Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: November 2020

79 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

எம் மூஞ்சிலே எப்பவும் முழிக்காதே…

 

 “ஏய் நில்லு….. யாரடி உன்னை இப்படி அடிச்சது……” “யாரும் இல்லை……” “கண்ணெல்லாம் சிவந்து போயிருக்கு மரியாதையா சொல்லு….ஸ்கூல்ல ஏதாவது ரவுடித்தனம் பண்ணி அடி வாங்கினியா ……’ ‘அதெல்லாம் இல்ல……’ ‘கொன்னே புடுவேன் மரியாதையா நெஞ்ச தொட்டு சொல்லு என்ன நடந்துச்சு…’ ‘ஆஞ்ஞே … யாரும் அடிக்கல்லே அத்தே….. ‘ ‘மரியாதையா சொல்லிடு அடிச்சு கொன்னுடுவேன்….ம்… இல்லை… நீ சரிப்பட மாட்டே ஒரு நிமிஷத்துல பாரு இப்ப என்ன நடந்துச்சின்னு கண்டு பிடிக்கிறேன்…… தாயாரு அந்த பெல்ட்டை எட்றி…..


மனம் குளிருதடி

 

 யாழினியின் அலைபேசி பைக்குள் அதிர்ந்தது. அதிர்வலைகள் வெளியேறி மேசையையும் கொஞ்சம் அதிரச் செய்தது. கிளையன்ட் மீட்டிங்கில் இருந்தாள். எடுக்காமல் எதிரிலிருந்தவரிடம் பேசிக்கண்டிருந்தாள். மீண்டும் அதிர்ந்தது. அதில் கவனம் செலுத்தாமல் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள் அது நிற்பதாகத் தெரியவில்லை. தொடர்ந்து அதிர்ந்து. எதிரில் இருந்த அவருக்குப் பதட்டம் கூடியது. ‘மிஸ். யாழினி முதல்ல அதை எடுங்க. தொடர்ந்து யாரோ கூப்பிடுறாங்கன்னா எமர்ஜன்ஸியா இருக்கும்’. எடுத்தாள். விடுதியிலிருந்து மீனா. குரலில் ஒரு அவசரம். பதட்டம். ‘நந்தினி சூசைட் அடெம்ப்ட்பா. விஜயா ஆஸ்பத்திரிக்கு


வேல்விழி

 

 சிரித்து பின் அழுது அவள் சொன்னது என்ன? வேல்..! வேல்..! கார்திகேயன் தன் மகளை அழைத்தார். ஏன் அப்பா கூப்பிட்டீர்கள்? “உன்னைக் ஹாஸ்டலில் விட்டுவிட்டு நான் நேரத்தோடு திரும்ப வரனும். ரெடியாகி விட்டாயா? காரை ஷெட்டிலிருந்து எடுக்கட்டுமா? வேல்விழியின் அம்மா, அகிலாண்டேஸ்வரி, “எங்கே இந்த கோபியும், கோதையும் தொலைஞ்சு போனாங்க.” என புலம்பிக்கொண்டே தன் மகளுடைய ஸூட்கேஸ்களை தூக்கிக்கொண்டுவந்து ரெடியாக வாசல் அருகே வைத்தாள். ஒவ்வொரு வார விடுமுறைக்கும்கூட வேல்விழியை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்துவிடுவார் கார்த்திகேயன். வேலின்


அவள் பெயர் ராணி

 

 அப்போது தான் ராணி அலுவலக வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள். சற்று ஓய்வு எடுக்கலாம் என எண்ணியவளுக்கு வீட்டில் இருந்த வேலைகளை பார்த்து தலையே சுற்றியது. மலை போல குவிந்திருந்த அழுக்கு துணிகள் ஒரு புறம் குவிந்து கிடக்க. மறுபுறம் கழுவாத பாத்திரங்கள் மகன் டிவியிலும். மகள் செல்போனிலும் மூழ்கி கிடந்தார்கள். எரிச்சலுடன் தனது பிள்ளைகளை திட்டி கொண்டே கொஞ்சம் நேரம் கட்டிலில் சாய்ந்தாள். பிறகு முகம் கழுவி வேலைகளை முடித்து பிள்ளைகளுக்கு மாலை சிற்றுண்டி தயார்


தேதி பதினாறு

 

 அந்த ஊரில் புருசோத்தம் ஜோசியரை பார்க்க பெரிய பெரிய பணம் படைத்தவர்கள் முதல், பெரிய அதிகாரிகள் வரை காத்திருப்பர். அவரின் வாக்குக்கு அவ்வளவு மரியாதை. இதற்கும் புருசோத்தம் ஜோசியர் ஒருநாள் பொழுது முழுக்க பத்திலிருந்து பதினைந்து பேரை மட்டுமே பார்த்து ஜாதகம், ஜோசியம் சொல்லுவார். இதுதான் நடக்கும் என்று பட்டவர்த்தனமாக சொல்லி விடுவார். அது அப்படியே நடக்கவும் செய்யும். இதனால் எல்லோரும் அவரை நம்பினார்கள். அவரை பார்க்க அனுமதி வேண்டி கால் கடுக்க காத்திருந்தார்கள். அவர் திருமணமே


பொன்னியின் செல்வி!!!

 

 இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் இந்துவுக்கு பிரசவம் ஆகிவிடும் ! இந்து ஆஸ்பத்திரியில் பிரசவ வார்டில் அட்மிட் ஆகப் போவதில்லை !! ஏனென்றால் இந்து ஒரு புலி ! கறுப்பும் ஆரஞ்சும் வரிகள் போட்ட இருநூறு கிலோ எடையும் எட்டடி நீளமும் உள்ள ஆரோக்கியமான புலி ! கண்ணிரண்டும் மஞ்சள் நிறத்தில் பளபளவேன்று மின்னும் இவளின் அழகைப் பார்த்து வீரா ஆசைகொண்டதன் விளைவுதான் இப்போது இந்துவின் தற்போதைய நிலைக்குக் காரணம் !! வீரா அவனுடைய வேலை முடிந்ததும் கிளம்பி


இழப்புக்கள் எதிர்பார்ப்புக்கள்…

 

 ஸ்கூல் விடுகிறநேரம் இந்தமழைக்கு எப்படித்தான் இவ்வளவு கணக்காய்த் தெரிகிறதோ தினம் நாலரைக்கு பெல் அடிக்க வேண்டியதுதான்…என்னவோ தனக்காகவே அது அடிக்கப்படுகிற மாதிரியல்லவா நினைத்துக்கொள்கிறது! எப்படியோ கடந்த மூன்று நாட்களாக உமா ஒருமாதிரி தப்பி விடுகிறாள்.ஒருநாள் கிருஷ்ண ஜெயந்தியைக்காரணம் காட்டி மூன்று மணிக்கெல்லாம் பர்மிஷன் போட்டாயிற்று; இரண்டு நாட்களாக வேறொரு ஸ்கூலில் டீச்சர்ஸ் மீட்டிங் ஒன்று இருந்ததை முன்னிட்டு இரண்டு மணிக்குப்போய் நாலு மணிக்குள் விடுபட்டு பஸ் ஸ்டேண்டுக்கு வந்து விட முடிந்தது. இன்ரு வேறு வழியில்லை, மழையில்


மதிக்காததற்கு மரியாதை..!

 

 மடியில் ஐந்து மாத பெண் குழந்தையுடன் கூனிக் குறுகி அந்த காவல் நிலையத்தின் மூலையில் அமர்ந்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தாள் பத்மினி. எல்லாம் விதி. ஒரு பாவமும் அறியாத அவளை…..விடுதி சோதனைக்கு வந்த காவலர்கள்…’தப்பானவள்’என்று கருதி இழுத்து வந்து விட்டார்கள். லாட்ஜ் பொறுப்பாளரும் அறை வாடகை கொடுக்க வக்கில்லாதவள் இடத்தைக் காலி செய்தால் போதுமென்று விட்டுவிட்டார். இரவு 10 .00 மணிக்கு வந்தவளுக்கு மணி 2.00. ஆகியும் தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. எப்படிப் பிடிக்கும்…? பிடித்த காவலர்களாவது இவளைச்


ஒன்னே இழந்தா தான், மத்தொண்னு கிடைக்கும்…

 

 அத்தியாயம்-3 | அத்தியாயம்-4 | அத்தியாயம்-5 ராமநாதனுக்கு பதினோரு வயது ஆனதும் ராமசாமியும் விமலாவும் அவனுக்கு ‘உபநயனம் போட முடிவு பண்ணினார்கள்.வாத்தியாரைக் கூப்பிட்டு ‘உபநயனத்துக்கு’ வேண்டிய எல்லா வைதீக சாமான்களையும் வாங்கிக் கொண்டு வரச் சொல்லி,கூடவே காலை ‘டிபனு’க்கும் மத்தியானம் ஒரு கல்யாண சாப்பாட்டுக்கும் ஒரு நல்ல சமையல் காரணையும் ஏற்பாடு பண்ணச் சொன்னார் ராமசாமி. வாத்தியார் எல்லாம் செய்வதாய் ஒப்புக்கொண்டார். அடுத்த நாளே ராமசாமியும் விமலாவும் கிராமத்திற்குப் போய் குப்புசாமி குடும்பத்தை ராமநா தன் ‘உபநயனத்துக்கு’


தலைமுறை இடைவெளிகள்

 

 “இன்னிக்கி கிரஹணம் வத்சு… குழந்தைக்கு பன்னிரண்டு மணிவரை முட்டையெல்லாம் கொடுக்காதே… அதுவும் நேத்திக்கி வேகவெச்சு பிரிட்ஜ்ல வச்சு எடுத்தது….” “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லேம்மா… நான் அடிக்கடி ப்ரிட்ஜ்ல வச்ச முட்டையை வெளியே எடுத்து அவன்ல வச்சு சுடப்பண்ணி குழந்தைக்கு எப்பவுமே கொடுக்கறதுதான்..” “சரி அப்படீன்னா இன்னிக்கி மட்டும் வேண்டாமே… கிரஹணம் வேற…” “அம்மா ப்ளீஸ் நீங்க இதுல எல்லாம் தலையிடாதீங்க, அவளுக்கு ஸ்கூலுக்கு நேரமாச்சு… முட்டை சாப்பிட்டதும் அப்புறம் அவளுக்கு நான் தலைவாரணும்; யூனிபார்ம் மாட்டணும், சாக்ஸ், ஷூ