கதையாசிரியர் தொகுப்பு: கவிஜி

30 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கடவுளும்… கா….ய….த்…..ரி…. யும்…

 

  நிலா காய்ந்து கொண்டிருந்தது… கோடையில் இரவுக்காற்று சுகம்…ஊர் எல்லையில் ஓடும் நதியின் சலசலப்பு…. ஒரு வித ரிதத்தில் நிரவலாகக் கேட்டது…அவன் வேர்த்து, விறுவிறுத்து… தலை தெறிக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்…தூக்கி கட்டிய லுங்கியில்… அந்த ஊர் பருத்தி வீரனோ என்று நம்பத் துவங்கும்.. மனத் துகள்கள் மீது ‘நங்… நங்…..’ என்று அவன் பாதங்கள் மிதிக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்… நதியின் ஓரம் இருந்த புதர் மறையில் உடல் குறுகி நுழைந்து அமர்ந்து கொண்டவன்…”இன்னைக்கு சிக்குனா…


சட்டென்று சலனம் வரும் என்று…….!

 

  யாராவது மரணிக்கும் போது உயிர் போவதை வெகு அருகில் நின்று பார்த்திருக்கிறீர்களா….? அப்போது மரணிப்பவரின் உடல் இயக்கத்தை கவனித்திருக்கிறீர்களா….?…. அதுவும் தற்கொலை செய்பவர்களின் உயிர் பிரிதலைக் கண்டவர்கள் உண்டா…! உண்டெனில் அது பற்றி சொல்லுதல் ஒரு மாயக் கதையென ஒரு பனி மூட்டப் பாதையென விரிந்து கொண்டே செல்லுமே… அதன் திசைகள் அற்ற தவங்களின் கதறல் போலத்தான் நான் திரிந்து கொண்டு இருக்கிறேன்…. என் பின்னிரவு தனிமை, ஒரு வித தேடல் கொண்டவை… அது பற்றி


ஒரு ஊதா பூ நிறம் கூடுகிறது

 

  “அவள் எதற்கோ திரும்புவாள்….. நான் எனக்கென்று நினைத்துக் கொள்வேன்…”-இப்படித்தான்…. இந்தக் கதையை நான் ஆரம்பிக்க வேண்டும். சரி… இது யார் பற்றிய கதை…? எப்படியும் சுற்றி சுற்றி இவன் நியந்தாவுக்குத்தான் வருவான் என்று நினைத்தீர்களானால் அதுவும் சரியே. ஆனால் அந்த சரிக்குள் இப்போது நான் போக முடியாது. எழுதும் நானே நான் அல்ல. இக் கதையை எழுதுபவன் இக் கதையின் ஒரு கதாபாத்திரம். அவன் காணும் காட்சிகளில்… காலத்தை பின்னோக்கி நகர்த்தும் வேலையை மட்டுமே நான்


மீண்டும் சில வெண்ணிற இரவுகள்

 

  இந்தக் கதை எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச கதைதான். “வெண்ணிற இரவுகள்” படிச்சிருந்தீங்கனா இன்னும் சுலபம். கிட்டத்தட்ட அதே கதை தான். சரி அதே கதையை ஏன் திரும்ப எழுதணும்னு கேக்க தோணுதுல்ல. அது அப்படித்தான். சித்தார்த்தன் ஏன் அந்த நேரத்துல வீட்டை விட்டு போனான்னு கேட்டா என்ன சொல்றது. அப்படித்தான். சில நியாயங்கள் சில நேரங்களில்…..சில கோபங்கள் சில நேரங்களில்…..சில கதைகள் சில நேரங்களில். நெடுந்தொலைவு பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் அவன். பெயர் சித்தார்த்தன் என்றே வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.


அதே கண்கள்

 

  அது வரை… மூடி மூடி வைத்துக் கொண்டிருந்த மேகம் பொத்துக் கொண்டு பொழியத் துவங்கியது. எடுத்ததுமே வேகமான மழைக்குள் தன்னை சிதறத் தொடங்கியிருந்தது. வந்த கூட்டம் ஆங்காங்கே வேகவேகமாய் கலைந்தது….அவளோ தான் என்பது போல. “என்ன…..வீட்டுக்கு போயி.. கால் நனைச்சிட்டுதான் வீட்டுக்கு போகனுமா… அதெல்லாம் அந்தகாலம்பா.. மழை வேற… இப்பவே குளிச்ச மாதிரிதான் இருக்கு.. இப்படியே கிளம்பறேன்” என்றபடியே ஓர் உறவு மெல்ல யாரோ காதில் சொல்வது போல சத்தமாக சொல்லி விட்டு நகர்ந்தது. சில