கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: February 19, 2016

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவன் தேடும் செவந்திப் பூ…

 

 எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை……. இந்த ஊர்…. என்னைப் பயப்படுத்துகிறது…….எல்லாரும் என்னை மிதிப்பது போல தோன்றுகிறது…… என்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை….எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை…நான் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறேன்…நான் ஓய்ந்து போனது போல ஒரு வித மயக்கம் என்னை சூழ்கிறது….இதே திண்ணையில்… இதே கிணற்று மேட்டில்… இதே பெரிய வீதியில்.. இதே கோவில் வாசலில்… இன்னும் என் நினைவுகள் கிடந்து அல்லாடுகின்றன…. அவனைக் காணவில்லை…அவனை யாரும் தேடுவதாகத் தெரியவில்லை…சாமிகளும்.. சாத்தான்களும்.. சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் இந்த ஊரில்.. நான் எந்த


ஆண் துணை

 

 தெருவெல்லாம் ஒரே புகை. வழக்கம்போல் குப்பை கூளத்தை வீட்டு வாசலில் எரிந்ததால் அல்ல. சுவாசிக்கும்போது மூக்கிலும், தொண்டையிலும் எரிச்சலை ஏற்படுத்திய பட்டாசுப் புகை தீபாவளி நெருங்கி விட்டதை நினைவுபடுத்தியது. நாசித் துவாரத்தினருகே ஒரு கையால் விசிறியபடி நடந்தான் சாமிநாதன். ஒருவழியாக வீட்டை அடைந்தபோது, உள்ளே கேட்ட ஆண்குரல் அவனைக் குழப்பியது. யாராக இருக்கும்? தங்கைகளில் யாராவது வந்துவிட்டார்களா, குடும்பத்துடன்? அவர்களைத் தவிர எவரும் அவ்வீட்டுக்குள் நுழைந்ததில்லை. எல்லாம், தலைவன் இல்லாத குடும்பம்தானே என்ற அலட்சியம்! `நம்பளையெல்லாம் விட்டுட்டு


மாமனார்

 

 ”என்ன மீனு சந்தோஷமா இருக்கே, ஏதாவது விசேஷமா ?- கணவன் ராஜேந்திரன் கேட்டான். ”எங்க அப்பா கேரம் டோர்னமென்ட் விளையாட திருச்சி வந்திருக்காராம், முடிச்சுட்டு நம்ம வீட்டுக்குத்தான் வர்றாராம்”! ”வரட்டும்…வரட்டும்…உன் அப்பா டிஸ்டிரிக்ட் லெவல்ல பெரிய சாம்பினயன்தானே? என்கிட்ட மோதி ஜெயிக்கட்டும், நான் ஜெயிச்சா உனக்கு ஸ்பெஷல் பரிசு வாங்கித் தர்றேன்! என்றான். ”நீங்களாச்சு…உங்க மாமனாராச்சு…”என சமையலறைக்குப் போனாள். மாமனாரும் வீடுவந்து சேர்ந்தார, உபசரித்து விருந்து முடிந்து சிறிது ஓய்வுக்குப்பின்….சவால் போட்டி ஆரம்பமானது, விளையாட்டு சூடுபிடித்தபோது சாம்பியன்


தனிப்படர்மிகுதி

 

 பொம்மியக்கா கருப்பு என்றால் அப்படியொரு கருப்பு, சற்று எத்துப்பல், அடர்த்தியான நீண்ட தலைமுடியை எண்ணெய் தடவி படியப்படிய வாரி பின்னலிட்டு கலர் ரிப்பன் கட்டுவாள், சின்னதாய் ஒரு வெள்ளைக்கல் முக்குத்தி போட்டிருப்பாள், அவளின் நிறம் அந்த முக்குத்தியை எடுப்பாய் காண்பிக்கும். பொம்மியக்கா என்னை சின்னம்மணி என்று பாசமாக அழைப்பாள். சரி, இந்த பொம்மியக்கா யார் என்று தானே கேட்கிறீர்கள், அவள் எங்கள் வீட்டில் காலையும், மாலையும் மட்டும் வந்து வீட்டு வேலை செய்பவள். காலை ஆறு மணிக்கேல்லாம்


வெற்றி முன்னாடி..நடேசன் பின்னாடி..

 

 வெயில் சாய நேரு விளையாட்டு அரங்கத்தின் மின் விளக்குகள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன. போகப் போக அம்மின்னொளி படர்ந்து பகல் போல காட்சியளித்தது. எப்போதும் பரபரப்பிற்கு மட்டும் பஞ்சமில்லாத சென்ட்ரல் இரயில் நிலையம் அன்று மாலையும் அவ்வாரே மல்லுக்கட்டியது. கால்பந்து போட்டி நடைப்பெற்றுக் கொண்டிருக்க ரசிகர்களின் ஆரவாரமும், சீட்டிகளும் தனி உற்சாகத்தைக் கிளப்பியது. மக்கள் கூட்டம், கட்டடம் போல் அடிக்கிக் கொண்டு போக, இரயில்கள் தாமதம் எனும் செய்தி தாமதமில்லாமல் ஒலித்தது. “டன்… டன்ன்… டொன்., பயணிகளின் அன்பான


அனுவும், அவள் விரும்பிய அவனும்

 

 கண்ணாடி முன் நின்று என்னையே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எப்பொழுதும் வெளியில் போகும்பொழுது பார்த்துக் கொள்ளுவேனே !இன்னைக்கி என்ன இது புதுசான்னு தெரியலே! தனிமை உணர்வு என்னையே மறு முறை பார்க்கத் தூண்டியது!. தனிமையின் மிருதுவான உறுத்தல்களும் ,அதனுடைய உணர்வுகளும் ஏற்படுத்தும் இனிய அசைவுகள் இன்னும் என்னைப் பார்க்கத் தூண்டுகிறது! பார்த்துக் கொண்டேன்.! சற்று திரும்பியதனால், சட்டென்று என் நெற்றியில் பட்டும் படாமல் கண்ணிமைகளை குறுகுறுப்பாக முன்னால் வந்து விழுந்த என் கேசம் ! அதைச் சரி


ஓநாய்கள்

 

 நத்தார்ப் பண்டிகைக்கு இன்னும் சில நாட்களே இருக்கின்றன. பக்கத்து வீட்டுக்கார கிறிஸ்வத குடும்பத்தினர், நத்தார்ப்பண்டிகையைக் கொண்டாட, பலகார வகை செய்யும் ஆரவாரம் குமாரின்; கவனத்தை இழுக்கிறது. பக்கத்து வீட்டாருக்கு அண்டை அயலாரானவர்களைப் பற்றிய பெரிய சிந்தனையற்றுத் தங்கள் வேலைகளில் கவனமாக இருக்கிறார்கள். குமாருக்கும்; பக்கத்து வீட்டாரைப் பற்றிச் சிந்திக்க அதிக நேரமில்லை. அவனின் அந்தக் கிராமத்துக்குள், சிங்கள இராணுவம் ரோந்து வந்துபோய் ஒரு மணித்தியாலமாயிருக்கலாம்.அதன்பின் ஊர் மக்கள் அவசர அவசரமாகத் தங்களின் அன்றாட வேலைகளைக் கவனிக்கத்தொடங்கி முடிக்கப்


சபலம்

 

 மாலை மணி ஆறு. அலுவலகத்திலிருந்த அனைவரும் வெளியேறி விட்டனர். அவன் மட்டும் பியூன் சிங்காரத்தின் வரவிற்காக காத்திருந்தான். சிறிது நேரத்தில் சிங்காரம் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்புடன், “சார் போகலாமுங்களா…கருக்கல்ல போனாத்தான் சீக்கிரம் திரும்பியாரலாம்” என்றான். இவன் ஒரு புன்சிரிப்புடன் மேஜையின் இழுப்பறைகளைப் பூட்டிவிட்டு, சாவிக் கொத்துகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டு மின் விசிறியையும் விளக்கையும் அணத்துவிட்டு சிங்காரத்தைத் தொடர்ந்தான். வெளியே இருந்த தன்னுடைய ஸ்கூட்டரில் சிங்காரத்தை அமரவைத்து அவன் சொன்ன வழியில் ஸ்கூட்டரை செலுத்தினான். அவன் தன்


காதல் நிற ஓவியங்கள்

 

 ”I feel lousy” என்றான் அவன். மஞ்சுளா, ஆபீஸ் முடிந்து மார்க்கெட்டில் காய்கறிகள் வாங்கிக்கொண்டு பஸ் ஏறக் காத்திருக்கையில், ஒரு கடை வாசலில் தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் நபர் யார் எனப் பார்த்தாள்… அட, ஹரி. ”ஹரி, ஏன் இங்க உட்கார்ந்திருக்கீங்க? உடம்பு சரியில்லையா?” அவன் நிமிர்ந்து பார்த்து, ”மஞ்சு மேடம்” என்றான் பலவீனமாக. ஆட்டோக்காரரைக் கூப்பிடுவதற்குள் ஹரி ஏறத்தாழ மயங்கியிருக்க, ”கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுப்பா” என்றாள் ஆட்டோக்காரரைப் பார்த்து மஞ்சுளா. ”என்னம்மா குடிச்சிருக்காரா?” என்றார். ”சேச்சே…”


மகிழ்ச்சி

 

 “”அப்பொழுது நீ மகிழ்ச்சியாயிருக்கிறாய் என்று சொல்லு” என்றான் வித்யாசாகர். “”ஆமாம்” என்றேன் நான். அவன் தன்னுடைய கனத்த வலது கையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டான். இடது கண்ணால் என்னை உற்று நோக்கினான். அவன் என்னை அப்படிக் கூர்ந்து பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு உடம்பு குறுகுறுத்தது. அவனை நான் கடைசியாகப் பார்த்து பன்னிரண்டு வருஷங்கள் ஆகிவிட்டன. எங்கள் கல்லூரியில் அவன் மாணவர் தலைவராக இருந்தான். நான் தமிழ் மன்றத்தின் காரியதரிசி. இப்பொழுது அவன் மாறிப் போயிருந்தான். அவன் தேகத்தில் சதைப்பிடிப்பு கூடியிருந்தது.