கோணல் பார்வை

 

(இதற்கு முந்தைய ‘சுயநலக் குணம்’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது)

சமையல்காரர் சிவக்குமார் உள்ளே போய் பாலக்காடு கிளம்புவதற்காக ஆயத்தங்களைச் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

சபரிநாதனுக்கு இது ஒரு புது எரிச்சல். காலையில் எழுந்ததும் இனி அவர்தான் கையில் கரண்டியைப் பிடிக்கணும். அவசரத்திற்கு எத்தனையோ நாட்கள் சபரிநாதனின் கை கரண்டி பிடித்த கைதான். ஆனால் இப்போது அதுவும் ஒரு சோதனை போல அவர் மனசை வெறுப்பேத்தியது. பாசுரம் சொல்லச் சுத்தமாக மறந்து போய்விட்டது. ‘சும்மா சும்மா என்னை சோதிக்காதே பெருமாளே’ என்று மனசுக்குள் கோபத்துடன் அரற்றினார்!

உடனே பெண்டாட்டி இல்லாத சுய இரக்கம் அவருக்குள் பீறிட்டுக்கொண்டு வந்தது. எத்தனை காலத்திற்கு இப்படி சமையல்காரன் கையையே நம்பிக் கொண்டிருப்பது… தன் பெண்டாட்டிக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றதும் இதோ மூட்டையைக் கட்ட ஆரம்பித்துவிட்டான்.

அவன் திரும்பி வருவதற்குள் தனக்கே உடம்பு சரியில்லாமல் போனால் ஒரு வாய் கஞ்சி வைத்துக் கொடுக்க நாதியுண்டா? அதற்கும் மேல், தனக்கு மாரடைப்பு வந்து – அதுவும் நட்ட நடு ராத்திரியில் ஏற்பட்டு ஏனென்று கேட்க ஆளில்லாமல் அவர் செத்தேபோக நேர்ந்தால்?

ஐயோ! சபரிநாதனுக்குள் அந்தக் காட்சி ஒரு சினிமா போல ஓடியதில் மரணபயம் அவருடைய நெஞ்சைப்போட்டு அழுத்த ஆரம்பித்துவிட்டது. மரணத்தின் நிழல் அவர் உடம்பின் மேல் படுவது போலவே இருந்தது. சபரிநாதன் சட்டென்று படுக்கையில் இருந்து எழுந்து விட்டார். ஏராளமாக வியர்த்தது.

ஓடிப்போய் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வந்தார். நகர்ந்துபோய் வாசல் கதவைத் திறந்தார். குளிர்ந்த காற்று வீசியது. அப்பாடாவென்று திண்ணையில் உட்கார்ந்தார். ஒரு நிமிஷம் மணிக்கட்டில் பல்ஸ் பார்த்தார். நார்மல்! வெளிக் காற்றுப் பட்டதும் வியர்வை காய்ந்தது போல, மரணபயமும் லேசாக உலர்ந்தது. இப்போது ஒரு விஷயம் அவரின் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

எப்போதோ ஒரு ஜோதிடர் அவருக்கு ஆயுள் சுமார் எழுபத்தைந்து என்று சொல்லியிருந்தார். அதன்படி பார்த்தால் இன்னும் இருபது வருஷம் பாக்கி இருக்கிறது. அனால் அந்த இருபது வருஷத்திற்கும் இப்படி தனியாகவேதான் தாளம் போட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா? இதுதான் இப்போதைய அவருடைய திடீர்க் கேள்வி.

முத்தையா குடும்பம் சொல்கிறது, தனிமை தேவை கிடையாதென்று! ஆனால் சபரிநாதனின் மனசுதான் ரொம்பவே தயங்கியது. மகள்களை நினைத்ததும் அவரின் மனசு குழம்பியது. மாமியாரின் குடும்பத்தை நினைத்த போதோ ஏதோ ஒன்று நெஞ்சைப்போட்டு பிசைந்தது. அவர் மாமியார் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறார். ரொம்ப நல்ல மனுஷி. மாப்பிள்ளை மேல் அளவு கடந்த மரியாதை வைத்திருப்பவள் வேறு! அவர் இன்னொரு கல்யாணம் செய்து கொண்டால் அந்த மரியாதை என்னவாகுமோ? ஒரு ஆளுக்கு ஒரு மாமியார் வீடு இருந்தால்தான் சரிப்பட்டு வரும். சபரிநாதனின் மனசு இங்கேதான் நொண்டியது. எதனாலும் அவருக்கு சின்ன மரியாதைக் குறைவுகூட வந்துவிடக் கூடாது. அதைத் தாங்கமாட்டார்!

சபரிநாதன் தீவிரமாக யோசனை செய்தார். யோசிக்க யோசிக்கத்தான் ஒரு உண்மை புலனாகியது அவருக்கு. அது, இன்னொரு கல்யாணம் செய்து கொள்வது என்பது அவர் மட்டும் சம்பந்தப்பட்ட தனி நபர் விஷயமில்லை என்பது. அது அவருடைய குடும்பத்தினரும் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். அதனால் எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று கல்யாண கோதாவில் அவசரப்பட்டு குதித்து விடக்கூடாது. நல்ல அவகாசம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். நல்லது கெட்டது என்று எல்லாவற்றையும் நிதானமாக யோசனை செய்து பார்த்த பின்புதான் முடிவிற்கு வரவேண்டும். இந்தத் தீர்மானத்துடன் திண்ணையில் இருந்து எழுந்துகொண்டார். ஆனால் அவருக்கு அதிக அவகாசம் எல்லாம் கிடையாது என்கிற மாதிரி சம்பவங்கள் அமைந்து விட்டன.

மறுநாள் மதியம் பாலக்காட்டில் இருந்து சிவக்குமார் மொபைலில் அவரை அழைத்தார். அவரது மனைவி செத்துப்போன விஷயத்தைச் சொன்னார். என்றைக்கு வேலைக்குத் திரும்பி வருவார் என்பது பற்றி மூச்சு விடவில்லை. சபரிநாதன் எரிச்சலடைந்தார்.

இதெல்லாம் இனிமே சரிப்பட்டு வராது. சிவக்குமார் திரும்பி வரப்போகிற தேதி தெரியப் போகிறதோ இல்லையோ, தன்னுடைய கல்யாணத் தேதியை சீக்கிரம் நிச்சயம் பண்ணிவிட வேண்டியதுதான் என்கிற படபடப்பு அவரின் உணர்வுகளில் துடித்தது. எவனாக இருந்தாலும் சரி, சம்பளம் வாங்கும் சமையல் வேலைக்கு வருகிறவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வேலையை விட்டுப் போகலாம். அவர் செத்துப்போனார், இவர் செத்துப்போனார் என்று அடிக்கடி லீவு கேட்கலாம்… லீவே எடுக்காமல் உயிரோடு இருக்கிறவரை சமைத்துப் போடுகிற ஒரே ஜீவன் – தாலி கட்டின பெண்டாட்டிதான்!

செத்துப் போவதற்கு இரண்டு நாட்கள் முன்புகூட மரகதம் சமைத்துப் போட்ட ‘பீர்க்கங்காய்த் துவையல்’ ருசி இன்னமும் கார சாரமாக அவரின் நாக்கில் அப்படியே இருக்கிறது! ஆக, புதுப் பெண்டாட்டியின் சமையல்தான் இனி சபரிநாதனுக்குத் தேவையே தவிர, இந்த சிவக்குமாரின் சமையல் வேண்டியதில்லை. வர தோதுப்பட்டால் வந்து சிவக்குமார் கையில் கரண்டியை பிடித்துக் கொள்ளட்டும். ஆனால் அதுவும் தற்காலிகம்தான். சபரிநாதனுக்கு புதுப் பெண்டாட்டி வந்த அடுத்த நிமிஷம் சிவக்குமார் மடத்தை காலி செய்தாக வேண்டும்!

இதே நினைப்பிலேயே கொஞ்சநேரம் தோய்ந்துபோய் வலது காலை ஆட்டிக் கொண்டிருந்த சபரிநாதனின் புத்தியில் வேறொரு கோணலான பார்வை சட்டென உதித்தது. ஆங்.. இப்போது சிவக்குமாரும் தன்னைப் போலவே பெண்டாட்டியை பறி கொடுத்த ஆள்! ‘போச்சிலே மானம்’ என்று தோன்றியது. பெண்டாட்டியைப் பறிகொடுத்த ஒரு ஆசாமியே, பெண்டாட்டியை பறி கொடுத்த இன்னொரு ஆசாமிக்கு வடித்துப் போட வரப் போகிறான்! திடுக்கிட்டுப் போனார் சபரிநாதன். மனசு அவருக்குப் பொங்கிப் போய்விட்டது. இது என்ன பெண்டாட்டி இல்லாத பயல்கள் வீடா என்று நொந்து போனார் நொந்து.

நிரந்தரமாகக் கரண்டியைப் பிடிக்க புதுசா ஒரு பெண்டாட்டி வரப் போகிறாளோ இல்லையோ, அவள் வருகிறவரை சிவக்குமார் கையில் கரண்டி இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் என்று சபரினாதனால் நினைக்க முடியவில்லை. பெண்டாட்டி இல்லாதவனுக்கு இந்த வீட்டில் தற்காலிக வேலைகூட இல்லை!

சற்றும் தாமதிக்கவே இல்லை சபரிநாதன். உடனே சிவக்குமாரின் ஆறு மாதச் சம்பளப் பணத்தை எண்ணித் தனியாக கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டார். சிவக்குமாரிடம் துக்கம் கேட்கப் போவதாக ஊருக்குள் சொல்லிவிட்டு ரயில் ஏறி பாலக்காடு விரைந்தார். ஒரு பொய்யான துக்கத்தை முகத்தில் தேக்கிக்கொண்டு சிவக்குமாருக்கு ஆறுதல் சொன்னார். ஆறுமாத சம்பளப் பணத்தை அவன் கையில் திணித்தார். “நீ இனிமே வேலைகெல்லாம் வரவேண்டாம் சிவா… ஒன் மகன்களோடு பாலக்காட்டிலேயே இருந்து எப்படியாவது கடைகிடை வைத்துப் பிழைத்துக்கொள்…” என்று அன்பொழுக சொல்லிவிட்டு அழகாக எழுந்து வந்துவிட்டார். சிவக்குமாருக்கே தெரியாமல் சபரிநாதன் அவனை வேலையில் இருந்து கழற்றி விட்டிருந்தார், அதாவது அவரைப் பொறுத்த வரையில்.

ஆனால் இது சிவக்குமாரை கடுகளவும் அதிர்ச்சி அடைய வைக்கவில்லை என்பது அவருக்குப் பாவம் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை!

“சபரிநாதனுக்கு கல்யாணக் கோட்டி பிடிச்சிருக்கு… எந்த நிமிஷமும் அவனுக்குக் கல்யாணம் நடக்கும், ஒனக்கு எந்த நிமிஷமும் வேலை போகும்” என்று முத்தையாதான் என்றைக்கோ சிவக்குமாரின் காதில் போட்டு வைத்து விட்டாரே..! பொறவு எங்கேயிருந்து வரும் அதிர்ச்சி அவருக்கு? 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
என்னுடைய அம்மாவும், பாட்டியும் (அப்பாவின் அம்மா) அடிக்கடி போடும் சண்டைகள் மிகவும் பிரசித்தம். இருவருக்கும் புரிதல் என்பது சற்றும் . கிடையாது. இருந்தும் நாங்கள் கூட்டுக் குடும்பத்தில்தான் உழன்று கொண்டிருந்தோம். என்னுடைய அறியாப் பருவத்திலேயே வாயில் விரல் வைத்துச் சூப்பும் பழக்கம் என்னைத் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அன்றும் அந்த சம்பவத்தை மந்தாகினி காண நேரிட்டது. குமார் மானேஜரின் தனியறையிலிருந்த தொலை பேசி எண்களை சுழற்றிக் கொண்டிருந்தான். மானேஜர் இல்லாத சமயங்களில் அவனது இந்த வித்தியாசமான செயல் அவளுக்குப் பெரிய புதிராக இருந்தது. அதாவது, குமார் தொலைபேசியின் எண்களை மட்டும் சுழற்றிவிட்டு, தொடர்ந்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“இன்னிக்கி கிரஹணம் வத்சு... குழந்தைக்கு பன்னிரண்டு மணிவரை முட்டையெல்லாம் கொடுக்காதே... அதுவும் நேத்திக்கி வேகவெச்சு பிரிட்ஜ்ல வச்சு எடுத்தது....” “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லேம்மா... நான் அடிக்கடி ப்ரிட்ஜ்ல வச்ச முட்டையை வெளியே எடுத்து அவன்ல வச்சு சுடப்பண்ணி குழந்தைக்கு எப்பவுமே கொடுக்கறதுதான்..” “சரி அப்படீன்னா இன்னிக்கி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘மூன்று வாரிசுகள்’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) இசக்கி அண்ணாச்சி வேறு எந்த நினைப்பும் இல்லாமல் மூன்று வாரிசுகளை கண்ணும் கருத்துமாய் வளர்ப்பதிலேயே கவனத்துடன் இருந்தார். அந்தக் கவனத்தில் வருசங்கள் அது பாட்டுக்கு ஓடியது கூடத் தெரியவில்லை. பெரியவன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சாம்பசிவத்திற்கு வயது ஐம்பது. மத்திய அரசின் அலுவலகம் ஒன்றில் நல்ல வேலையில் இருக்கும் அவருக்கு திருமண வயதில் சொக்க வைக்கும் அழகில் இரண்டு பெண்கள். இரட்டையர்கள் என்பதால் இருவரும் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரியாக இருப்பார்கள். மயிலாப்பூரில் மனைவி, மகள்களுடன் அமைதியாக நேர்கோட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கொசுத்தொல்லை அறுபது வருஷத்துக்கு முன்பும் இருந்தது. இன்று இருப்பதற்கு அப்போது இருந்த கொசுத்தொல்லை ஒன்றுமே இல்லை. ஆனால் அறுபது வருடத்திற்கு முன்னால் அந்தக் கொசுக்கடியே மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. பொதுவாக மத்தியான நேரங்களில் கொசுக்கடி இருக்காது. சாயந்திரம் ஆனதும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொசுக்கள் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘பெரிய டாக்டர்’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). ஆனால் அக்கம் பக்கத்திலுள்ள மாமிகள் எங்களை அழைத்து வைத்துக்கொண்டு வம்பு பேசுவார்கள். “ஏண்டி பசங்களா, உங்க அம்மா எங்கேடி?” என்று கேட்பார்கள். நாங்களும் அப்பாவியாக உள்குத்து புரியாமல், “அம்மா மானத்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"பாலகுமார் சார், இந்த சனிக்கிழமை என் வீட்டுக்கு லஞ்சுக்கு கண்டிப்பா நீங்க வர்ரீங்க... என் பெரியம்மா மகள் கோயமுத்தூர்லர்ந்து வந்திருக்கு, உங்கள பார்த்து பேசனும்னு ஒத்த கால்ல நிக்குது.." "சரி ஏகாம்பரம், ஆனா அவங்க எதுக்கு என்ன பாக்கணும், பேசணும்? எனக்கு அவங்களோட ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மாரிமுத்து வாத்தியார் இறந்துவிட்டாராம். ஊரிலிருந்து என் நண்பன் சுடலைமுத்து மொபைலில் போன் பண்ணிச் சொன்னான். அவருக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத்த, சென்னையிலிருந்து உடனே திம்மராஜபுரத்திற்கு கிளம்பினேன். மாரிமுத்து வாத்தியாரிடம்தான் நான் படிக்கும்போது நல்ல பண்புகளையும், சிந்தனைகளையும் கற்றுக்கொண்டேன். அவரால் இன்று நல்ல நிலையில் இருக்கிறேன். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவள் பெயர் டாக்டர் அமுதா. சென்னை யுனிவர்சிட்டியில் ஆங்கில விரிவுரையாளர். வயது முப்பத்தைந்து. திருமணம் செய்துகொள்ளும் எண்ணம் இல்லை. காரணம் அவளுக்கு ஏற்றவன் இன்னமும் கிடைக்கவில்லையாம். டாக்டர் அமுதா மிகவும் வித்தியாசமானவள். உண்மைதான் பேசுவாள். அதையும் முகத்தில் அடித்தமாதிரி சொல்லுவாள். ஆனந்த நிலையின் அடிப்படையே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மாமியாரும் மருமகளும்
மண் குதிரைகள்
தலைமுறை இடைவெளிகள்
இசக்கி ஒரு சகாப்தம்
ஜொள்ளு
கொசுத்தொல்லை
சிலிர்ப்பு
ஐ.டி நடப்புகள்
அஞ்சலி
சில நேரங்களில் சில பெண்கள்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)