கதைத்தொகுப்பு: தென்றல்

56 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இலவசம்!

 

  சபேசன் வீட்டு ‘கேட்’டை திறந்து கொண்டு மூன்று இளம் பெண்கள் வீட்டிற்குள்ளே நுழைந்தார்கள். விற்பனை பிரதிநிதிகளாக இருக்கலாம்! இனி மேல் பகலில் கூட வெளிக் ‘கேட்’டிற்கும் பூட்டு போட்டு விட்டால் தான், இந்த தொல்லையை தவிர்க்க முடியும் என்று சபேசன் நினைத்துக் கொண்டார். ஆண்களாக இருந்தால் கேட்காமல் உள்ளே நுழைந்தற்கு கடுமையாக ஏதாவது சொல்லியிருப்பார். தன்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே வரும் அழகான இளம் பெண்களிடம் ஒரு ஆணால் எப்படி கடிந்து பேச முடியும்? அவரும்


தேங்காய்

 

 ஜெர்மானிய அகராதியை வைத்துக்கொண்டு உம்லாவ்ட் இருக்கிற எழுத்துக்களை சொல்லிப்பழகிக் கொண்டிருந்த போதுதான் மனைவி, “உடைச்சிண்டு வாங்க. அரைச்சு விட்ட சாம்பார் பண்ணணும்” என்று கையில் தேங்காயோடு வந்து நின்றாள். நான் சலிப்புடனும் கவலையோடும் அவளைப் பார்த்தேன். உடை உடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்பதால் சலிப்பு. உடைக்கும்போது சப்தம் வரும். அதனால் கவலை. தேங்காய் உடைக்க எதற்கு ட்ரஸ் மாத்தணும்? சப்தம்பற்றி என்ன கவலை என்று பனி படர்ந்த இந்த இமாலயப் பிரச்சனையை அசட்டையாய் அணுகுபவர்களுக்குச் சின்ன விரிவுரை. உடைக்கப்பட வேண்டிய


மடி நெருப்பு

 

 தெருவோரத்தில் தெரிந்தது அந்தப் போலீஸ் வண்டியும் ஆம்புலன்ஸும் அதைச் சுற்றி நின்ற கூட்டமும். செய்தித்தாளை எடுத்துக்கொண்டு யதேச்சையாய் கேட்டிலிருந்து எட்டிப்பார்த்த சிவசங்கரன் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து நின்றார். “மாசிலாமணி வீடு மாதிரி தெரியுதே!” எதிர்ப்பக்கத்திலிருந்து வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு வருகிற ஒரு சைக்கிள்காரரைக் கேட்டார். “அந்த வூட்டு ஐயாவைவும் அம்மாவையும் யாரோ கொன்னுட்டாங்களாம். போலீஸ் கேஸு” ஒரு கால் வைத்து ஊன்றி போகிற வாக்கில் சொல்லிவிட்டுப் போனார் அவர். பனியன் வேட்டியுமாய் செருப்பில்லாமல் அரையாடையிலிருந்ததைப் பொருட்படுத்தாமல் அதிர்ச்சியில்


காத்திருப்பு…

 

 வீட்டை அடைந்ததும் வாசல் கதவருகிலிருந்த ஜோடி செருப்பு கண்ணில் பட்டது. அவனுக்குப் பரிச்சயமான செருப்பு. முழுவதும் மூடாத கதவு வழியே கசிந்த பேச்சுக்குரல்கள் அவன் உள்ளே நுழைந்ததும் நின்று போயின. தங்கதுரைக்கு தெரியும் ரேணுகாவும் அவன் மாமனாரும் தன்னைப் பற்றிதான் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று. மூன்று வருடங்களாய் அவ்வப்போது எழுந்து அடங்கிப்போகிற பேச்சு. “வாங்க மாப்ள” என்றார் அவர். எழுந்து கதவருகில் இருந்த ஒற்றை இருக்கையை அவனுக்குக் காண்பித்துவிட்டு எதிர்ப்புறம் இருந்த சோஃபாவில் இடம் பெயர்ந்து அமர்ந்துகொண்டார்.


இன்னும் அரைமணிநேரத்தில்…

 

 மாறனுக்குக் கண்ணத்தில் அறை வாங்கியதுபோல் இருந்தது. அவமானமும் ஆத்திரமும் ஜிவுஜிவுயென தலைக்குமேல் ஏறி உச்சந்தலையில் ஆணியடித்துப் பொறிகிளப்பின. ஒன்றும் செய்யமுடியாத வக்கற்ற நிலை அவனை ஏளனம் செய்து உட்கார வைத்துவிட்டது. பக்கத்து நாற்காலியில் எதிர்த்த வரிசையில் என்று எல்லாரும் தன்னைப் பற்றித்தான் குசுகுசுக்கிறார்கள் என்பது காதார விளங்கிற்று. “அப்படி என்னத்தச் செஞ்சிட்டோம் இப்படி மட்டமா நடந்துக்குறாரு தலைவரு?” புருவத்தைச் சுறுக்கி முகத்தில் ஒரு கடுகடுப்பை இழையோடச் செய்தபடி அமர்ந்துகொண்டான் மீண்டும் இருக்கையில். இனியும் அங்கிருக்க அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லைதான்


கூண்டு

 

 சாந்தி அடுப்பில் வேலையாக இருந்தாள். அவள் ஒரு வயது மகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது வாசலில் யாரோ கதவைத் தட்டும் ஓசை கேட்டு, கையைத் துண்டில் துடைத்துக்கொண்டே வந்து கதவு துவாரத்தின் வழியே வெளியே யார் நிற்பது என்று பார்த்தாள். மாடி வீட்டில் குடியிருப்பவளின் அம்மா குழந்தையுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள். கதவைத் திறந்து “வாங்க, எப்படி இருக்கீங்க” என்றாள் சாந்தி. உள்ளே சிரித்துக் கொண்டே வந்த அந்த அம்மாளுக்கு 50 அல்லது 52 வயது இருக்கலாம். பாதி நரைத்து


வீசாக் காதல்

 

 காலை ஆறு மணி. பெங்களூரின் காலைப் பனி வாகனங்களின் புகையால் இரக்கமின்றி கரைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அரவிந்தன் தனது நான்கு மணிநேர தூக்கத்தை முடித்து மெல்ல எழுந்து உட்கார்ந்தான். அருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பாஸ்கரனை உலுக்கி எழுப்ப முயன்றான். “என்னடா மச்சி, இப்பதான் படுத்தேன்!” என்றான் பாஸ்கரன். “இன்னிக்கு 8 மணிக்கு சிவா நகர்ல இண்டர்வியூ இல்ல?” உடனே எதையோ பறிகொடுத்து விடு வோமோ என்ற எக்கம் தாக்கியவனாய் பாஸ்கரன் குளியலறையை நோக்கி வேகமாய் நடந்தான். இவர்கள் உரையாடல்


மனம் மாறியது

 

 டிரிங் டிரிங்… ரிஷீவரைக் கையில் எடுத்து “ஹலோ” என்றான் ராகவன். அடுத்து ‘அப்பா நீங்களா!! இங்கே வரேளா? நம்ப முடியல்லியே ! ரிஷீவரைக் கையால் பொத்திக்கொண்டே”மாலதி! அப்பா நம்பகூட வந்து இருக்க முடிவு பண்ணிட்டாராம்.” சொல்லியபடி ரிஷீவரை மனைவியிடம் தந்தான். “அப்பா! எப்படியிருக்கேள்? இப்பவாவது மனசு மாறித்தே; ரொம்ப சந்தோஷமாயிருக்கு. சீக்கிரமா புறப்பட்டு வாங்கோ” பேச்சைமுடித்துவிட்டு ஒரு துள்ளலுடன் ராகவனிடம், “இப்பத்தான் எனக்கு நிம்மதியாயிருக்கு. என்ன இருந்தாலும் அம்மா போனப்பறம், உங்கப்பா இந்தியாவிலே தனியா இருக்கிறது நன்னாவா


கடப்பைக் கல்மேல் ஒரு கால்சுவடு

 

 யல்லாம் யேசுவே – யெணக்கல்லாம் யேசுவே தொல்லேய் மீகூம் யிவ்வூலாகில் தூஊணை யேசுவே மின் வண்டி திரிசூலத்தைத் தாண்டியிருக்கும். கிழிந்துபோன கட்டம்போட்ட கம்பளிப் போர்வையும், மடக்கக் கூடிய அலுமினிய ஊன்று கோலும், இடுங்கிப் போய் பாதாளமானதும், திறந்திருக்கும் சின்ன இமை இடுக்கு வழியே தெரியும் ரத்த நரம்போடும் வெள்ளை விழிக்கோடு மட்டுமாகவும் பிச்சைக்காரன் பெரிய குரலில் பாடினான். பிச்சை நாணயங்கள் விழுந்திருந்த குவளையின் வாயைக் கையால் மூடிக்கொண்டு தாளத்திற்காக அதைக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்தான். ஏழெட்டு நாணயங்கள் இருந்திருக்க


பொம்மலாட்டம்

 

 கவலையோடு உட்கார்ந்திருந்தார் தருமலிங்கம். நாளைக்கு கோயிலில் சூரசம்காரம் திருவிழா. பகலில் சந்தை கூடும். வழக்கமாக சந்தையில் தருமலிங்கம் நடத்தும் பொம்மலாட்ட நிகழ்ச்சி உண்டு. இன்னிக்கு பார்த்து வெளியூருக்கு போன மகன் இன்னமும் வரவில்லை. மகன் உதவி இல்லாமல் எப்படி சூர சம்காரம் பொம்மலாட்டம் நடத்துவது? தருமலிங்கத்தின் மகன் பொம்மலாட்டத்தில் அவருக்கு உதவியாக இருப்பது வழக்கம். தருமலிங்கம் சூரனை இயக்குவதில் வல்லவர். அவர் மகன் முருகனை இயக்குவது வழக்கம். புதிசாக ஒருவருக்கு சொல்லிகொடுத்து ஒத்திகை பார்த்து நடத்த நேரமில்லை.