Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: March 2014

127 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இறைவா ! இது நியாயமா?

 

 ராகவன், வயது 38. சென்னையில் ஒரு கல்லூரியில் விரிவுரையாளர். ஒரு விசேஷத்திற்காக, சகலை ராமனின் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். காஞ்சிபுரம். காமாட்சி அம்மன் கோயில் அருகே வீடு. ராமன் வயது 44, காஞ்சிபுரத்தில் பட்டு வியாபாரம். ஆன்மிகத்தில் கொஞ்சம் ஈடுபாடு. கோவில் தரிசனமெல்லாம் முடித்து விட்டு, ராகவனும் ராமனும் மொட்டை மாடியில் ஹாயாக அமர்ந்து வெற்றிலை பாக்கு போட்டுகொண்டு ஊர்க்கதை பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே இங்கே என்று சுற்றி, வனிதா பற்றி பேச்சு திரும்பியது. வனிதா பக்கத்து வீட்டு


கானலில் ஒரு கங்கை வழிபாடு

 

 அடி வளவு மாமரத்து நிழலுக்குக் கீழே,தேவன் தீராத சத்திய வேட்கையுடன், ஏதோ கலை வழிபாடு செய்ய வந்து நிற்பது போல் உலகப் பிரக்ஞையற்றவனாய்,தன்னை மறந்து நின்று கொண்டிருந்தான்.இருபது வயது கூட நிரம்பாத அவனுக்கு அந்த வயதில் அப்படியொரு கலைத் தாபம் அவன் வயதொத்த ஏனைய இளைஞர்கள் அம்மாமரத்தை நாடி வருவது மாங்காய் பறித்துச் சாப்பிடத்தான் பழத்துக்குதவாத புளி மாங்காய் தானென்றாலும் ,கல்லால் அடித்து அதை ஒவ்வொன்றாக விழுத்திக் காயப்பட்டு விழுகிற , அம்மாங்காய்களைத் தோழர்களோடு வேடிக்கைக் கதை


தயவு செய்து கை போடாதீர்கள்

 

 இரண்டு மணிக்குப் பிறகான இந்த நேரம்தான் சற்று ஓய்வாயிருக்கும் – ஓய்வு எனக்கல்ல.. கடைக்குச் சாப்பிட வருபவர்கள் தொகை குறைவாயிருக்கும் என்று அர்த்தம். கதிரை மேசைகளை ஈரத்துணியினாற் துடைத்துக் கடையைக் கூட்டித் துப்பரவு செய்யத் தொடங்கினேன். காலையில் ஒருமுறை கடை திறப்பதற்குமுன் கூட்டினால்.. பிறகு இப்பொழுது. ‘வயித்தி…! என்னப்பா அனுங்கிக்கொண்டு நிற்கிறாய்…? கெதியாய் அலுவலைச் செய்துபோட்டு… வடையை எடுத்தந்து அலுமாரியிலை போடன்!” – இது முதலாளி. அவரது பாணியே அதுதான்.. அதட்டல். எனக்கு எரிச்சல் ஏற்பட்டது. அவர்


நெஞ்சில் கனத்துடன் ஓர் கடிதம்

 

 வெகு நாட்களுக்கு பிறகு என் நெஞ்சம் கணப்பதை இப்பொது உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். தயக்கம் பயம் சோகம் பிரிவு வரும் நேரங்களில் இந்த கணம் எல்லோரையும் போல் என்னையும் தாக்கும். ஆனால் இவை எல்லாம் மறந்தநிலையில் மனதில் நினைத்ததை பேச எப்பொதும் எனக்கு நிழலாய் தொடர என்னுள் சந்தோஷத்தை விதைத்த நெஞ்சக்கணம் மறக்கடித்த ஒரு அழகான உறவில் விரிசல்களின் சாயல்கள் தெரிவதை என் மனம் காட்சியாய் வெளிபடுத்தியதால் அக்கணம் இப்போது என்னை மறுபடியும் சூழ்ந்துகொண்டது. அந்த விரிசலின் காரணம்


பிணை!

 

 பிரதான போஸ்ட் ஒஃபீஸ் ஜங்ஷனிலிருந்து இடப்பக்கம் திரும்பி இரு நூறு மீட்டர் தூரம் நேராக… அதோ அந்த மூலையில் ‘உசாவி வீதிய” என்று நகராட்சி மன்றத்தின் பழைய போர்டைப்பார்த்து… வந்தீர்களானால்… வலப்பக்கத்தில் போன நூற்றாண்டு காலக்கட்டமாய் சிதைந்தும் உருக்குலையாமல் எப்போதோ நினைவுக்கு அப்பாற்பட்ட காலத்தில் அடிக்கப்பட்ட மஞ்சல் நிற (அப்படித்தான் நினைக்கத் தோன்றுகிறது) பெயின்டோடு தெரிகின்ற அந்தப் புராதண காலத்துக் கட்டடத்துக்குப் பக்கத்தில் மும்மொழிகளிலும் கருப்பு வெள்ளையில் ஒரு போர்டு வரும்…அதனை நன்றாக உற்று அவதானித்தால்… அதில்


இரண்டாவது சாவு

 

 சரேலென்று திரும்பிய பைக்.. தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, தன் சக்கரங்களுக்குக் கீழே இருந்த மணல் மீது சறுக்கி …. எதிரே இருந்த கல்லூரி கேண்டான் சுவரில் மோதியது படுவேகமாக…. என்ன நடக்கிறது என்று புரிவதற்குள் தூக்கி வீசப்பட்டார்கள் வண்டியை ஓட்டிவந்த ராஜேஷ்-ம், பின்னால் அமர்ந்திருந்த விக்கியும். காண்டான் முன்னால் கட்டிட வேலைக்காக மணலும், கருங்கற்களும் கொட்டப்பட்டிருந்தது. பின்னால் இருந்த விக்கி மணல் மீது விழுந்து சிறிய காயங்களோடு தப்பிக்க, ராஜேஷ் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த கருங்கற்கள் மீது தலைகுப்புற


ஆறும் ஒன்பதும்

 

 வெளியே நிலா வெளிச்சம் பாலாய் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. வெனீஷியன் ப்ளைண்ட்ஸிலிருந்து சந்திரன் அரைகுறையாய் தென்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். மொட்டை மாடிவரையில் படர்ந்திருந்த ஜாதி மல்லிகை ஜன்னல் விழியாக நறுமணத்தை குப்பென்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. தொலைவில் எங்கிருந்தோ பதினோரு மணியடித்த ஓசை. மறுபடியும் நிசப்தம். ஊர் முழுவதும் நிசப்தமாக தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்து. மயக்கம் குறைந்து விட்டாலும் இன்னும் முழுவதுமாக தெளியவில்லை. திரும்பிப் பார்த்தான். பக்கத்தில் சிறுக் குழந்தையைப் போல் அப்பாவியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள் மாலதி. குவித்த தாமரை மொட்டு போல் இருந்தன இமைகள்


புள்ளிமான்களும், சாதாரண மான்களும்!

 

 அது ஒரு அழகிய காடு. அங்கு பூத்துக் குலுங்கும் மலர்களும், மரங்களும் செழிப்பாக வளர்ந்திருந்தன. ருசிமிக்க இனிமையான பழவகைகளும் வளர்ந்திருந்தன. அக்காட்டில் எல்லா வகையான பறவைகளும் சுதந்திரமாய் திரிந்தன. அக்காட்டின் நடுவே சின்ன நீரோடை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அக்காட்டின் முன்பகுதியில் புறா, மயில்கள், ஆடுகள், அணில்கள், மான்கள், புள்ளி மான்கள், முயல்கள் என சாதுவான பிராணிகள் வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்தன. பின் பகுதியில் சிறுத்தை, புலி, சிங்கம் போன்ற கொடிய மிருகங்கள் வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்தன. அங்கு வளர்ந்திருக்கும் புல்களையும்,


மீன்

 

 “இவடத்தில துறையடிக்குப் போய், அம்பது ரூபாக்கு என்னெண்டாலும் மீன வாங்கித்து வாங்க!’ என்று ஐம்பது ரூபா நோட்டைக் கணவனிடம் நீட்டினாள் மனைவி பொன்னம்மா, அதை வாங்கியவர் அவளிடம் சொன்னார். ‘இந்த நாளையில அம்பது ரூபாக்கு ஆர் மீன் தரப்போறானுகள்?’ கெளுத்தி மீனும் வாங்கேலா!’ “நீங்க என்ன கத கதைக்கிaங்க? நேத்து முந்தனாத்தெல்லாம் துறையடியில சரியான மீனாமே! அம்பது ரூபாக்கு ரெண்டு சூரன் மீன் குடுத்தவனுகளாமே! இதால நம்மட றோட்டால வாங்கித்துப் போன சனமெல்லாம் சொன்னதுங்கள்!”. “நேத்து முந்தனாத்தெல்லாம்


அம்மா அம்மாதான்

 

 தன்னிடமிருந்த மாற்றுச் சாவியால் கேட்டைத் திறந்த சண்முகம், ஸ்கூட்டரை உள்ளே தள்ளவும், வீட்டுக்குள் யாரோ விளக்குப் போடவும் சரியாக இருந்தது. அடுத்த நொடியே வீடு இன்னும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பவில்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டான். ஸ்கூட்டரைத் தள்ளுவதை நிறுத்திவிட்டு யார் விழித்துக் கொண்டிருப்பது என நோட்டமிட, கதவைத் திறந்து கொண்டு அபிராமி வெளிப்பட்டாள். நல்லவேளை பிள்ளைகள் விழித்திருக்கவில்லை. ஆடிட் காரணமாக நேற்றும் இப்படி பதினொரு மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்தபோது தூங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய பிள்ளைகள் தூங்காமல் விழித்துக்