கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஜி.சிவக்குமார்

15 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நிறம் மாறும் தேவி

 

 ஆயுள் உள்ளவரை இன்ப துன்பம் பகிர்வேன் என்று அக்னி சாட்சியாய் கரம் பிடித்து ஆறே மாதத்தில் பலவீனமாய் இயற்கையால் சபிக்கப்பட்டவளை,. திருப்பித் தாக்க இயலாதவளை. பெற்றோர் உறவினர் நண்பர்களை விட்டு என்னையே சதம் என்று நம்பி வந்தவளை, என்னில் ஒரு துளியை கர்ப்பத்தில் சுமப்பவளை கள்வெறி கொண்டு முத்தமிட்ட கன்னத்தில் அறைந்து மிருகமென வீழ்த்தப் போகிறேன் என்று நினைக்கும் படி எந்த பொல்லாத சொப்பனம் நான் காணவில்லை. கேடு வரும் போது மனிதனை எச்சரிக்கும் தேவதைகளும் என்னை


இறந்தவனின் அலைபேசியிலிருந்து வரும் அழைப்பு

 

 ஏம்ப்பா மணி ஒன்பதரை ஆச்சு ஒன்பது மணின்னு டிக்கெட்ல போட்டு இருக்கு எப்பத்தான் எடுப்பீங்க? ஏழு மணிக்கு மேல சிட்டிக்குள்ள பஸ்சை விடமாட்டான் தெரியுமில்ல. அஞ்சு நிமிஷம் சார் ஒருத்தர் வந்துக்கிட்டு இருக்கார். பழனி பேருந்து நிலையத்தில் வெளிப்புறமாக நின்று கொண்டிருந்த தனியார் பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தேன் ரெண்டு ரோஸ்ட் ஒரு முட்ட புரோட்டா ரெண்டு கலக்கி தள்ளுவண்டி ஹோட்டல் ,பேருந்து ஆட்டோ ஹார்ன் சத்தங்களின் பின்னணியில், பௌர்ணமி ஒளியில் வையாபுரி குளத்தின் நீர் அசைவற்றிருந்தது. பேருந்தின் முன்


மாயா

 

 அவன் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான் காட்டுக் கொடிகளும் செடிகளும் கிழித்து உடலெங்கும் ரத்தமும், வியர்வை வழிய வழிய நா வறண்டு அசுரத்தனமாக ஓடியவன் மர வேரோ எதுவோ தடுக்கி தடுமாறி விழுகிறான்.அய்யோஓஓஓஓஓ…. வனத்தின் அமைதியில் அவனது குரல் எதிரொலிக்கிறது அருகில் இருளை வார்த்தது போல் அவனை துரத்தி வந்த யானை அவன் யானையை அவ்வளவு அருகில் பார்த்ததில்லை துதிக்கையின் சொரசொரப்பான சுருக்கங்களும் வெறி மின்னும் நீர்வழியும் கண்களுமாக துதிக்கையை மேலே சுழற்றி ஆங்காரமாக பிளிறியபடி காலை உயரே தூக்கி கீழே


நுாறு ருபாய் நோட்டு

 

 டேய் சிவா என்ற குரல் அத்தனை வாகன இரைச்சல்களையும் கடந்து என்னைத் தாக்கியது. திரும்பிப் பார்த்தேன். எதிர் திசையில் கோபால். பால்யத்தில் என் பக்கத்து வீட்டில் குடியிருந்தார்கள். நில்லு. நானே அங்க வர்றேன். சாலையைக் கடந்து அருகில் வந்து என்ன சிவா எப்படியிருக்க என்ற கோபாலின் கன்னங்கள் ஒட்டியிருந்தன. இடுங்கின கண்கள். வியர்வையில் ஊறிய முகம். நல்லாயிருக்கேன்.நீங்க எப்படியிருக்கீங்க என்றேன். ஏதோ இருக்கேன். பாச்சலுர்லதான் இருக்கேன். பழனிக்கு வந்தா உன்னை விசாரிப்பேன். வீட்ல அப்பா எல்லாம் நல்லாருக்காங்களா?


எதிர் வினை

 

 அவள் காத்திருந்தாள்.வெகு நாட்களாக எதிர்பார்த்திருந்த வேட்டைநாள் இன்றுதானென்பது அவளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. கொப்பளிக்கும் கோபம் நாடி நரம்புகளிலெல்லாம் கசியும் ரௌத்ர சூரியன் பற்ற வைத்த நெருப்பு, அந்த பொட்டல் வெளியெங்கும் பற்றியெறிந்து கொண்டிருந்தது.நா வறணடு துவணடு நகர்ந்தது முடமான காற்று. மேகங்களற்ற வானில் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை ஒரு பறவையைக் கூட காணவில்லை.கானல் நீர் தேங்கிக் கிடந்த சாலையில் வழி தவறியது போல் இரைக்க இரைக்க ஓடி வந்த நாயொன்று இவளைக் கண்டதும் திகைத்து நடுங்கி உடல்


தாகம்

 

 எனக்கு தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும் போலிருந்தது. இந்த நேரம் ஜனனியும் பாப்பாவும் என்ன செய்து கொண்டிருப்பார்கள்? ஜனனி டிவியில் பாடல்கள் கேட்டபடி வேலை செய்து கொண்டிருக்கலாம். பாப்பா ஸ்கூலில் இருப்பாள். பேங்கில் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது? சரியாகத் தெரியவில்லை.சுமாராக ஒரு ஐம்பதாயிரம் இருக்கும். ஜனனிக்கு எவ்வளவு கிடைக்கும். ஒரு லட்சம்.அப்புறம் ஜிபிஎப் எல்லாம் சேர்த்து சுமாராக நாலு லட்சம் கிடைக்குமா? அதில் கடனெல்லாம் போக இரண்டு லட்சம் மிஞ்சும். அதை வைத்து எத்தனை நாள் சமாளிக்க முடியும்?


அம்மா என்றால்…

 

 எல்லோருடைய கண்களும் குழைவாக வடிக்கப்பட்ட சாதம்,காய்கறிகள்,அப்பளம்,இனிப்புகள் இவற்றோடு பாலாடை மிதக்கும் காபி எல்லாம் சேர்த்து கலவையாக படைக்கப்பட்டிருந்த இலையிலும் எதிரே இருந்த வேப்பமரத்திலும் மாறி மாறி பதிந்து மீண்டன. மரணத்தின் காட்டமான நெடி சுவாசங்களில் நிறைந்திருக்க எல்லோருடைய முகங்களிலும் வியர்வை வழிந்து கொண்டிருந்தது. நிரம்பி ததும்பிக் கொண்டிருந்த அமைதியில் கனமாக விழுந்து அதிர்வுகளை உண்டாக்கியது ராமசாமி மாமாவின் குரல். யாராவது கூப்பிடுங்கப்பா கூப்ட்டாதானே வரும் காகா காகா எழுந்த குரலைத் தொடர்ந்தன குரல்கள். காகா காகா சற்றுத்


ஆர்ஏஜேஏ ராஜா

 

 மூடியிருந்த பிரஸ் வாசலில் ராஜா சித்தப்பா உட்கார்ந்திருந்ததை வண்டிக்கு ஸ்டாண்ட் போடும்போது தான் கவனித்தேன். நரைத்த ரோமம் மண்டியிருந்த ஒட்டிப்போன கன்னங்களுக்கு மேலே சாராயம் வழிந்து கொண்டிருந்த பிதுங்கின பெரிய விழிகள் என்னைப் பார்த்ததும் நொடி நேரத்தில் தாழ்ந்து பதுங்கின. ஆர் ஏ ஜே ஏ ராஜா நான் ராஜா வந்திருக்கேன் சித்தப்பாவின் குரல் காதுகளில் ஒலித்தது. அப்பா வகையில் துாரத்து சொந்தம்.கௌரவமான குடும்பத்தில்தான் பிறந்தார். அவருடன் பிறந்தவர்கள் பஞ்சாயத்து ஆபிசில் எழுத்தராகவும் தலைமையாசிரியராகவும் இருக்கையில் இவர்


காட்டில் வாழும் நரி

 

 சொன்னா கேளுங்க இப்ப அவ தூங்க மாட்டா என்று சமையலறையிலிருந்து வந்த திவ்யாவின் குரல்,தமிழ் சினிமாக்களில் சேலன்ஞ் என்று இடைவேளை விடும் சமயத்தில் திரையெல்லாம் ஆக்ரமித்து நிற்கும் கட்டைவிரல் மாதிரி என் ஈகோவின் முன்னே சவாலாய் விரிந்து நின்றது. பாப்பா தூங்கு பாப்பா மணி பத்தரையாச்சு இன்னும் ஆடிட்டிருக்க. அப்பா யேனாம்ப்பா யேனாம்ப்பா என்று கைகளுக்கிடையே திமிறிக் கொண்டிருந்த நிவேதிதா, அய்யய்யோ மரப்பல்லி வந்துட்டான்டா என்றதும் சட்டென்று அமைதியாகி சின்னஞ்சிறு விழிகளில் பயம் மின்ன போ போ


அற்பப் புழுவாகிய நான்…

 

 இந்த வரிகளை நீங்கள் படித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில்,குற்றவுணர்வு கழுவிலேற்றியிருக்கும் நான்,மனம் சுருங்கிப் போன மனித மந்தையில் ஒரு துளி. அலுவல் நிமித்தமாக வாரத்தில் நான்கு நாட்கள் பேருந்தில் பயணம் செய்யும்படி விதிக்கப்பட்டவன். பேருந்தில் ஏறியதும் ஜன்னலோர சீட்டைத் தேடி அமர்ந்து கொள்வேன் .ஜன்னலோர சீட் யாருக்குத்தான் பிடிக்காது. நடுவில் ஸ்டேன்டிங்கில் நிறைய ஆட்களை ஏற்றுவதற்கு வசதியாக தனியார் பேருந்துகளின் இரட்டை சீட்டுகளெல்லாம்,வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வாழும் சராசரி இந்தியர்கள் ஒன்றரை பேர் மட்டுமே அமரக் கூடியது என்பதை