கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: August 2016

59 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கேள்விகளால் ஆனது

 

 சிட்னியின் புறநகர்ப் பகுதியில்தான் அந்த முதியோர் பராமரிப்பு இல்லம். அதன் பின்புறமிருந்த கார்த் தரிப்பிடத்தில் காரை நிற்பாட்டினேன். நண்பன் சிவத்தின் அம்மா நேசம் அங்குதான் இருக்கின்றார். அவரை அங்கு கொண்டுவந்து விட்டுப் போனதில் எனக்குப் பெருத்த சந்தேகம். தன்னைத்தானே கவனித்துக் கொண்டு, அடுத்தவருக்கு எந்தவித தொல்லையும் கொடுக்காமல் இருந்துவந்த அவரை – திடீரென்று யாருக்கும் சொல்லாமல் ஏன் அங்கு கொண்டுவந்து விட வேண்டும்? எதுவும் எப்பவும் நடக்கலாம் தான். ஆனாலும்? அவரைப் பார்ப்பதற்காக சிவத்துடன் ஒரு தடவை


சிங்கப்பூருக்கு சில கழுதைகள்

 

 பகீரென்றது. சென்னை ஹெட் ஆபீசிலிருந்து ஜெனரல் மேனேஜரே திடுதிப்பென்று என் மொபைலுக்கு ஃபோன் செய்வார் என்று கனவிலும் நினைத்ததில்லை. “நான் ஜி.எம். பேசறேன் மிஸ்டர் பல்ராம்! எப்படி இருக்கீங்க?” என்று அவர் கேட்டபோது, படபடப்பு. குப்பென்று வியர்த்தது. .. “மிஸ்டர் பல்ராம், எனக்குக் கொஞ்சம் கழுதைகள் தேவைப்படறது. வாங்கி அனுப்ப முடியுமா?…” தூக்கிவாரிப் போட்டது எனக்கு. “கழுதைகளா..? என்ன ஸார் சொல்றீங்க?” “ஆமாம் மிஸ்டர் பல்ராம்! உங்க வேலூர்ப் பக்கமா கார்ல நான் திருவண்ணாமலை போறப்பல்லாம் தெருக்கள்ல


தேவகியின் கனவு!

 

 காலை நேரக்கடமை மருத்துவர் வைத்தியசாலையின் உள்ளக பெண் நோயாளர் விடுதியில் உள்ள நோயாளிகளை பார்வையிட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு நோயாளிகளும் தங்களது வருத்தங்களை பயத்துடனும், கவலையுடனும், விரக்தியுடனும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர் என்பதைவிட, தங்களது வேதனைகளை ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவிதமாக பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தனர். திடீரென மருத்துவரின் குரல் உயர்ந்து ஒலித்ததினால் அனைவரது கவனமும் மருத்துவரிலும், மருத்துவர் அருகில் இருந்த நோயாளி மீதும் விழுந்தது. “அம்மா ஒரு நாளைக்கு எத்தனை தரம் சலம் போறது?” மருத்துவர் மிகவும் அன்பாக கேட்டார். “வழமையாக போறமாதிரித்தான் போகுது…” மருத்துவரின்


பிள்ளை கடத்தல்காரன்

 

 இந்தக் கதையை, ரொறொன்ரோவில் வார்டன் வீதியில் அமைந்துள்ள பல்கடை அங்காடியில் வேலைசெய்யும் சோமாலியக் காவலாளியுடன் ஆரம்பிக்கலாம். வெள்ளைச் சீருடை, தோள்களில் தரித்த கறுப்புப் பட்டைகள், கணுக்காலுக்கு மேல் உயர்ந்த பூட்ஸ், இடுப்பிலே பெல்ட்டில் குத்தியிருக்கும் ரேடியோ… எனக் கம்பீரமாக இருந்தார். சாய்த்து அணிந்திருந்த தொப்பி, பாதிக் கண்களை மறைக்க உலா வந்து, அவ்வப்போது உயரமான ஸ்டூலில் அமர்ந்து தன் கடமையைச் செய்யும் கறாரான காவலாளி அவர். கதையைத் தொடங்க மிகவும் பொருத்தமானவர். அல்லது இந்தக் கதை ஓர்


அகிலாவும் அரசுப் பள்ளியும்

 

 அகிலாவை என் தம்பிக்காக பெண் பார்க்கப் போய் பூடகமாய் நிராகரித்துவிட்டு வந்து 30 வருடங்களுக்குப் பின் அவளது வீட்டுக்கு இன்று போகிறோம். இம்முறை எனது இரண்டாவது மகளுக்கு அவளது மூத்த மகனைச் சம்பந்தம் பேச. அந்தக் காலத்தில் அகிலாவைச் செய்ய வேண்டாமென்று சொன்னதில் அக்காவாகிய எனது அழுத்தம்தான் அதிகமிருந்தது என எல்லோருக்கும் தெரியும். எனக்குத் திருமணம் முடிந்து அப்போது ஒரு வருடமாகியிருந்தது. இருவருக்கும் வங்கிப் பணி. ஒரே ஊர். தம்பி அரசு பணிப் பொறியாளர். அகிலா தூரத்து