கலியாணம்..!

 

“அந்த சின்னப் பையன் கடிதம் கொண்டு வரும்போது வீட்டுல அண்ணா, அண்ணி, சந்துரு இருந்தான். பொடியன் எசகுபிசகா யார்கிட்டேயாவது கொடுத்துடப் போறானோன்னு எனக்கு உள்ளுக்குள் திக் திக் பயம். இப்படியாப் பண்றது…?” அனுஷா சொல்ல….

கேட்ட கலியுகனுக்குள் ,முகத்தில் கலவரம் படர்ந்தது. பயத்துடன் சொன்னவளை நோக்க… பயத்துடன் சொன்னவளை நோக்க…

“பையன் சமத்து!. யாருக்கும் தெரியாம நைசா என் கையில கொண்டு வந்து சேர்த்துட்டு நல்ல புள்ள மாதிரி வெளியே போயிட்டான்.”

‘அப்பாடா !!…’ பயம் விலகி முகத்தில் விலகி ஆளுக்குத் தெளிவு வந்தது.

“அப்புறம் நேரம் காலம் பார்த்து யாருக்கும் தெரியாம கொல்லையில் போய் பிரிச்சேன். ‘சாயந்திரம் ஆறு மணிக்குப் பாரதி பூங்கா வரவும்னு’ சேதி இருந்தது. யாருக்கும் தெரியாம வந்துட்டேன்!” சொல்லி முடிப்பதற்குள் அனுஷா முகத்தில் அதிகம் வியர்வை.

“ஏன் அனு ! வீட்ல அவ்வளவு கெடுபிடியா…?” – கலியுகன் முகத்தில் வியப்பு.

“என்ன கேட்டீங்க..? கெடுபிடியா..? பயங்கரம் ! வீட்டில உங்க பேரைச் சொன்னா…. அண்ணாவுக்கு முகம் சிவக்கும், எள்ளும் கொள்ளும் வெடிக்கும். அப்படி ஒரு கோபம். அண்ணிக்கு அதுக்கு மேல. என்னவோ அவா வாழ்க்கையைக் கெடுத்தாப்போல. சந்துரு கோபக்காரன். கொலை பார்வை பார்ப்பான் !” சொல்லும்போதே அவளுக்கு உடல் நடுங்கியது.

கலியுகனுக்கு அந்த உக்கிரம் புரிந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து…

“இங்கே ,மட்டும் என்ன வாழுது..? அதே கதைதான்!” வாய் முணுமுணுத்தது.

“என்ன சொல்றேள்..?!” பயத்துடன் பார்த்தாள்.

”என் வீட்டிலேயும் அதே கதைதான் சொன்னேன். !” ஆள் முகம் விழுந்தது.

“சரி.. சரி. எல்லாம் தெரிஞ்சதுதானே ! தாமதப்படுத்தாமல் விசயத்தைச் சொல்லுங்கோ..? காலாகாலத்துல நான் வீட்டுக்குப் போகலேன்னா எல்லாரும் என்னைத் தேடுவா..!”

“சரி சொல்றேன். நாம கலியாணம் முடிக்கிறதுக்கு ஒரு திட்டத்தோட வந்திருக்கேன். !”

“என்ன திட்டம்..?”

“கிட்ட வா..!”

“ம்ம்..”

‘’ இன்னும் நெருங்கி உட்காரு. நான் சொல்றதைக் கவனமாக் கேளு….”

நெருங்கி அமர்ந்தாள்.

“நாளைக்கு நல்ல முகூர்த்த நாள். நீ என்ன செய்யுறே ராத்திரி எல்லோரும் தூங்கினதும் சரியா ஒரு மணிக்கு சத்தம் போடாம எழுந்து வீட்டை விட்டு தெரு கோடிக்கு வந்துடு..”

ஆள் சொல்லி முடிப்பதற்குள்…

“ஐயையோ..! நானா..? முடியாது! யாராச்சும் முழிச்சா வம்பு!” பதறினாள். “ச்ச்சூ! பதற்றப்படாதே! பயந்தா நாம நெனைச்சது நடக்காது!”

அனுஷா கிலியுடன் பார்த்தாள்.

“நான் ஒரு வாடகைக் காரோடு அங்கெ தயாராய் இருக்கேன்.”

“அம்மாடியோவ் !” அவளுக்குள் நெஞ்சு படபடத்தது.

கலியுகனுக்குக் கோபம் வந்து முறைக்க….

பயந்த அனுஷா…

“அப்புறம்..?” கேட்டாள்.

“நேரா திருக்கடையூர் அன்னை அபிராமி ஆலயம் போறோம். அங்கே சாமி சாட்சியாய் மாலை மாத்தி தாலி கட்டி திரும்பறோம் !”

“எங்கே..?”

“நேரா நான் இருக்கும் வீட்டுக்கு !”

“என்ன சொல்றேள். !” அனுஷா நெஞ்சு படபடத்தது.

”தாலி கட்டியாச்சு. கலியாணம் முடிச்சாச்சு. யார் என்ன செய்துட முடியும்..? என்னதான் செய்ஞ்சிடுவா..? அதையும் பார்த்துடலாம்.!!”

ஒரு நிமிடம் மெளனமாக இருந்த அனுஷா மனதுக்குள் துணிவு வந்தது

“சரி. இதுக்கெல்லாம் பணம்..?” கேட்டாள்.

“அதுக்கும் வழி இருக்கு. நீ என் பொறந்த நாளுக்கு போட்டியே ஒரு பவுன் மோதிரம் அதை வித்துடுறேன். !”

“ஐயோ ! நான் முதன் முதலா உங்களுக்கு ஆசையைச் செய்ஞ்சி போட்டது. அதையா விக்கிறீங்க…?”

“நானென்ன வேலையிலேயா இருக்கேன். வழி..?”

அனுஷாவிற்குப் புரிந்தது.

இருவரும் சிறிது நேரம் கம்மென்றிருந்தார்கள்.

“சரி..! நேரமாச்சு. நீ கிளம்பு. ராத்திரி ஒரு மணி. மறந்திடாதே ! தூங்கிடாதே !” கலியுகன் எச்சரிக்க….

இருவரும் பிரிந்தார்கள்.

திட்டமிட்டபடி திருமணம் எந்தவித தடங்களுமில்லாமல் நடந்தது.

கழுத்தில் புதுத்தாலியைப் பார்த்தா அனுஷாவின் கண்கள் கலங்கியது.

“கவலைப்படாதே அனு. நாம ரெண்டு புள்ளைகளைப் பெத்தோம். மூத்தவனை உன் அண்ணன் பொண்ணுக்குத் தாரைவார்த்துக் கொடுத்தோம். இளையவன் சந்துருக்கு என் அக்கா பொண்ணைக் கட்டி வச்சோம். கடமை முடிஞ்சி நாம ரெண்டு பேருமே வேலையிலிக்கிறவரை கவலை இல்லே. ஒய்வு பெற்ற பின்தான் வாழ்க்கை மாறிப் போச்சு. புள்ளைங்க ரெண்டு பேருக்குமே பாரமாகிட்டோம். ஏதோ பெத்த கடைமைக்கு ரெண்டு புள்ளைங்களும் நம்மை ஆளுக்கொருத்தனாய்ப் பிரிச்சிப் போட்டு சோறு போடுறானுங்க. அதுவும் வெட்டியாய்ப் போடல. நம்ம ஓய்வூதியத்தை வாங்கிக்கிட்டுதான் போடுறானுங்க. அதுல அவனுங்களுக்கு அவ்வளவு சலிப்பு. இதுல நம்ம அறுபதாம் கலியாண ஆசையைச் சொன்னதும்… வெட்டி செலவுன்னு குதிப்பு. முறைப்பு.

இப்போ நாம நினைச்சதை முடிச்சி மாலையும் கழுத்துமாய் போனா அவனுங்களால என்ன பண்ண முடியும்..? ஒரு முறை முறைச்சு… செலவு நம்ம கையைக் கடிக்கலைன்னு சந்தோசப்படுவானுங்க. மாறாய்…தாம் தூம்னு குதிச்சி வெளியே போன்னு சொன்னா..ஒன்னும் கவலைப் படாதே. முதியோர் இல்லம் போய் இருந்து நம்ம ஓய்வூதிய பணத்தை வச்சு பொழைச்சுக்கலாம். கவலைப் படாதே வா. !” சொல்லி கலியுகன் தன் மனைவி தோள் மீது ஆதரவாய்க் கை போட…..

ஆசை நிறைவேறிய திருப்தி….அனுஷா மலர்ச்சியாய் கணவன் மார்பில் சாய்ந்தாள். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
குடும்பம் எப்படி நடத்துவதென்று புரியவில்லை. பவித்ரா இப்படி உரண்டாய்ப் பிடிவாதம் பிடிப்பாளென்று கதிரவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. தனியே துவண்டு அமர்ந்தான். ஒருமாத காலமாக வீட்டில் ஓயாத போர். வாக்குவாதம், சண்டை. ''நீங்க அலுவலகத்துல அந்தரங்க காரியதரிசியை வைச்சிருக்கீங்க.'' என்று ஆரம்பித்து ஒரு நாள் திடீர் பழி. ஆடிப்போனான். ''இல்லே. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வெகுகாலத்திற்குப் பிறகு நண்பன் அவினாசைப் பார்க்க ஆவல். பேருந்து ஏறிச் சென்னைக்குச் சென்றேன். பேருந்து நிலையத்தில் ஆட்டோ பிடித்து , அவன் வீட்டு வாசலில் போய் இறங்கியதுமே சொல்லி வைத்து வரவேற்பது போல் மாடியில் நின்று... "வாடா ! "மலர்ச்சியை வரவேற்றான். எனக்கே அது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நாராயணனுக்கு ரேவதி மணம் செய்து கொண்டது ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ரேவதி 22 வயதில் திருமணம் முடித்து ஒரு குழந்தைக்குக்கூட தாயாகாத நிலையில்...ஏன்....? கருவே தரிக்காமல் 23 வயதில் விதவையானவள். இவ்வளவிற்கும் அவள் அனாதை. நட்ராஜ் அவளை அனாதை ஆசிரம் போய் தேடிப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எதிர்பாராதவிதமாக நந்தினியைப் பூங்காவில் தன்னந்தனியே பார்த்ததும் எனக்குள்ளிருந்த ஆசை துளிர்விட்டது. இவள் என் பால்ய சினேகிதி. ஒரே ஊர். பக்கத்துப் பக்கத்துத் தெரு. நாங்கள் ஒரே பள்ளிக்கூடம். ஒரே வகுப்பில்தான் படித்தோம். சின்ன வயசிலேயே அவள் பேரழகி. அப்போதிருந்தே எனக்கு அவள் மீது ஒரு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காலையில் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறிய தண்டபாணி மதியம்.... முகம் சோர்ந்து, உடல் தளர்ந்து வந்து நாற்காலியில் தொய்வுடன் அமர்ந்து வியர்வையைத் துடைத்தார். கணவனின் வாட்ட முகத்தைப் பார்த்ததுமே பங்கஜத்திற்குத் திக்கென்றது. "என்னங்க ஆச்சு... .?" பயம், படபடப்பாய்க் கேட்டாள். நிமிர்ந்து பரிதாபமாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
என் நண்பனின் அப்பா சந்திரசேகரனுடன் நான் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதுதான் துணிப் பையுடன் என் பழைய தலைமை ஆசிரியர் வெங்கடசுப்ரமணியன் அவரிடம் வந்தார். இருவரும் நண்பர்கள். ஒன்றாக வேலை பார்த்தவர்கள். வெவ்வேறு பள்ளிகளில் தலைமை ஆசிரியர்களாய் இருந்தவர்கள். இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் இருவரும் ஒய்வு. சந்திரசேகரன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஆறு மணி காலை. அடுப்பில் சுகமாய்த் தூங்கிய வெள்ளைப் பூனை விழித்து எழுந்து சோம்பல் முறித்து 'மியாவ்!' என்று கத்தி சாம்பல்; உதறி நடந்தது. மண் சுவரோரம் கிழிந்த பாயில் வலது காலில் தொடைவரை பெரிய கட்டுடன் நாறுந்தோலுமாய் முகத்தில் தாடி மீசையுடன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
துக்க வீட்டில் பூ, பொட்டு, தாலி இல்லாமல், வெறுங்கழுத்தாய் மைதிலியைப் பார்த்த எனக்குப் பேரதிர்ச்சி. 'எப்படி...எப்படி... இப்படி ..? ' ஒரு விநாடிக்குள் எனக்குள் ஓயாத கேள்விகள். மைதிலி என் தாய்மாமன் மகள். என் அம்மாவிற்கு மூன்று அக்காள்கள், ஒரு அண்ணன், ஒரு தங்கை. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சுமதியின் எதிரில் இருந்த அந்த உயிருள்ள காகிதம் காற்றில் படபடத்தது. அவள் அதையே வெறித்தாள். சென்ற நிமிடம் வரை வெற்றுத் தாளாக இருந்த அந்தக் காகிதத்திற்கு இப்போதுதான் உயிர் வந்தது. துரைவேலு எப்போது வந்தானோ சுமதிக்குத் தெரியாது. அவள் கூடத்தில் வாசலுக்கு முதுகுகாட்டி முருகனின் புகைப்படத்தைக் கையில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இந்த பத்தாவது நேர்முகத்தேர்வு கலாட்டாதான். கேட்கிற கேள்விக்கெல்லாம் ஏட்டிக்குப் போட்டி பதில்தான். உறவு, சிபாரிசு, பெரிய இடம்ன்னு ஆட்களைப் பொறுக்கி வைச்சுக்கிட்டு தேர்வை அரசாங்கத்தை ஏமாத்தற கண்துடைப்பு நாடகமாய் நடத்துறதுக்கு எதுக்குச் சரியான பதில்,பொறுப்பான பேச்சு ?! இப்போ கல்லூரி வளாகத் தேர்வும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பவித்ரா!
உறுத்தல்..!
அவரவர் பார்வை..!
அவள்…!
பாரதி வாடை..!
மச்சம் உள்ள ஆளு…!
சின்னாம்பும் சிறுவாணியும்…….!
வித்தியாசமான விகிதாச்சாரங்கள்….!
எப்போது வருவான்…?
வேலை..! – ஒரு பக்க கதை

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)