Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைத்தொகுப்பு: தினமலர்

444 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வெண்ணைச் சிலை

 

 பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன், விசித்திரபுரி நாட்டில் தாத்தா, பாட்டியோடு சுசித்திரசேனன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு பெற்றோர் இல்லை. அவன் தாத்தா ஒரு கல்வெட்டும் தச்சர்; மிகுந்த ஏழை. சுசித்திரசேனன் மிகுந்த நோஞ்சானாக இருப்பான். அவனால் எந்த கடினமான வேலையையும் செய்ய முடியாது. அவனைச் சிறுவர்கள் தங்கள் விளையாட்டில் கூட சேர்த்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். அதனால், அவன் சிறுவர்களோடு விளையாடாமல் தாத்தாவோடு கல்வெட்டும் இடத்திற்குப் போவான். அங்கு போவதற்கு அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவன் தாத்தா


திருந்திட்டேன்!

 

 ”நானா… நான் அண்டரண்ட பஷி. உங்கள் பாட்டி கதை சொல்ல கேட்டிருப்பாயே. நான் பவுணர்மி அன்றுதான் பிறப்பேன். அதுவும் யாராவது பார்த்து எடுத்தால்தான் நான் முட்டையிலிருந்து வெளிவருவேன். உன் அதிர்ஷ்டம் நீ என்னைப் பார்த்தாய். அப்பாடா எத்தனை வருஷமாக காத்துக் கிடந்தேன் தெரியுமா? என்னை ஒருவரும் கண்டுபிடிக்கவே இல்லை!” ”அதிர்ஷ்டமா? ஐயோ… இனிமே நீ அந்த மாதிரி சீட்டி அடிக்காமல் இரேன்!” மறுநாள் அவர்கள் எழுந்திருக்கும்போது அதுவும் எழுந்தது. அதற்குத்தான் உடலை இஷ்டப்படி குறுக்கிக் கொள்ள முடியுமே.


என்ன பேச்சு பேசினான்!

 

 ஓர் ஊரில் ஏழை இளைஞன் ஒருவன் இருந்தான். அவன் பெயர் இளமுருகு. அவனுக்கு சொந்தமாக கீற்றுக் குடிசை ஒன்று இருந்தது. பல ஆண்டுகளாகக் கீற்றுகள் மாற்றப்படவில்லை. அதனால் மழை பெய்தால் குடிசைக்கு உள்ளும் பெய்யும்; வெயிலும் உள்ளே அடிக்கும். அவனிடம் மாடு ஒன்று இருந்தது. அதுவும் அந்தக் குடிசைக்குள் அவனுடன் இருந்தது. பிழைப்பு தேடி அவன் தொலைவிலிருந்த இன்னொரு ஊருக்குச் சென்றான். அந்த ஊரில் செல்வந்தர் ஒருவர் இருந்தார். தன் ஒரே மகளுக்குத் திருமணம் செய்ய நினைத்தார்.


வேரில்லா மரம்

 

 அடுப்பில் சாம்பார் கொதிக்க தாளித்து இறக்கி வைத்தாள் வத்சலா. ஹாலில் அபியும், அவள் அப்பாவும் சிரிக்கும் சப்தம் கையை டவலால் துடைத்தபடி வந்தாள். “”அப்பா, இந்த ப்ரோக்ராம் இன்னும் ஒரு வாரத்தில் முடித்தாகணும்” லேப்டாப்பைத் திறந்து அதில் தலையைக் கவிழ்த்திருந்தார்கள் எட்டிப் பார்த்தாள். போஸ்ட்கவரில் ஏதோ புள்ளிபுள்ளியாய் ஓடி விழுந்தபடி இருந்தது என்ன பண்றீங்க? “”டவுன்லோடு பண்ணிட்டு இருக்கோம்” கண்களை எடுக்காமல் மாதவன் பதிலளிக்க, “”அப்படின்னா என்னங்க?” “”ஐயோ அம்மா நீ வேற தொணதொணன்னு உனக்கு இதைப்பத்தி


மனமே கடவுள்

 

 பத்து வயது பேரன் அந்த பேட்டரி காரை அழகாக வளைத்து, வளைத்து ஓட்டுவதை சந்தோஷம் மேலிட ரசித்துக் கொண்டிருந்தார் ராம்பிரசாத். “”என்னப்பா பேரனுக்கு இவ்வளவு விலையில் காஸ்ட்லி கார் வாங்கிக் கொடுத்துட்டு அவன் விளையாடுவதை ரசிச்சுட்டு இருக்கிங்களா?” பக்கத்தில் வந்து நிற்கும் மகன் சிவாவைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். “”அமெரிக்காவிலிருந்து என் பேரன் வந்திருக்கான். என்னோடு இருக்கிற இந்த ஒரு மாசமும் அவனை சந்தோஷமாக வச்சுக்கணும்னு பார்க்கிறேன்.” “”அதுக்காக இவ்வளவு விலையில் தேவையாப்பா. இதை எடுத்துட்டும் போக முடியாது.


கோபம் தவிர்

 

 தன் நண்பனின் மெக்கானிக் ஷாப்பினுள் நுழைந்தான் சங்கர். நிறைய கார்கள் வேலைக்காக நின்று கொண்டிருந்தன. பானெட்டை திறந்தும், காருக்கு அடியில் படுத்தும் வேலையாட்கள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவர்களை தாண்டி உள்ளிருந்த அறைக்குள் நுழைந்தான். “”வா சங்கர், என்ன இந்தப் பக்கம் அபூர்வமாக இருக்கு.” “”இங்கே ஆதம்பாக்கத்தில் என் மாமா வீட்டு விசேஷத்திற்கு வந்தேன். அப்படியே உன் ஞாபகம் வந்தது. பார்த்துட்டு போகலாம்னு வந்தேன். எப்படி இருக்கே. பிஸினஸ் நல்லபடியா போய்ட்டு இருக்கு போலிருக்கு.” “”ஆமாம்பா. வேலை


கடந்து போகும்

 

 அந்த ப்ராஞ்சிலிருந்து டிரான்ஸ்பராகி, ஐந்து வருடம் கழித்து வேலை விஷயமா, மோகனுடன் உள்ளே நுழைந்தார் சிவராமன். தெரிந்த முகங்கள் யாருமே கண்ணில் படவில்லை. எல்லோரும் புதியவர்களாக தெரிந்தார்கள். “”க்ளார்க் சபேசன், சிவராமனை பார்த்துப் புன்னகையுடன் அவரை நோக்கி வந்தார். “”சார், நல்லா இருக்கீங்களா. பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு. இப்ப தர்மபுரி ப்ராஞ்சில்தான் இருக்கீங்களா?” “”ஆமாம் சபேசன். லோன் விஷயமாக என் நண்பர் மானேஜரை பார்க்க வந்தாரு. அவருடன் வந்தேன். எல்லாரும் மாற்றலாகி போயிட்டாங்க போலிருக்கு. புதுமுகங்களாக தெரியறாங்க.”


இருவரும் ஒன்றே

 

 மார்க்கெட்டில் காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டு வந்தவள் எதிரில் பாங்க் அட்டெண்டர் வருவதைப் பார்த்தாள். “”என்னப்பா… நல்லா இருக்கியா… பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு… நானும் லாக்கருக்கு வரணும், பாங்குக்கு போகணும்னு அவர்கிட்டே சொல்லிட்டு இருக்கேன். நேரம் கிடைக்கலை.” “”போன வாரம் கூட சார் பாங்க் வந்தாரே. டெபாசிட் பணம் அஞ்சு லட்சத்தை ஏதோ அவசரத் தேவைன்னு பாங்க் மானேஜர்கிட்டே பேசி, வாங்கிட்டுப் போனாரு. நான்தான் அவருடன் இருந்தேன்.” ஒரு கணம் துணுக்குற்றவள், “”ம்… ஆமாம். மறந்துட்டேன். சரி… அடுத்த


பார்வைகள் புதிது

 

 என்னால் இதற்கு ஈடு கொடுத்து கொண்டு இனி மேலும் இருக்க முடியாது. இதற்கு ஒரு வழி பண்ணித்தான் ஆக வேண்டும் புலம்பினாள் மைதிலி. எனக்கு மட்டும் இதிலே சந்தோ~மாவா இருக்கு, நான் இதிலே என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறாய்? நீயே இவ்வளவு சலித்துக்;கொண்டால் நான் யாரிடம் போவது? உன்னுடைய பொருமையால் தான் நான் இவ்வளவு நாள் ஓட்டினேன் நிதானமாக பதிலளித்தான் சிவராமன். இந்த இதமான பதில் மைதிலியை ரொம்பவும் தணியவைத்தது. ரொம்ப சாரிங்க. நான்


ஓர் வாடிக்கையாளனின் சபலம்…!

 

 ஏனோ..அன்று அதிகாலை மூன்று மணிக்கு விழிப்பு வந்து..எழுந்து..பாத் ரூம் சென்று விட்டு திரும்ப வந்த படுத்த போது.. சரியாக எனது அலைபேசி அழைத்தது.. இரண்டாவது ரிங்கில்லே..எடுத்து.., அழைத்தது யார் என தெரிந்தும்.. “ ஹலோ..” என்றேன். நண்பன் தான் அழைத்திருந்தான்..அவன் எனது நண்பன் மட்டுமல்ல…எனது முதலாளியும் அவர் தான். நான் அவர் கம்பெனியில் தான் வேலை செய்கிறேன்.. அவரது கார் டிரைவர்.. பெயர்தான் கார் டிரைவர்..ஏறக்குறைய..அவரின் வலது கை போல் தான் செயல்பட்டுகொண்டிருந்தேன். அவர் வீட்டில் அவர்