Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2016

60 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவன் தேடும் செவந்திப் பூ…

 

  எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை……. இந்த ஊர்…. என்னைப் பயப்படுத்துகிறது…….எல்லாரும் என்னை மிதிப்பது போல தோன்றுகிறது…… என்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை….எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை…நான் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறேன்…நான் ஓய்ந்து போனது போல ஒரு வித மயக்கம் என்னை சூழ்கிறது….இதே திண்ணையில்… இதே கிணற்று மேட்டில்… இதே பெரிய வீதியில்.. இதே கோவில் வாசலில்… இன்னும் என் நினைவுகள் கிடந்து அல்லாடுகின்றன…. அவனைக் காணவில்லை…அவனை யாரும் தேடுவதாகத் தெரியவில்லை…சாமிகளும்.. சாத்தான்களும்.. சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் இந்த ஊரில்.. நான்


ஆண் துணை

 

 தெருவெல்லாம் ஒரே புகை. வழக்கம்போல் குப்பை கூளத்தை வீட்டு வாசலில் எரிந்ததால் அல்ல. சுவாசிக்கும்போது மூக்கிலும், தொண்டையிலும் எரிச்சலை ஏற்படுத்திய பட்டாசுப் புகை தீபாவளி நெருங்கி விட்டதை நினைவுபடுத்தியது. நாசித் துவாரத்தினருகே ஒரு கையால் விசிறியபடி நடந்தான் சாமிநாதன். ஒருவழியாக வீட்டை அடைந்தபோது, உள்ளே கேட்ட ஆண்குரல் அவனைக் குழப்பியது. யாராக இருக்கும்? தங்கைகளில் யாராவது வந்துவிட்டார்களா, குடும்பத்துடன்? அவர்களைத் தவிர எவரும் அவ்வீட்டுக்குள் நுழைந்ததில்லை. எல்லாம், தலைவன் இல்லாத குடும்பம்தானே என்ற அலட்சியம்! `நம்பளையெல்லாம் விட்டுட்டு


மாமனார்

 

 ”என்ன மீனு சந்தோஷமா இருக்கே, ஏதாவது விசேஷமா ?- கணவன் ராஜேந்திரன் கேட்டான். ”எங்க அப்பா கேரம் டோர்னமென்ட் விளையாட திருச்சி வந்திருக்காராம், முடிச்சுட்டு நம்ம வீட்டுக்குத்தான் வர்றாராம்”! ”வரட்டும்…வரட்டும்…உன் அப்பா டிஸ்டிரிக்ட் லெவல்ல பெரிய சாம்பினயன்தானே? என்கிட்ட மோதி ஜெயிக்கட்டும், நான் ஜெயிச்சா உனக்கு ஸ்பெஷல் பரிசு வாங்கித் தர்றேன்! என்றான். ”நீங்களாச்சு…உங்க மாமனாராச்சு…”என சமையலறைக்குப் போனாள். மாமனாரும் வீடுவந்து சேர்ந்தார, உபசரித்து விருந்து முடிந்து சிறிது ஓய்வுக்குப்பின்….சவால் போட்டி ஆரம்பமானது, விளையாட்டு சூடுபிடித்தபோது சாம்பியன்


தனிப்படர்மிகுதி

 

 பொம்மியக்கா கருப்பு என்றால் அப்படியொரு கருப்பு, சற்று எத்துப்பல், அடர்த்தியான நீண்ட தலைமுடியை எண்ணெய் தடவி படியப்படிய வாரி பின்னலிட்டு கலர் ரிப்பன் கட்டுவாள், சின்னதாய் ஒரு வெள்ளைக்கல் முக்குத்தி போட்டிருப்பாள், அவளின் நிறம் அந்த முக்குத்தியை எடுப்பாய் காண்பிக்கும். பொம்மியக்கா என்னை சின்னம்மணி என்று பாசமாக அழைப்பாள். சரி, இந்த பொம்மியக்கா யார் என்று தானே கேட்கிறீர்கள், அவள் எங்கள் வீட்டில் காலையும், மாலையும் மட்டும் வந்து வீட்டு வேலை செய்பவள். காலை ஆறு மணிக்கேல்லாம்


வெற்றி முன்னாடி..நடேசன் பின்னாடி..

 

 வெயில் சாய நேரு விளையாட்டு அரங்கத்தின் மின் விளக்குகள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன. போகப் போக அம்மின்னொளி படர்ந்து பகல் போல காட்சியளித்தது. எப்போதும் பரபரப்பிற்கு மட்டும் பஞ்சமில்லாத சென்ட்ரல் இரயில் நிலையம் அன்று மாலையும் அவ்வாரே மல்லுக்கட்டியது. கால்பந்து போட்டி நடைப்பெற்றுக் கொண்டிருக்க ரசிகர்களின் ஆரவாரமும், சீட்டிகளும் தனி உற்சாகத்தைக் கிளப்பியது. மக்கள் கூட்டம், கட்டடம் போல் அடிக்கிக் கொண்டு போக, இரயில்கள் தாமதம் எனும் செய்தி தாமதமில்லாமல் ஒலித்தது. “டன்… டன்ன்… டொன்., பயணிகளின் அன்பான