கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஸ்ரீஜா வெங்கடேஷ்

30 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நிஸ நிஸ…

 

 நீலகண்ட பாகவதர் தன்னை மறந்து பாடிக் கொண்டிருந்தார். ஸ ஸ நி ஸா! ஸா நீ ஸா! கம்பீரமான குரல் வளம், நன்றாக ஸ்வரம் பாடும் திறமை எல்லாம் இருந்தும் அவர் பிரபலமாகாததற்குக் காரணம் தஞ்சாவூரை விட்டு அவர் வர மறுத்தது மட்டுமல்ல சங்கீதத்தைக் காசுக்கு விற்கக்கூடாது என்ற கொள்கையில் அவர் உறுதியாக இருந்ததும் தான். மகளுக்கு நிஸா என்று ஆசை ஆசையாப் பெயர் வைத்திருந்தார் பாகவதர். ஐந்து வயதில் முகத்தைச் சுளித்துக் கொண்டு எனக்கு ஏன்ப்பா


மாவு மிஷின் தாத்தா

 

 மாவு மிஷினின் சத்தம் காதைப் பிளந்தது. கனகராஜ் தாத்தா பல்லைக் கடித்தபடி மிஷினை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு வயது அறுபது. நல்ல கறுத்த உடல். மிஷினில் உட்காருவதற்கு முன் கழற்றப்பட்ட சட்டை மாவு ஆலை மாலை ஏழு மணிக்கு மூடப் படும் போது தான் மீண்டும் அவர் உடலில் ஏறும். காலை எட்டு மணிக்கு வேலையை ஆரம்பித்தார் என்றால் இரவு ஏழு ஏன் சில சமயம் எட்டு வரை கூட நீண்டு விடும். மாவாலை முதலாளி இவருக்கு


ஆற்றோரம் மணலெடுத்து

 

 வாய்க்காலோரம் ஒரு பாறையில் உட்கார்ந்து தன் மாடுகள் மேய்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் சம்முவம். அரையில் ஒரு வேட்டி. அதை வேட்டி என்று சொல்வது மரியாதை கருதித்தான். ஒரு நாளும் அது அவருடைய முழங்காலுக்குக் கீழ் நீண்டதில்லை. மேலே ஒரு நீலத் துண்டு. எத்தனை நாள் ஆனாலும் அந்த துண்டு மாறாது. அவர் மனைவி மரிக்கொழுந்து “ஏன் இப்படி நாத்தம் பிடிச்சத் துண்டைப் போட்டுக்கிட்டு அலையுதீரு. கொண்டாரும் தோச்சித் தாரேன்.” என்று பிடுங்கிக் கொண்டு போய் துவைப்பாள். அது


அமெரிக்க டாலர் Vs மருதாயிக் கிழவி

 

 ஆழ்வார்குறிச்சி வங்கிக்குள் நுழைந்தாள் மருதாயிக் கிழவி. பின் கொசுவம் வைத்துக் கட்டப்பட்ட சேலை. உழைத்து உழைத்து உரமேறிய உடல். சுருக்கம் விழுந்த முகம் என அவள் இருந்தாலும் பலமான வரவேற்புக்குக் குறைவில்லை. “வாங்கம்மா வாங்க! உக்காருங்க! உங்க மகன் இந்த மாசமும் 500 டாலர் அனுப்பிட்டாரும்மா. அதை உங்க கணக்குல வரவு வெச்சாச்சு. இப்பம் செலவுக்கு எதும் எடுக்கணுமா? ” என்றார் அதிகாரி. “எனக்கு என்னய்யா செலவு? ஒத்தைக் கட்டை. கணக்குலயே இருக்கட்டும். போன மாசம் எடுத்த


பூமராங்

 

 நடராஜன் என்றாலே அந்த வட்டாரத்தில எல்லாருக்கும் தெரியும். வயது என்னவோ நாற்பந்தைந்து தான் ஆகிறது ஆனாலும் சிறந்த பக்திமான் , பொது சேவை செய்வவர் என்று பெயரெடுத்து விட்டான். அந்த வார்டில் என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் இவன் தான் முதல் ஆளாய் கவுன்சிலருக்கோ இல்லை சம்பந்தப் பட்ட அதிகாரிகளுக்கோ மனு எழுதுவான். எழுதுவதோடு நின்று விடாமல் கையெழுத்து வேட்டை நடத்தி , இன்னும் சிலரைச் சேர்த்துக் கொண்டு அந்தக் காரியம் முடியும் வரை சளைக்காமல் பாடு படுவான்.


ஊருக்கு உபதேசம்…

 

 என் நண்பன் சரவணபிரசாத் இருக்கிறானே சரியான இலக்கியப் பைத்தியம். நானும் புத்தகங்கள் படிப்பதுண்டு . வார, மாதப் பத்திரிக்கைகள் , தவிர ராஜேஷ் குமார் , இந்திரா சௌந்தர்ராஜன் என்று தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் வியந்து படிக்கும் எழுத்தாளர்களே எனக்கும் இஷ்டம். ஆனால் சரவணன் அப்படியல்ல அவனுடைய இலக்கிய உலகம் பரந்து விரிந்தது. அதி நவீன எழுத்தாளர் , பன்மொழி வித்தகர் விவேகானந்தனை மையமாகக் கொண்டு இயங்குவது. எழுத்தாளர் விவேகானந்தன் நண்பர்களுக்கு , வாசகர்களுக்கு சுருக்கமாக விவி.


பத்து அருவா

 

 முதுகில் சாணைச் சக்கரம் சுமந்து போய்க் கொண்டிருந்தான் முருகேசன். வெயில் வாட்டி எடுத்தது. வியர்வை ஆறாகப் பெருக பாரம் பெரும் சுமையாக முதுகில் அழுத்தியது. சிறுகதை “ஆச்சு! இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் தான். அடுத்த ஊரு வந்துரும்.” என்று நொந்த மனசையும் வலித்த காலையும் ஏமாற்றி மேலும் நடந்து கொண்டிருந்தான் அவன். பாவம் அவனும் என்ன தான் செய்வான்? பஸ்ஸில் போகலாம் தான். ஆனால் அந்தக் காசைத்தானே காலையில் பிள்ளைகள் பசியாற பன் வாங்கக் கொடுத்து விட்டான்.


இடைப் பிறவி

 

 பதினைந்து வயது நிதீஷின் மனம் நிலை கொள்ளாமல் அலைந்தது. தான் சாதாரணமாக இல்லை என்று அவனுக்குப்புரிந்தது. “என்ன தவறு என்னிடம்? ஏன் என் மனம் பெண்களின் அருகாமையை நாடுகிறது? அவர்களின் நடுவே இருப்பது தான் பாதுகாப்பாக இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. அவ்வளவு ஏன்? அவர்களை எல்லா விதத்திலும் பின் பற்ற உத்வேகம் பிறக்கிறது. ஏன் அம்மா என்னை ஆணென்று சொல்கிறாள்? உடற் கூறுகளின் படி பார்த்தால் நான் கண்டிப்பாக ஆண் தான். ஆனால் என் மனம் அதை


இன்னொரு ஆட்டக்காரன்

 

 இன்னும் இரண்டு நாள் தான் மாடமுத்துவின் மனம் கணக்குப் போட்டது. பத்து வருடக் காத்திருப்புக்குப் பின் வரப் போகும் திருநாள். மாடமுத்துவுக்கும் அவன் மனைவி பூவம்மாவுக்கும் கால் தரையில் பாவவில்லை. வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் சொல்லிச் சொல்லி சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். விஷயம் வேறு ஒன்றுமில்லை மாடமுத்து பூவம்மா தம்பதியின் ஒரே மகன் குமார் தன் குடும்ப சகிதம் சென்னையிலிருந்து ஆழ்வார்குறிச்சி கிராமத்துக்கு இன்னும் இரண்டு நாளில் வருகிறான். ஒரு வாரம் முன்னதகாவே இவர்களுக்கு ஃபோனில் சொல்லி விட்டான். ஏதோ


அகிலா

 

 ஒரு பெரிய கட்டடத்தின் ஏழாவது மாடியிலிருந்த அந்தப் பன்னாட்டு நிறுவனம் பரபரப்பாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. “சிஸ்டம் அனலிஸ்ட்” என்று பெயர் பொறிக்கப்பட்ட கட்டத்தினுள் உட்கார்ந்தபடி கணினித் திரையையே வெறித்தபடி இருந்தாள் அகிலா. இன்று சாயந்திரம் அவளை பெண் பார்க்க வருகிறார்கள். அதற்குண்டான பூரிப்போ , வெட்கமோ எதுவும் இல்லை அதற்குக் காரணம் அவள் வயதல்ல. இந்த முப்பது வயதிலும் வெட்கமும் சந்தோஷமும் மரத்துப் போகாமல் தான் இருந்தாள் நேற்று இரவு வரை. அகிலா !! ஒரு கீழ்