கதையாசிரியர் தொகுப்பு: அருண் காந்தி

8 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கூடு

 

  செல்வரத்தினம் அன்று ரெஸ்டொரண்டுக்கு அவனைக் கூட்டிக்கொண்டுவந்து தன் முன்னால் நிறுத்துவார் என ப்ரீத்தன் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சில வாரங்களுக்கு முன்பு ஹம்பர்க்-ப்றேமன் ஆட்டோபானில் ஒரு டாங்க் ஸ்டெல்லேயில் எரிபொருள் நிரப்ப காரைத் திருப்பினான் ப்ரீத்தன். பக்கத்தில் இருந்த அவனது உடனுறை தோழி ஹெய்டி, காரை நிறுத்தியதும் டாங்க் ஸ்டெல்லேயை ஒட்டியிருந்த கியோஸ்க்கினுள் பாய்ந்தோடினாள். ஒரு கையில் கோலாவும் மறு கையில் ஒரு பாக்கெட் பால்மாலுடனும் அவசரமாக காருக்குள் ஏறினாள். அப்போது ப்ரீத்தனுக்கு பின்னாலிருந்து அண்ணா! என்றொரு


அவளுக்கு யாரும் இணையில்லை

 

  நாள்:நவம்பர் 5 2010,இடம்:கொலன் நகரம்,ஜெர்மனி. அன்று காலை அலுவலகம் வந்ததும் காலண்டரில் தேதியை நகர்த்தினேன். முன்தினம் இரவு லீவுக்கு வருவது பற்றி அம்மாவிடம் தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தது அப்போது நினைவுக்கு வந்தது.அதன்படி வரும் டிசம்பர் இறுதியில் முப்பது நாட்கள் விடுப்பில் அப்படியே பொங்கலையும் சேர்த்துக் கொண்டாடும் நோக்கில் விண்ணப்பப் படிவத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தேன். ‘என்ன சார் காலைலயே பிஸியா? வாங்க கோப்பிக்கு போகலாம்’ என்று நாற்காலியின் பின்புறம் தட்டினாள் நந்தினி.’ஹாய்! குட் மார்னிங்!ஒன்னும் இல்ல லீவ்


அறந்தாங்கியார்

 

  நண்பகல் வெயில் நேரத்தில் கையில் சற்று கனமான பைகளுடன் வீட்டினுள் நுழைந்தார் கணேசன்.கைப்பைகளை சுவற்றின் ஓரம் வைத்துவிட்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தவர் ”குழலி கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டா…” என்றார்.அடுப்படியிலிருந்து கையில் ஒரு செம்புடன் வந்தவர் கணேசனின் மனைவி லட்சுமி.”குழலி எங்க?”, ”அவளும் பானுவும் சீலை கட்டி பாத்துக்கிட்டு இருக்குதுக கொல்லப்பக்கம்” என்றார் லட்சுமி அம்மா.கணேசனின் ஒரே மகள் பூங்குழலி.பள்ளியை முடித்து சமையல் பழகி,கோலம் பழகி,கணினியும் பழகி கல்யாணக் கனவுகளுடன் இரண்டு வருடங்களுக்கு மேலாகக் காத்திருப்பவள்.”எப்ப போன ஆளு


பக்ஷிகளின் தேசம்

 

  ஆற்றங்கரையில் அன்று அவர்கள் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் சகோதரர்கள் பயிர் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கான நிலத்தில் உழைத்து களைத்து களித்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள் அவர்கள். அவர்கள் வழிபடுவதெற்கென எந்த தெய்வத்தையும் அவர்களின் முன்னோர்கள் கை காட்டிச் செல்லவில்லை. இப்படியாக இருந்த காலத்தில் வடக்கிருந்து வீசிய காற்றில் சில விஷப் பக்ஷிகள் அங்கே பறந்து வந்தன. முன் நெற்றியில் சிறு கோடுகளும் கூறிய மூக்கும் கொண்ட அப்பறவைகள் நோட்டம் விட்டன.ஆங்காங்கே இருந்த குன்றுகளின் மீது அமர்ந்து


சகானா

 

  சென்னை விமான நிலையத்தில் மணி விடியற்காலை மூன்று. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் புறப்படவிருந்த எமிரேட்ஸ் விமானத்திற்காக காத்திருந்தார் சண்முகம். அவரது மகன் அருணிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. “நான் பாத்துக்கறேன் டா… நீ ஒன்னும் கவலைப்படாத. . ஓகே… எனக்குத் தெரியாத ஊரா என்ன அது? எழுப்ப வேண்டாம் தூங்கட்டும்… அம்மாவக் கொஞ்சம் கவனமாப் பார்த்துக்கப்பா… சரி. . நான் அங்க போய் இறங்கினதும் கூப்பிடுறேன்.” தன்னுடைய ஐம்பதுகளில் இருக்கும் சண்முகம் ஒரு பன்னாட்டு பொறியியல்