கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சத்யராஜ்குமார்

20 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பிடி 22

 

  வசந்த் வெள்ளைத் தடியைத் தட்டித் தட்டித் தட்டுத் தடுமாறி பஸ் ஸ்டாப்பில் வந்து அமர்ந்த போது அநேகமாய் அங்கே வேறு யாருமில்லை. “ஹலோ, ஹலோ” என்ற அவன் குரலுக்கு பதில் குரல் எதுவுமில்லை. சாலையில் அவ்வப்போது எழுவதும், அடங்குவதுமாகக் கார்களின் ஓசைகள். அவனுடைய உலகம் ஓசையும், மணமும், தொடுதலும்தான். வட்டம் சதுரம் எல்லாம் ஆட்காட்டி விரலால் தொட்டறிந்தவை. அருகில், அருகாமையில் எல்லாம் அவனுக்கு சப்தங்களின் அளவுகள். பிறர் உலகத்தை அவன் பார்த்ததில்லை. அம்மா அப்பா என்றிருந்தால்


பேலியோ

 

  சவிதா பாலாவை சந்தேகப்பட்டதில்தான் எல்லாமே ஆரம்பித்தது. எந்நேரமும் ஃபோனை நோண்டிக் கொண்டே இருந்தான். மறைத்து மறைத்து அதைப் படிப்பதும், ரிப்ளை செய்வதும், திடீரென ராத்திரி வெடுக்கென விழித்து போர்வைக்குள் வைத்து ஃபோனை ஆன் பண்ணிக் கொள்வதும் சந்தேகத்தைக் கிளப்பத்தான் செய்யும். ஐந்து வருஷமாய்க் காதலித்த போது அவன் அனுப்பிய குறும்பான குறுஞ்செய்திகள அத்தனையும் அவளுக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்து பதற வைத்தன. அந்தக் குறும்புத்தனத்துக்கு எந்தப் பெண்ணும் விழுந்து விடுவாள். அவள் சமைக்கும் சாப்பாட்டைக் கூட முன்பு


குறுநில மன்னர்கள்

 

  வராந்தா முழுவதும் விரக்தியான முகங்கள். “மக்கள் குறை தீர்க்கும் நாள்” வெள்ளை நிறப் பின்னணியில் நீலவர்ண எழுத்துக்களோடு பேனர் காற்றில் நெளிந்தது. எல்லோருமே கலெக்டரிடம் கொடுப்பதற்காகக் கையில் மனு வைத்திருந்தார்கள். ‘……உயர்திரு கலெக்டர் சமூகம் அவர்களுக்கு, எனது கணவரும் மாமியாரும் வரதட்சணை கேட்டுப் பல நாட்களாகத் துன்புறுத்தி வருகிறார்கள்….’ ‘…..அய்யா, நான் ஒரு ஆதரவற்ற ஏழைப் பெண். உடல்நலமில்லாத எனது தாயாரையும், ஊனமுற்ற தங்கையையும் காப்பாற்ற வேண்டிய நிலையில் உள்ளேன். அரசாங்கத்திடமிருந்து ஒரு தையல் இயந்திரம்


ஒரு பிஸ்டல் தூசு துடைக்கப்படுகிறது!

 

  ‘மதிப்பிற்குரிய அணு ஆராய்ச்சிநிலைய சேர்மன் அவர்களுக்கு… உங்களுக்காக ஒரு சைலன்ஸர் பிஸ்டல் தூசு துடைக்கப்பட்டுக் கொண்டுடிருக்கிறது.காரணம் உங்களுக்கே தெரியும்! ஆகையால் – அடுத்த நிமிஷத்திலுருந்தே இறப்பதற்குத் தயாராகவும். இப்படிக்கு, ‘ரேடியேஷன்’ எதிர்ப்பு குழு. சேர்மன் ராகவராவ் முகத்துக்கு, வியர்வை முத்து, முத்தாக மேக்கப் போட்டு விட்டிருந்தது. முற்றிலும் வழுக்கைக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருந்த தலையில் அங்கங்கே பய நரம்புகள் துடுத்துக் கொண்டிருந்தன. இருதயச் சுவர்களில் வால்கிளாக்கை மாட்டிய மாதிரி டிக்.. டிக்… டிக்…டிக்… கடித்ததைக் கண்களால் விழுங்கிய அந்தத்


சந்திரிகா

 

  சந்திரிகா கோபத்தில் சிவந்திருந்தாள். ஏர் கண்டிஷன் குளிர்ச்சியையும் மீறி அவள் முகத்திலுருந்து வெளிப்பட்டன உஷ்ணக்கதிர்கள். அவளுடைய பரந்த மேஜையின் மேல் அவள் கோபத்துடன் விசிறியடித்த ஃபைல் தவிர ரத்தச் சிவப்பில் இண்டர்காம், அதே நிறத்தில் கார்ட்லெஸ் டெலிபோன், மேஜை காலண்டர், மார்க்கர் பேனாக்கள், மானிட்டரில் அடுத்த கட்டளைக்காக கர்ஸர் கூடு திக்கிக் காத்திருக்கும் பர்சனல் கம்ப்யூட்டர்… சந்திரிகா கத்தினாள். “ஜடம் மாதிரி நின்னா என்ன அர்த்தம்?. ஏதாவது சொல்லுங்க..” எதிரில் தலையைக் குனிந்து நின்றிருந்த அந்த