கதைத்தொகுப்பு: கல்கி

147 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

திருடன் வந்த வீடு!

 

 இரவு நேரம் தெரு மிக அமைதியாக இரந்தது. பகலிலேயே ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத தெரு. இரவில் இப்படி இருப்பதில் ஒன்றும் ஆச்சரியம் இல்லை. என்னால் தான் இந்த அமைதியை ரசிக்க முடியவில்லை. போன மாதமாக இருந்திருந்தால் கதையே வேறு! இப்படிப் பாதி ராத்திரி தூங்கமுடியாமல் தவிப்பது சமீபத்திய நிகழ்வு. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு இந்த வீட்டுக்குக் குடி வந்த பொழுது எனக்குத் தலை கால் புரியவில்லை. வீடு மிகவும் அழகாக இரந்தது மட்டும் காரணம் அல்ல. பக்கத்திலேயே கோயில்.


சர்ப்ப யாகம்!

 

 பூஜை அறையில் எப்பொழுதும் மங்கலான மஞ்சள் ஒளி இருந்துகொண்டே இருக்கும். சுதா, காலையில் அவ்வறைக் கதவைத் திறந்தபோது, மஞ்சள் ஒளி வழக்கத்தைவிட, சற்றுக் கூடுதலாக இருப்பதுபோல் அவளுக்குப்பட்டது. ஸ்வாமிப் படங்களுக்குப் பின்னால் ஜன்னல். வீட்டுக்கு வெளியேயிருந்த மரத்தின் இலைகள் காற்றில் உறைந்த நிலையில் இருப்பனபோல் அசையாமல் நிற்பன போல் தெரிந்தன. அறை உயிர்பெற்று எழுவதுபோல் அவளுக்குத் தோன்றிற்று. “சுரேஷ் இன்று பெல்ட் போட்டுக் கொள்ளவில்லையா? அலுவலகத்துக்குச் சீக்கிரம் போகவேண்டுமென்று நேற்றிரவு படுக்கும்போது முன் சொன்னான். புறப்பட்டுப் போய்விட்டானா?


மேடைக்கு வரலியா?

 

 பன்னீர் வாசத்துடனும், மங்கள வாத்தியத்துடனும் களைகட்டியிருந்தது திருமண மண்டபம். அறை முழுவதும் ஒரு விதப் பூ வாசம் வீசிற்று. மண மேடையில் ஏதோ சடங்குகள் நடந்த வண்ணம் இருந்தன. அமர்ந்திருப்பவர்களையும் அவர்களது தோற்ற பாவனைகளையும் நோட்டம் விட்டபடி அமர்ந்திருந்தேன். மெல்ல சுழன்று கொண்டிருந்த என் கண்கள் அந்தப் பெண்ணில் நிலைத்தது. “இவள் ரமாவின் ஓர்ப்படிதானே? இந்தத் திருமணத்தில் இவள் எப்படி?’ எனக்குள் குழப்பமாய்க் கேள்வி. அலுவலகத்தில் சக தோழியின் மகள் திருமணம். சென்னை அலுவலகம் வந்து சில


வீட்டுக்கு வரவேயில்லை!

 

 “எதுக்குப்பா? இவ்வளோ அவசரமா? அதுவும் கோயிலுக்கு? அப்படியென்ன, வீட்ல பேச முடியாத விஷயம்?’ – படபடவென்று மகனை வேதனை தோன்ற பார்த்தார் ராஜமாணிக்கம். திரட்டி வைத்திருந்த தைரியமெல்லாம் மகனின் இந்தத் தவிப்புக்கும் பாசத்துக்கும் முன் காணாமல் கரைந்து போவதை அவரது உள்மனம் உணரத்தான் செய்தது. “உட்காரேன்…’ மேல்துண்டால் திருக்குளத்துப் படிக்கட்டைத் தட்டினார். ஆளரவமற்ற மூலை. அரையிருட்டு, குளத்து மீன்கள் அந்த மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அசாத்திய ஜொலிப்புடன் துள்ளிக் கொண்டிருந்தன. அப்பா கண்ணெடுக்காமல் அதிலேயே லயித்திருந்தார். “சொல்லுங்கப்பா!’ தான்


நீர்க்குமிழி!

 

 தரகர் தந்திருந்த ஃபோட்டோக்களில் இருந்த பெண்களில் பெரும்பாலானவர்களைப் பார்த்தாயிற்று. ஆனாலும், எந்தப் பெண்ணின் மீதும் மனசு ஒன்றாமல் மிகுந்த சலிப்பும், அதிருப்தியுமே உண்டாகியிருந்தது சின்ராசுக்கு. கோபத்தில் அள்ளிப் போட்டவையில் கையிலிருந்து நழுவி விழுந்த ஃபேன் காற்றினால், மெதுவாக அசைந்தபடியிருந்த அந்த ஃபோட்டோவை எடுத்து, வைத்த கண் மாறாமல் பார்வையில் மேய்ந்த அவர், சட்டென்று முகத்தைத் திருப்பி, தரகரிடம் கேட்டார். “யோவ்… பலராமா.. யாருய்யா இந்தப்புள்ள? ஏஞ் சின்ன மகன் மாடசாமிக்கு ரொம்ப பொருத்தமாயிருப்பா போலிருக்கே. ஜீன்ஸ் பேண்ட்


பயம்

 

 டாக்டர் சார், எனக்குப் பயமா இருக்கு சார். என்னுடைய நடவடிக்கைகளை யாரோ கண்காணிக்கிற மாதிரி இருக்கு. என்னைக் கண்காணிச்சு யாருக்கு என்ன ஆகப் போகிறதுன்னு கல்யாணி கேட்கிறாள். ஆனால், எனக்குப் பயமா இருக்கு சார். என் வீட்டிலேயும், ஆபீஸ்லேயும் ஓட்டுக் கேட்கிற கருவியை வைச்சு ஒட்டுக் கேட்கிறாங்கன்னு தோணுது. நான் பேசறதை ஒட்டுக் கேட்டு யாருக்கு என்ன லாபம்னு மனைவி கேட்கிறாள். ஆனால், இப்படி நினைக்கிறதைத் தவிர்க்க முடியலை சார். நான் எங்கே போனாலும் போலீஸ் வருது.


கார்த்திக்கின் அப்பா!

 

 “கண்ணைக் காமிங்க. மருந்து விடணும்..’ என்று சிஸ்டர் சொன்னதும், கார்த்திக், அப்பாவைப் பார்த்தான். “அப்பா, கண்ணை நல்லா காமிங்க. சிஸ்டர் மருந்து விடணுமாம்’ என்றான். கண்களில் சொட்டு மருந்தை விட்டதும், “ஆ… ஆ… எரியுது, எரியுதுடா!’ – துடித்தார் அப்பா. “அப்படித்தான் கொஞ்சம் எரியும். சரியாயிடும்!’ என்றாள் நர்ஸ். கையில் கொடுத்துவிட்டுப் போன பஞ்சு உருண்டையை எடுத்துக் கண்களிலிருந்து வழிந்த மருந்தைத் துடைத்து விட்டான் கார்த்திக். “என் பக்கத்திலேயே இரு. எங்கயும் போயிடாதே. டாக்டர் வந்ததுமே என்னைப்


நான் சொல்லலியே?

 

 நன்றாக நினைவில் உள்ளது. நான் காதல் இல்லாமல் வாழ்ந்த நாட்கள் மிக மிகக் குறைவு. அப்படி நான் காதல் இல்லாமல் இருந்த ஒரு நாளின் காலையில்தான் அவளை பஸ்ஸில் பார்த்தேன். அன்று நான் செல்ல வேண்டிய டிரெயினை மிஸ் செய்துவிட்டதால், பஸ்ஸில் செல்ல வேண்டியதாகிவிட்டது. பின்பு தினமும் சில காலங்கள் நான் பஸ்ஸில்தான் செல்வேன் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவள் பெயர் காயத்ரி. அவள் ரொம்ப அழகு என்று திருப்பித் திருப்பிச் சொன்ன பல்லவியையே சொல்லிச் சொல்லி


ஒரே அச்சு!

 

 முன் மாலைப்பொழுது, பரீட்சை சமயம் ஆதலால் பூங்கா, பிள்ளைகளின் சப்தங்களைப் பறிகொடுத்து, மௌனத்தில் இருந்தது. பூங்காவின் வாயிலருகே இபுருக்கும் சூப்கடையும் கூட, மந்த கதியிலேயே இயங்கியது. ரோஹிணி இரண்டு சூப் கப்களை வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே விரைந்தாள். நுழைந்ததுமே ரஞ்சனி இருந்த இடம் தெரிந்துவிட்டது. அருகில் கிடந்த சிமெண்ட் பெஞ்சை லட்சியம் செய்யாமல், ஒரு பெருமரத்தின் நிழலில் – அகண்டு பெரிதாய்ப் படர்ந்து கீழிறங்கும் அதன் இரண்டு வேர்களுக்கு மத்தியில் தன்னைப் பொருத்திக்கொண்டு புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாள் அவள்.


கியான்!

 

 கியான் செத்துப் போனாளாம். விழாக் காலங்களில் மைக் செட்போடும் மதியழகன், பார்க்கும் எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். யாருமே அதை அவ்வளவு பொருட்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை. அழகப்பர் தன் பெட்டிக்கடையில் உட்கார்ந்தபடி வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் தன் பிள்ளை பற்றிய இழிபுராணத்தைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார். டீக்கடை கோவிந்தன் சூடான பாலை டிகாக்ஷனில் கலப்பதிலேயே மும்முரமாய் இருந்தான். பார்பர்ஷாப் முருகன் வாடிக்கையாளர் முகத்தில் சோப்பை போட்டுக் கொண்டிருந்தான். தெருவோர நாய் ஒன்று யாரையோ பார்த்து ஆக்ரோஷமாய்க் குரைத்துக் கொண்டிருந்தது. மனிதர்கள் முதல் மிருகங்கள்