ஒருவரிடமும் சொல்லாதீர்கள்!

 

எதற்கெடுத்தாலும் கணவனைப் பிடுங்கி, ‘அந்த கோர்ஸில் சேருகிறேன், இந்த கிளாசில் சேருகிறேன் என்று பேப்பரில் பார்க்கும் விளம்பரங்களுக்கெல்லாம் அப்ளிகேஷன் போடுவது, பணத்தைக் கட்டுவது, பின் இரண்டு கிளாஸ் கூட அட்டெண்ட் பண்ணாமல் ஜகா வாங்கி விடுவது. நிறைய மனைவிமார்களிடம் இப்படி ஒரு பாஷன் இருக்கும் போலிக்கிறது!

என் மனைவி உஷா முதலில் யோகா கிளாஸ் என்றாள். ‘சரி, தொலை’ என்றேன். பின், ‘மெடிடேஷன் கிளாஸ் ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்… இங்கேதான் அருகில் பள்ளிக்கூடக் கட்டடத்தில்… மாலை ஒரு மணி நேரம் போய் விட்டு வந்து விடுகிறேன்” என்றாள்.

‘சரி, ஒழியட்டும்… நாத்தனாரையும், மாமியாரையும் பற்றிச் சதா கோள் சொல்வதும், எதிர் வீட்டுத் தொழிலதிபரின் பணக்கார மனைவி ஊர்மிளா தினம் தினம் மாற்றும் புதுப் புடவைகளைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவதுமான இவளுடைய மன உளைச்சல் குறையட்டும்’ என்று அனுப்பி வைத்தேன்.

ஒரு வாரம் கூடப் போயிருக்க மாட்டாள். “என்னைப் போன்ற குடும்பப் பிரச்னையுள்ள பெண்களால் மனம் ஒன்றித் தியானம் செய்ய முடியாது. இதெல்லாம், எதிலும் பட்டுக் கொள்ளாமல் ‘மேம்புல் மேயும்’ ரகப் பெண்களுக்குத் தான் லாயக்கு” என்று யாரோ தனக்கு வேண்டாத பெண்மணியைக் குத்திக் காட்டும் விதமாக என்னிடம் காரணம் சொல்லித் திருப்தியடைந்தாள்…

இப்படியே தான் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் என் பாக்கெட்டெல்லாம் காலியாகிறது.

‘பெயிண்டிங் கிளாஸ்’ என்பாள் ஒரு நாள். ‘தையல் கிளாஸ்’ என்பாள் மறுநாள். “மெஷின் எம்பிராய்டரி சொல்லித் தருகிரார்களாம். நம் வீட்டு குஷனுக்கெல்லாம் புதிதாக உரை வாங்கி விடுங்கள். நாம் ஜம்மென்று எம்பிராய்டரி செய்து விடுகிறேன்” என்று என்னை விரட்டு விரட்டென்று விரட்டித் தையல் மெஷின் வாங்கினாள்.

சாதாரணத் துணிகளை வாங்கினால் தான் கஷ்டப்பட்டுப் போட்ட எம்பிராய்டரி எல்லாம் எடுப்பாகத் தெரியாது என்று பிரசித்தி பெற்ற மில்களின் துணிகளை மீட்டர் மீட்டராக வாங்கினாள். அதெல்லாம் இப்போது எங்கே என்று கேட்கிறீர்களா? தையல் மெஷினுக்குப் பக்கத்தில், டி.வி.யின் அட்டை பெட்டி ஒன்று வைத்திருக்கிறாள். அதைத் திறந்து பார்த்தல் தெரியும். ஆனால் நான் அந்தப் பக்கமெல்லாம் போவதில்லை. அதை போய்த் திறப்பானேன், வயிற்றுக்குள் கபகபவென்று ஏதோ உணர்ச்சி எழும்ப, அவளிடம் நறுக்கென்று ஒரு வார்த்தையில் நம் ஆத்திரத்தைக் கொட்டுவானேன்? பின் இரண்டு, மூன்று நாட்களுக்கு ஆபீஸ் காண்டீனில் சாப்பிட்டு வயிற்றைக் கெடுத்துக் கொள்வானேன்!

ஒரு நாள் என் மனைவி, “புதிதாகத் தொடங்கியுள்ள ஒரு யுனிவர்சிடியில் சேர்ந்து, பி.ஏ. படிக்கப் போகிறேன்” என்று என் மீது பெரிய குண்டாகத் தூக்கிப் போட்டாள்.

எனக்குப் பகீர் என்றது. படிப்பு என்றால் சும்மாவா? அதுவும் மூன்று வருடங்களுக்குப் படிக்க வேண்டுமே! இவளுக்கு உடம்பு வணங்குமா?

“இதை யார்கிட்டேயும் சொல்லாமல், நான் ரகசியமாக பி.ஏ. டிகிரி வாங்கிக் காட்டாவிட்டால், என் பெயர் உஷா இல்லை’ என்று சபதம் வேறு போட்டு விட்டாள்.

பார்த்தேன், கோர்ஸ் விவரங்களுக்காகவும், சிலபஸுக்காகவும், புத்தகங்களுக்காகவும் என்னையும் என் பர்சையும் நாயாய் அலைய வைப்பதை பார்த்தேன். அனுபவித்தேன். அன்றே தீர்மானித்து விட்டேன்.

உஷா புதிதாக ஏதாவது கிளாசில் சேரும்போது அதை பற்றித் தன் பிரண்ட்ஸ் யாரிடமும் சொல்ல மாட்டாள். இம்முறை நாமே இதை அம்பலப்படுத்திவிட்டால்?

அன்று ஆபீஸ் போனதும் முதல் வேலையாக என் நண்பர்கள் எல்லோரையும் கூட்டி விஷயத்தைப் போட்டு உடைத்து விட்டேன்.

“என் மனைவி உஷா பி.ஏ. கோர்ஸில் சேர்ந்திருக்கிறாள். இரவும் பகலுமாக விழுந்து விழுந்து படிக்கிறாள்”.

அன்று மாலையே என் டெக்னிக் நன்றாக வேலை செய்தது.

நான் எதிர்பார்த்தது போல் என் ஆபீஸ் நண்பர்கள் எல்லோரும் தவறாமல், தங்கள் மனைவிமார்களிடம் அறிவிக்க, அவர்கள், காய்கறிக் கடையிலும், கோயிலிலும், பார்க்கிலும், லைப்ரரியிலுமாக உஷாவைச் சந்திக்க நேர்ந்த இடங்களிலெல்லாம் இதைப் பற்றி விசாரிப்பதுமாக இருந்தார்கள்.

நான் விடாமல், எங்கள் வீட்டுக்கும், உஷாவின் அக்கா, தம்பி எல்லோருக்கும், உஷா பி.ஏ வில் சேர்ந்த விஷயத்தை, ஏதோ கல்யாணக் காரியம் போல் கார்டில் தெரியப் படுத்தினேன். அவர்களும் தாங்கள் கடிதம் எழுதும் போதெல்லாம், ‘உன் பி.ஏ. படிப்பு எதுவரை இருக்கிறது?’ என்று மறக்காமல் விசாரித்து எழுத ஆரம்பித்தார்கள்.

இப்படி அநியாயமாகக் கணவர் எல்லோரிடமும் தம்பட்டம் அடித்து விட்டாரே என்ற ஆத்திரத்தில், ‘தான் பெயில் ஆனால் எல்லோரும் தன்னைப் பார்க்கும் பார்வை எப்படியிருக்கும்? பாஸானால் எப்படியிருக்கும்?’ என்றெல்லாம் கற்பனை செய்து பார்த்து ராத்தூக்கம் இல்லாமல் சில நாட்கள் தவித்தாள் உஷா.

இதன் பலனாக, உஷா பி.ஏ. கோர்ஸில் சேர்ந்து ஒரு வைராக்கியத்துடன் உருந்து புரண்டு படித்து எப்படியோ பாஸாகி விட்டாள். எப்படி என் ஐடியா? ஆனால், இதை மட்டும் ஒருவரிடமும் சொல்லிவிடாதீர்கள், சார், ப்ளீஸ்!.

-ஆனந்த விகடன், 15-5-1988 இதழில் பிரசுரமானது. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
பிராணிகளின் பராமரிப்பு பற்றியும் அவற்றின் உரிமைகள் பற்றியும் இன்றைய தினம் நிறையவே பேசப்படுகிறது. ஆனால் உலகிலேயே மிகப் பழைய நூலான ரிக் வேதத்தில் நாய்களைப் பற்றிய உயர்வான குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. தெய்வீகப் பசுக்களை போலவே தெய்வீக நாய்களும் தேவதைகளுக்கு சேவை செய்த்துள்ளன. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"சத்தியப் பிரமாணம் என்பது அளவுகோல். நான் என் வாழ்க்கைக்கு இந்த விழுமியங்களை அளவுகோலாகக் கொண்டு வாழ்வேன். இவற்றில் எதாவது ஒன்றையாவது தவறினேனானால் அந்த பாவம் என்னை தீவிரமாக பீடிக்கும்" என்றான் உத்தமன் பரதன். தான் எவற்றை அளவுகோல்களாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தானோ அவற்றையே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சிவ​பெருமா​னுடைய குடும்பத்தை எடுத்துக் கொண்டால் ஒரு பூரணமான ஒற்றுமையைக் காண முடிகிறது.​ ​ அனைத்து தேவதைகளிலும் குடும்பமுள்ள தெய்வம் சிவன் மட்டும் தான் போலும். கைலாச குடும்பத்தில் ஒரு பரிவார பாவனை தெளிவாக தெரிகிறது. பரம சிவன் ஒரு நல்ல யோகி. ஆதி​ ​சக்தியான ...
மேலும் கதையை படிக்க...
​அபிராம் தன் பால்ய நண்பன் 'மஸ்கு' வைப் பார்ப்பதற்காகப் புறப்பட்டான். மகிழ்ச்சியோடு காட்டு வழியே நடந்தான். அவலும், பொரியும் நிறைந்த ஒரு சிறு துணி முடிச்சும், ஒரு சிறிய கோபால விக்ரஹமும் மட்டுமே அவனுடைய லக்கேஜ். அபிராமுக்குத் தாய் தந்தையர் இல்லை. பாட்டி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அண்டை மாநில​ம்​ தெலங்கானாவின் மிகப் பெரிய உற்சவம் ​'​போனாலு' பண்டிகை​. ​ ஆஷாட மாதம் எனப்படும் ஆடி மாதத்தில் ​தக்ஷிணாயன ஆரம்பத்தை வரவேற்று, இயற்கை அன்னையிடம் மழை வேண்டி பிரார்த்திக்கும் விதமாக கிராம தேவதைகளை பூஜிக்கும் வழக்கம் இன்றும் கிராம மக்களிடம் பரவலாக காணப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காரணமின்றி துன்புறுத்தினால் காரணமின்றியே அழிவு வரும்
பரதன் எடுத்த சபதம்
சிவ பரிவாரம் கூறும் தலைவனின் இலக்கணம்
ஒரு பிடி அரிசிச் சோறு
‘போனாலு’ பண்டிகை கதை

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)