கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: October 2013

169 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அலமேலுவின் ஆசை

 

  கொல்லைப்புறத் தாழ்வாரத்தில் கழிவறை அருகில் படுக்கை போடப்பட்ட பிறகு வீட்டுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதே அலமேலுவுக்குத் தெரியவராமல் போயிற்று. இன்று அதிசயமாய் உள்ளேயிருந்து கருவாட்டுக் குழம்பின் மணம் மூக்கைத் துளைக்க, மூடியிருந்த போர்வையை மெல்ல விலக்கினாள், அந்த மூதாட்டி. ம்ம்ம்……..ஆழமாய் மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளியேற்றினாள். நல்ல வாசனை! அலமேலுவுக்கு நாவில் நீரூறியது.அந்த சுகத்திலேயே மனம் காற்றாடியென உயரே எழ முற்பட, நூலை சட்டென்று அறுப்பதுபோல் ரஞ்சனியின் குரல் கேட்டது. ”கஞ்சி!” ஒற்றைச்சொல்! கூடவே ‘ணங்’கென்ற சத்தத்துடன்


ஓர் எழுத்தாளனின் மறுபிறவி

 

 வெயில் சுட்டெரிக்கும் ஒரு கிராமத்திலிருந்து, அழகிய ரம்மியமான மலைப் பிரேதஷமான மலைகளின் இராணி ஊத்தமண்ட் நகரில், எண்ணிலடங்கா கற்பனைகளோடும், வேற்று கிரகம் போன்ற ஊகிப்போடும் கால்களை பேருந்திலிருந்து விடுவித்து இறங்கினான் இமான். தனது பள்ளிப் படிப்பின் கோடை விடுமுறையில், ஒரு பலசரக்கு கடைக்கு வேலை செய்வதற்க்காக இமான் இங்கு வந்துள்ளான்.இதுவரை திரைப்படங்களில் மட்டும் பார்த்த ஒன்று. முதன்முறையாக இங்கு வருகின்றான். அதற்கு மேலும் மூன்று மாதங்கள் தங்கவும் வேறு போகின்றான் என்ற நினைவுகள் அவனுள் சொல்லிடற்கரிய ஆனந்த


இதுவும் ஒரு கதை…

 

 இப்போ…..நேரம் ஆறு மணி.எனக்குப் பதட்டம் கூடிக்கிட்டே இருக்கு. வியர்வை வேற,மின் விசிறியை அழுத்தி விட்டேன். இப்ப கொஞ்சம் பரவாயில்ல. ஒரு பேப்பரையும்,பேனாவையும் கையில் எடுத்துக்கொண்டேன். “எப்படி ஆரம்பிக்கிறது…….?” மனம் சிந்திச்சிக்கிட்டே இருக்கு. ஆனா வருதில்ல. எப்படியோ இன்டக்கி ஒரு முடிவு எடுத்தாயிற்று.எழுதியே ஆகனும். இன்டக்கி ஸ்கூல்ல நடந்தத கொஞ்சம் நினைச்சுப்பார்க்கிறேன். சே……அத்தனை பிள்ளைகளுக்குள்ளயும் எவ்வளவு அவமானம். அவ….வேற இருந்தா, அந்த மனிசன் எப்படி அவமானப் படுத்திட்டாரு. மனம் அதையே சுற்றிச்சுற்றி வந்தது. ‘சிறுகதை எழுதுவது எப்படி’.அந்தப் பாடத்தை


அவரது சொந்தங்கள்..!

 

 சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்த நேரம்.., “இதோ அழுதுவிடுவேன்..” என்பதைப்போல,வானம் தன் முகம் கறுத்து நின்றிருந்தது. அதனை உறுதிப் படுத்துவது போல,மேற்குத்திசையிலிருந்து ஈரத்தை சுமந்து வந்துகொண்டிருந்தது காற்று. பிரதான சாலையைவிட்டு சற்றே உள்ளொடுங்கி, வாசலில் மயங்கும் வெளிச்சத்துடன் நின்றிருந்த அந்தப் பெரிய வீட்டுக்கு முன்பாக,பல வண்ணங்களில் பூத்து சிரித்துக் கொண்டிருந்த மலர்கள்,இப்போது தரையில் உதிரப் போகும் நேரத்தையெண்ணி திகிலில் உறைந்திருந்தன. இரத்தப்புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, மருத்துவர் களும் கைவிட்ட நிலையில் தனது மரணத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்துக் கிடக்கும் பிரபல


பதிவிறக்கம்

 

 பரமக்குடியிலேயே இறங்கிவிட்டேன். அதற்கு மேலும் தாக்குப்பிடிக்க முடியும் என்கிற இல்லை எனக்கு. வழியெங்கும் நினைத்துக்கொண்டுதான் வந்தேன்.இறங்குவதற்கு ஏதுவான இடம் எதுவாய் இருக்க முடியும் என,,,,,,,,,,,,, நீண்டு விரிந்திருந்த பஸ்,அதில் சற்று நிதானமாகவும், அவசரமான மனோ நிலையிலும்அமர்ந்திருந்தமனிதர்கள்,கலர்,கலரான உடைகளிலும், அலங்காரத்திலும்,பெண்களும்,சிறுவர்களுமாய் தனித்துத்தெரிந்தார்கள். டிக்கெட் மிசினை சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்த கண்டக்டர் ஓட்டுனரிடம் ஏதோ பேச்சுக் கொடுத்தவாறு ஆண்களை விட பேச்சு சத்தம் அதிகமாய் கேட்ட பெண்கள் பக்கம் கலகலப்பாய்தெரிந்தது. அப்படி என்னதான் பேசுவார்கள் எனத் தெரியவில்லை. “வீட்டில்பேசுகிறார்கள்,வெளியில்பேசுகிறார்கள்,பார்க்கிறஇடங்களிலெல்லாம் பேசிக்கொள்கிறார்கள்.இது போக பேசிப்பேசி


கணவனா ஏத்துகிவீங்கலா?

 

 ப்ரியா இன்னைக்கு நீ ஆப்டே லீவாமே! எங்கயாசும் வெளியில போரயா? வெளியில எங்கயும் இல்லப்பா, இன்னைக்கு என்ன பொண்ணு பாக்க வாராங்க. பொண்ணு பாக்கவா சொல்லவே இல்ல! எங்கிட்டயே யாரும் சொல்லல. என்னடி சொல்ற? அம்மா இப்பதா போன் பண்ணி விஷயத்த சொன்னாங்க. ஓ அதா ரோமியோ ஆபிசுக்கு வரலயா, ரோமியோவா! யாருடி அது? என்னடி தெரியாத மாதிரி கேக்குற உன்னோட ரோமியோதா. என்னடி சொல்ற. நம்ம ரமேசதாபா சொல்றே. அவனும் உனக்கு ரெண்டு வரு~சமா நூல்


குளத்துக்கன்னி

 

 சகுந்தலையும் அஞ்சலையும் கட்டினாள் தன் மாமன் வீரையனைதான் கட்டுவோம் என்று இருவரும் பிடிவாதம் பிடித்தனர். ஆனால் வீரையனுக்கு தான் கிருஷ்ணனாக இருப்பதைவிட ராமனாக இருக்கவே நினைத்தான். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் வீரையன் சோக்கடலில் மூழ்கினான். குளக்கரையில் உட்காந்துக்கொண்டு தரையில் கிடந்த கற்கள் ஒவ்வொன்ரையும் எடுத்து குளத்தில் விட்டெறிந்தான். அவன் விட்டெறிந்த கற்கள் குளத்தில் இருந்த மீன்களை காயப்படுத்தியது. அதில் ஒரு மீன் வலி தாங்கமல் ஏய் எதற்காக எங்கள் மீது கற்களை எறிந்து எங்களை காயப்படுத்தி பார்த்து


வந்தவன்!

 

 தலைப்புக்கு நன்றி : ‘வாத்தியார்’ சுஜாதா தன் முன்னால் அமர்ந்திருந்தவனை, வங்கி அதிகாரி ஆண்ட்ரூ (எ) ஆண்ட்ரூ மில்லர் பார்த்தான். பழுப்பு நிறமாயிருந்தான். கண்ணாடி அணிந்திருந்தான். உப்பு/மிளகு தலை முடி ஒழுங்கில்லாமல் கலைந்து, நெற்றியில் புரண்டிருந்தது. இரண்டு நாள் தாடி. ஆசியக் கண்டத்திலிருந்து வந்திருப்பான் போலும். பார்த்தாலே ஆண்ட்ரூவிற்கு வெறுப்பாயிருந்தது. இந்தியா / சீனா / பாகிஸ்தான் / வங்க தேசம் / இலங்கை-யிலிருந்து சலிக்காமல் பயணம் செய்து, ஸ்காட்லாந்திற்கு வந்து, வேலையும் நன்றாகச் செய்து, ஆங்கிலேயப்


திருட்டுப் பசங்க

 

 “சார் உங்க செல் போன்ன கொஞ்சம் கொடுக்கறீங்களா..” “ஏன்..?! எதுக்கு..?!” பழைய சோறு எல்லாம் இல்ல போ போ என்பது போல் விரட்டினார்.., “சார் என் போன்ன யாரோ திருடிட்டாங்க…ப்ளீஸ்..” என்றேன் பாவமாய் பார்த்தார்..”என்ன போன்ப்பா தொலைச்ச ….?” ஆப்பிள் ஐ போன்…அதிர்ச்சியானார்….இது வரைக்கும் கேட்ட எல்லோரும் விட்ட அதே ரியாக்சன்…. அவர் போனில் இருந்து என் போனுக்கு ட்ரை பண்ணேன்…கரன்ட்லி ஸ்விட்ச்ட் ஆப் ..!!! “இனி கிடைக்காதுப்பா ..!!!” (நல்ல வாயி …) கடுப்பாகி சைடு


டுபுடுபு மோட்டார்…

 

 தோனியது.கிளம்பிவிட்டேன்.அதிகாலை நான்கு மணிக்கு வந்துவிட்ட விழிப்பு அப்படியானதொரு எண்ணத்தையோ, அதற்கான சூழலையோ உருவாக்கியிருக்கவில்லை. ஆனாலுமாய் கிளம்பிவிடுகிறேன். கொஞ்சம் மனத்தயக்கத்திற்கு பிறகு இந்நேரம் தாத்தா டீக்கடை திறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை, ஆகவே செல்வோம் இன்னும் சிறிது வேளை கழித்து. இப்பொழுது எழுவதா இல்லை அப்படியே படுக்கையில் கிடப்பதா? இருள் சூழ்ந்திருந்த வீடும், ஜன்னல் கிராதிகளின் வழியாய் வெளியிலிருந்து வந்த வெளிச்சமும், சுவரில் பதிந்து உருவம் காட்டுவதாய் கம்பி போட்ட ஜன்னல் இல்லை அது,மாறாக கம்பியை வளைத்து டிசைன் தரித்து பூக்கள்