Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: March 2014

127 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இறைவா ! இது நியாயமா?

 

 ராகவன், வயது 38. சென்னையில் ஒரு கல்லூரியில் விரிவுரையாளர். ஒரு விசேஷத்திற்காக, சகலை ராமனின் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். காஞ்சிபுரம். காமாட்சி அம்மன் கோயில் அருகே வீடு. ராமன் வயது 44, காஞ்சிபுரத்தில் பட்டு வியாபாரம். ஆன்மிகத்தில் கொஞ்சம் ஈடுபாடு. கோவில் தரிசனமெல்லாம் முடித்து விட்டு, ராகவனும் ராமனும் மொட்டை மாடியில் ஹாயாக அமர்ந்து வெற்றிலை பாக்கு போட்டுகொண்டு ஊர்க்கதை பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே இங்கே என்று சுற்றி, வனிதா பற்றி பேச்சு திரும்பியது. வனிதா பக்கத்து வீட்டு


கானலில் ஒரு கங்கை வழிபாடு

 

 அடி வளவு மாமரத்து நிழலுக்குக் கீழே,தேவன் தீராத சத்திய வேட்கையுடன், ஏதோ கலை வழிபாடு செய்ய வந்து நிற்பது போல் உலகப் பிரக்ஞையற்றவனாய்,தன்னை மறந்து நின்று கொண்டிருந்தான்.இருபது வயது கூட நிரம்பாத அவனுக்கு அந்த வயதில் அப்படியொரு கலைத் தாபம் அவன் வயதொத்த ஏனைய இளைஞர்கள் அம்மாமரத்தை நாடி வருவது மாங்காய் பறித்துச் சாப்பிடத்தான் பழத்துக்குதவாத புளி மாங்காய் தானென்றாலும் ,கல்லால் அடித்து அதை ஒவ்வொன்றாக விழுத்திக் காயப்பட்டு விழுகிற , அம்மாங்காய்களைத் தோழர்களோடு வேடிக்கைக் கதை


தயவு செய்து கை போடாதீர்கள்

 

 இரண்டு மணிக்குப் பிறகான இந்த நேரம்தான் சற்று ஓய்வாயிருக்கும் – ஓய்வு எனக்கல்ல.. கடைக்குச் சாப்பிட வருபவர்கள் தொகை குறைவாயிருக்கும் என்று அர்த்தம். கதிரை மேசைகளை ஈரத்துணியினாற் துடைத்துக் கடையைக் கூட்டித் துப்பரவு செய்யத் தொடங்கினேன். காலையில் ஒருமுறை கடை திறப்பதற்குமுன் கூட்டினால்.. பிறகு இப்பொழுது. ‘வயித்தி…! என்னப்பா அனுங்கிக்கொண்டு நிற்கிறாய்…? கெதியாய் அலுவலைச் செய்துபோட்டு… வடையை எடுத்தந்து அலுமாரியிலை போடன்!” – இது முதலாளி. அவரது பாணியே அதுதான்.. அதட்டல். எனக்கு எரிச்சல் ஏற்பட்டது. அவர்


நெஞ்சில் கனத்துடன் ஓர் கடிதம்

 

 வெகு நாட்களுக்கு பிறகு என் நெஞ்சம் கணப்பதை இப்பொது உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். தயக்கம் பயம் சோகம் பிரிவு வரும் நேரங்களில் இந்த கணம் எல்லோரையும் போல் என்னையும் தாக்கும். ஆனால் இவை எல்லாம் மறந்தநிலையில் மனதில் நினைத்ததை பேச எப்பொதும் எனக்கு நிழலாய் தொடர என்னுள் சந்தோஷத்தை விதைத்த நெஞ்சக்கணம் மறக்கடித்த ஒரு அழகான உறவில் விரிசல்களின் சாயல்கள் தெரிவதை என் மனம் காட்சியாய் வெளிபடுத்தியதால் அக்கணம் இப்போது என்னை மறுபடியும் சூழ்ந்துகொண்டது. அந்த விரிசலின் காரணம்


பிணை!

 

 பிரதான போஸ்ட் ஒஃபீஸ் ஜங்ஷனிலிருந்து இடப்பக்கம் திரும்பி இரு நூறு மீட்டர் தூரம் நேராக… அதோ அந்த மூலையில் ‘உசாவி வீதிய” என்று நகராட்சி மன்றத்தின் பழைய போர்டைப்பார்த்து… வந்தீர்களானால்… வலப்பக்கத்தில் போன நூற்றாண்டு காலக்கட்டமாய் சிதைந்தும் உருக்குலையாமல் எப்போதோ நினைவுக்கு அப்பாற்பட்ட காலத்தில் அடிக்கப்பட்ட மஞ்சல் நிற (அப்படித்தான் நினைக்கத் தோன்றுகிறது) பெயின்டோடு தெரிகின்ற அந்தப் புராதண காலத்துக் கட்டடத்துக்குப் பக்கத்தில் மும்மொழிகளிலும் கருப்பு வெள்ளையில் ஒரு போர்டு வரும்…அதனை நன்றாக உற்று அவதானித்தால்… அதில்