாள். திருமணம் ஆகி இரண்டாண்டுகளுக்குள் அவள் பூச்சூடிக்கொள்ளமுடியாமல் செய்துவிட்டது தெய்வம். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அம்மா வாங்கி வந்த பேனாவைப் பார்த்ததும் கோபுவுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஓடிச்சென்று அம்மாவைக் கட்டிப் பிடித்துக் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான். “ரொம்ப நன்றி அம்மா. பேனாவைக் கொடுங்க அம்மா,” கேட்டான் கோபு. “கோபு, இந்தப் பேனா உனக்கல்ல!” அம்மா சொன்னதும் ஆவலெல்லாம வடிந்துவிட அதிர்ச்சியுடன், “பின் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சரவணனுக்கு ஏக்கமாக இருந்தது யாராவது ‘மணி என்னவாகிறது?’ என்று கேட்கும் பொழுது இடது கையை உயர்த்திப் பார்த்து மணி சொல்லும் மற்ற மாணவர்களை பார்க்கும்பொழுது அவனுக்கு ஏக்கமாக இருக்கும். அவன் வகுப்பில் அவனைப் போல் ஒன்றிரண்டு பேரைத் தவிர மற்ற மாணவர்கள் எல்லோருமே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வீடு இரண்டு பட்டுக்கொண்டிருந்தது சுந்தரம்தான் ‘லுhட்டி’ அடித்துக் கொண்ருந்தான். சாமிநாதன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் சுந்தரம். அவர் அழைப்பில் என்னதான் மந்திர சக்தி இருந்ததோ தெரியவில்லை சுந்தரம் விளையாட்டை நிறுத்தி விட்டு அப்பாவிடம் ஓடி வந்தான். அவர் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு தொங்கினான். அப்பாவின் முகத்தில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கண்ணாடி முன் நின்ற மாலதி ஒரு தடவைக்கு இரு தடவையாக முகத்துக்குப் பவுடரை ஒற்றிக் கொண்டாள். நெற்றியில் உள்ள ஸ்டிக்கர் பொட்டை சரி செய்து கொண்டாள். புடவை ப்ளீட்ஸை ஒழுங்குபடுத்தி, மேலே அடுக்கிப் பின் பண்ணிக் கொண்டாள். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துத் திருப்திப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கூட்டம் இல்லாத இடமாய் நீண்ட தூரம் நடந்து ஒரு கட்டு மரத்தின் பக்கம் பிரியாவும் பிரபுவும் ஒதுங்கி இருந்தனர். அவர்கள் அந்த இடத்தை தேர்ந்தெடுத்தது, மற்றவர்களைப்போல் இருளை சாதகமாக்கிகொள்ள அல்ல. அப்படியோரு நல்லவன் பிரபு. அதுதான் அவன் மீது பிரேமை கொள்ள ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மெழுகுவர்த்திகள்
யார் பைத்தியம்?
ராங் நம்பர்!
வேரிலும் காய்க்கும்
வைராக்கியம்
அம்மா வாங்கிய பேனா
கைக்கடிகாரம்
பொறுமை கடலினும் பெரிது
மனவேலிகள்
பாசத்தைத்தேடி

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)