கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: May 2013

293 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவன் காயமுற்றான், அவள் கல்யாணமுற்றாள் – காதலாலே!

 

 திருப்பூர் அருகே ஒரு அடிப்படை தன்னிறைவு பெற்ற, இசுலாமிய மக்கள் அதிகம் வாழும் சிற்றூர், “அலங்கியம்”. மசூதியும், கன்னிமேரி தேவாலயமும், மாரியம்மன் கோவிலும் ஒரே தெருவில் ஒன்றை ஒன்று பார்த்தவாறு, அமையப்பெற்றதே சமய ஒற்றுமை குடில் அலங்கியம். இதன் அருகே 10 மைல் தொலைவில் உள்ளது தாரை நகரம். உழு நிலங்களும், நீர் பாசனங்களும், குறைவின்றி சூழப்பட்டுள்ளது அலங்கியம். தமிழ்நாடு கலாச்சாரமும், இசுலாமிய மத பண்பாடும் ஒருங்கே பெற்ற ஓர் ஒழுங்கு கூடம் என்றும் கூறலாம். அப்படிப்பட்ட


ஊமை சாட்சிகள்

 

 மணி இரவு பனிரெண்டைத் தாண்டிருக்கும். அந்த இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு அலறத் தொடங்கியது ரகுவின் செல்போன்.. சத்தம் கேட்டு முதலில் விழித்த ரகுவின் அப்பா அருகில் படுத்திருந்த ரகுவை எழுப்பி., “டேய் ரகு… போன் அடிக்குது பாருடா…” என்றார்.. ரகுவின் வீடு சிறியது… ஹால், கிச்சன், பாத்ரூம், ஒரு சிறிய பெட்ரூம் அவ்வளவே தான்.. ரகுவின் அம்மாவும், தங்கையும் பெட்ரூமில் படுத்துக்கொள்ள ரகுவும் அவன் அப்பாவும் ஹாலில் படுத்துக்கொள்வது வழக்கம்… தூக்கம் கலைந்த ரகுவும் செல்போனை


வைராக்கியம்

 

 வானத்திலிருந்து உதிர்ந்துவிட்ட நட்சத்திரங்களைப் போல் இறைந்து கிடந்தன அந்த மகிழம்பூக்கள். ரங்கத்திற்கு சிறுவயது முதலே மகிழம்பூக்கள் என்றால் உயிர். பொறுமையாக எத்தனை வேலையிருந்தாலும் அத்துடன் மகிழம் பூக்களைப் பொறுக்கி நாரில் கோர்த்துத் தலையில் சூடிக்கொள்வாள். திருமணம் ஆகி இரண்டாண்டுகளுக்குள் அவள் பூச்சூடிக்கொள்ளமுடியாமல் செய்துவிட்டது தெய்வம். அதற்காக அவள் மகிழம்பூப் பொறுக்குவதை விடவில்லை. தான் சூடிக்கொள்ள முடியாவிட்டால் எ.ன, தான் பெற்றெடுத்த செல்வம் மீனாவிற்குச் சூட்டி அழகு பார்ப்பாள். கணவன் இறந்த சோகத்தை மகள் மீனாவால் மறக்க முடிந்திருந்தது.


மெழுகுப் பொம்மை

 

 கீதாவிற்கு, பரம்பரை, பரமபரையான ராகவ் குடும்பத்தின் மூர்க்கத்தனத்தை, வேலைக்காரி சின்னம்மா சொன்னதைக் கேட்டதும் உடலெல்லாம் வியர்த்து வெடவெடத்தது, நெஞ்சிலே காயம்பட்டது போன்று வேதனை கிளம்பியது. ராகவின் குடும்பம் ஒரு வீரப்பரம்பரை என்று மட்டும் தான் கேள்விப்பட்டிருந்தாள். மற்ற ரகசியங்கள் அவளுக்குத் தெரிய நியாயமில்லை. பெரிய இடமென்றாலே அதில் பல மர்மங்கள் நிறைந்திருக்கும் என்பதைக்கூட அறியாத பேதையாக இருந்தாள் கீதா. வீரப் பரம்பரையாக இருந்து விட்டுப் போகட்டும், அதற்காகத் தனக்குக் கிடைக்காத ஒன்று மற்றவர்களுக்கும் கிடைக்கக்கூடாது என்று நினைக்கும்


வெளிச்சத்தின் நிழல்

 

 வாசலில் வந்து நின்றவளை ‘வா’ வெனச் சொல்லக் கூடத் தோன்றவில்லை ராமசர்மாவுக்கு. அவளைப் பார்த்ததுமே பத்துவருட நினைவுகள் தொடர் நிகழ்ச்சியாகத் தோன்றின மனக்கண்முன். சிவகாமி அவர் வீட்டிற்கு வந்தபொழுது இருபது வயதுதான் இருக்கும். வெட வெடவென உடல்வாகு, சிவந்த நிறம் கரப்பான் பூச்சியைக் கண்டால் கூடப் பயந்து அலறும் சுபாவம். அவளின் பயந்த சுபாவத்தைப் புரிந்தோ என்னவோ அம்மா, மாமியார் கெடுபிடிகளையெல்லாம் காண்பித்தாள். சர்மா அப்பாவை இளவயதிலேயே இழந்ததினால் அவருக்கு எல்லாமும் அம்மாதான். அம்மா கிழிச்சகோட்டைத் தாண்டமாட்டார்.