மாமரங்கள்

 

கெளதம புத்தருக்கு சிறிய வயதில் போதி மரத்தினடியில் ஞானோதயம் ஏற்பட்ட மாதிரி, என்னுடைய சிறிய வயதில் எனக்கு பெண்களைப்பற்றிய சுவாரஸ்யமான ஆர்வம் ஒரு மாமரக்கிளையில் அமர்ந்திருந்தபோது ஏற்பட்டது என்றால் அது மிகையல்ல.

அப்போது எனக்குப் பதினைந்து வயது. நெல்லை திம்மராஜபுரம் அக்கிரஹரத்தில் வீடு. பத்தாவது படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அக்கிரஹாரத்தின் வலது இடது புறங்களில் வரிசையாக நூறு, நூறு வீடுகள். அதில் இடதுபுற வீடுகளின் பின்னால் கொல்லைப் புறத்தில் நீண்ட வாய்க்கால். அது தாமிரபரணியின் கிளை. கோடை காலங்களைத் தவிர, தண்ணீர் கரை புரண்டோடும்.

வாய்க்காலை ஒட்டி வரிசையாக படித்துறைகள். ஒவ்வொரு படித்துறையும் சுற்றிலும் சுவற்றுடன் பெண்கள் சோப்பு போட்டுக் குளிக்க; மறைவாக துணிகளை மாற்றிக்கொள்ள வசதியாக கட்டப் பட்டிருக்கும்.

வாய்க்காலின் அடுத்த புறத்தில் வரிசையாக பெரிய, பெரிய மாமரங்கள். ஒவ்வொரு மரமும் ஒவ்வொரு ஜாதி.

பச்சைப் பசேலென லட்சோப லட்ச மாவிலைகளை மயில் தோகைகளைப் போல் விரிவாகக் கொண்டிருந்த அந்த மாமரங்களின் அழகை ஒருசேரப் பார்க்க பார்க்க மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கும் எனக்கு. ஆனால் அப்படிப் பார்க்க வாய்ப்புக் கிடைப்பது வருஷத்தில் ஒருமுறை வரும் சீசனில்தான்.

நான் ஒருவிதத்தில் தனிமையானவன். மெளனமான என் உலகத்திற்குள் நான் மட்டும் இருந்து கொண்டிருப்பேன். மனிதர்களைவிட – எனக்கு மரம், செடி கொடிகளின் நெருக்கமும் அன்னியோன்யமும் அன்றாட பரிவர்த்தனைகளுக்கு இருந்தால் போதும்.

மாமர சீசனின்போது கொளுந்து என்று சொல்லப்படுகிற இளம் இலைகள் கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருக்கும். அவைகள் கொஞ்ச நாளில் பச்சை நிறத்திற்கு துளிராக மாறிவிடும். அதன்பிறகுதான் மாவிலையாக மாறும்.

வாய்க்காலின் மறுபுறம் மாமரங்களின் அடியில் நிறைய மாம்பூக்கள் உதிர்ந்து மண்ணெல்லாம் ஒரு மாதிரியாக மெத்து மெத்தென்று மிருதுவாக இருக்கும். அதில் நிறைய சிவப்பு எறும்புகளும், கட்டெறும்புகளும் வேக வேகமாக ஊர்ந்து செல்லும்.

மரக்கிளைகளின் ஊடே புகுந்து வந்த காற்றில்கூட மாம்பூக்களின் வாசனை தூக்கலாக இருக்கும். மண்ணில் கிடக்கும் மாம்பூக்கள் சிலவற்றை மெதுவாக கையில் எடுத்துப் பார்த்தால், அவைகள் பெண்கள் காதுகளில் அணியும் அழகான காதணிகள் போலத்தோன்றும்.

ஒவ்வொரு மரங்களாக ஓடி ஓடிச் சென்று தொட்டுப் பார்ப்பேன், அவைகளை பெருமையுடன் அண்ணாந்து பார்த்தால், பெரிய பசுமையான பந்தல் போட்ட மாதிரி இருக்கும்.

ஒருதடவை முதல் முறையாக எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்த ஒரு குட்டையான மாமரத்தில் சிரமப்பட்டு ஏறினேன். ஓரளவுக்கு உயரமான கிளை வரை மளமளவென ஏறிவிட்டேன். பயத்துடன் கீழே பார்த்தபோது இந்த உயரம் போதும் என்று தோன்றியதால் அந்தக் கிளையிலேயே வசதியாக உட்கார்ந்துகொண்டேன். மரத்தின் பிரதான மையப் பகுதியில் சாய்ந்துகொண்டு சுற்றிலும் பார்த்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட சந்தோஷத்திற்கு அளவே கிடையாது. வாழ்க்கையின் பிடித்தமான உயரத்திற்கு உயர்ந்துவிட்ட மாதிரி இருந்தது.

ஆங்காங்கு பல மரங்களில் இருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த மைனாக்கள், பச்சைக் கிளிகளின் சப்தங்கள் எனக்குப் புரியாத சங்கீதம் ஒன்றின் மொழியாக சீரான வெளியில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. இதயெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டும் பார்த்துக்கொண்டும் வீட்டுக்குப் போகாமல் மரத்தின் மேலேயே உட்கார்ந்து இருக்கவேண்டும் போலத்தான தோன்றியது. ஆனால் அது இயலாத சமாச்சாரம்.

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை சின்னக் கட்டிடம்கூட இல்லாத பூமியை மரத்திலிருந்தவாறே பல நிமிடங்கள் ஆற்றாமையுடன் பார்த்துவிட்டு கீழே இறங்குவேன். மாம்பூக்களை தினமும் மண்ணில் இருந்து அள்ளிச் சட்டைப்பையில் போட்டுக்கொண்டு வீடு திரும்புவேன்.

இந்த வழக்கம் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் இதமாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. அந்த மாமர வரிசையில் குறிப்பட்ட ஒரு உயரம்வரை நான் ஏறி உட்காராத மரம் அனேகமாக இருக்காது. எல்லா மரங்களுமே எனக்கு மிகவும் அன்னியோன்னியமாகி விட்டிருந்தன. எந்த மரத்தில் எத்தனை கிளைகள் என்பதுகூட மனப்பாடமாகிவிட்டது.

நாளடைவில் மாமரங்கள் எல்லாவற்றிலும் பூக்கள் மறைந்து சின்னச் சின்னதாய் இளம் பிஞ்சுகள் தோன்றின. மேலும் கொஞ்ச நாட்களில் அந்தப் பிஞ்சுகள் எல்லாம் பச்சை நிறத்தில் வளர்ந்து குண்டான மாங்காய்களாக மாறின. ஆனால் ஒருநாள்கூட மரத்திலிருந்து ஒரு சின்னக் காயைகூட நான் பறித்ததில்லை… பறிக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணமும் ஏற்பட்டதில்லை.

இப்படிச் சென்றுகொண்டிருந்த மாமர நாட்களின் இதமான நிலைக்கு ஒருநாள் பெரிய இன்பச் சோதனை வந்து சேர்ந்தது.

அன்று ஒருநாள் சங்கரய்யர் வீட்டுப் படித்துறையின் எதிரே இருந்த மாமரத்தின் கிளையில் ஏறி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்… மணி பகல் பன்னிரண்டு. வரிசையான படித்துறைகள் அனைத்தும் காலியாக இருந்தன. வாய்க்கால் அமைதியாக சுழித்துக்கொண்டு வேகமாக ஓடியது.

அப்போது நாராயண வாத்தியாரின் பெண் அம்புலு அந்தப் படித்துறைக்கு வந்தாள். அவளுக்கு பதினான்கு வயதிருக்கும். அவளை எனக்கு நன்கு அறிமுகம் உண்டு என்பதால் பெருமையுடன் அவளை “ஏய் அம்புலு” என்று கூப்பிட எத்தனித்தபோது அவள் சற்றும் முற்றும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, தன் சட்டைப் பாவாடைகளை முற்றிலுமாக அவிழ்த்துப் போட்டுவிட்டு ஒரு பெரிய துண்டை தன் மார்புவரை இழுத்துக் கட்டிக்கொண்டாள்.

அந்த ஒரு ஷணத்தில் அவளை நான் முழுநிர்வாணமாக ஏரியல் வியூவில் பார்த்துவிட்டேன்.

எனக்கு மனசும் உடம்பும் திக் திக்கென்றது. அமைதியாக இருந்து விடுவது என்று முடிவுசெய்து அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருன்தேன். நான் அறிந்த அம்புலு மாநிறம். ஆனால் நிர்வாணத்தில் அவள் வெளிர் மஞ்சளில் ரம்யமாகக் காணப்பட்டாள்.

அவள் தன் பாவாடை சட்டைகளுக்கு சோப் போட்டு தண்ணீரில் அலசிவிட்டு, அவைகளை திரும்பவும் அணிந்துகொண்டாள். மறுபடியும் ஒரு சின்ன தரிசனம். துண்டை சோப் போட்டு அலசினாள்.

ஈரச் சட்டையும், ஈரப் பாவாடையும் அவளுக்கு உடம்போடு உடம்பாக ஒட்டிப் போயிருந்ததில், ஒரு உயிருள்ள கிரேக்க சிற்பம்போல் அவள் இருந்தாள். அந்த வெயிலிலும் ஈர உடையில் அவளுடைய உடம்பு லேசாக வெடவெடத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதன்பிறகு படிகளில் இறங்கி வாய்க்காலில் வெகுநேரம் நீந்தினாள்.

மறுபடியும் படித்துறையில் ஏறி நின்றாள். சின்னப் பதட்டம்கூட இல்லாமல் நிதானமாக ஈரச்சட்டையை அவிழ்த்து அதைப் பிழிந்து நன்றாக உதறினாள். வெகுநேரம் குளித்த ஈரத்தாலும், சுள்ளென்று காய்ந்த சூரிய ஒளியாலும், அவளின் இளம் மேனியும்; வனப்பு குவிந்து கொண்டிருந்த மார்புப் பகுதியும் கழுவி எடுத்த புத்தம்புதிய செப்புக் கலசங்களாகத் துளி களிம்பும் இல்லாமல் மிக சுதந்திரமாக அழகுப் பிரகாசத்தை வீசின. சிறு துளிராக இருக்கும்போதே குலை தள்ளிவிட்ட வாழைக்கன்றாக அவள் இருந்தாள்.

அம்புலுவின் இளம் செழுமையை வைத்த கண் எடுக்காமல் நான் உற்றுப் பார்த்து, ஒரு சிறிய பெண்ணிடம் இவ்வளவு அழகு மண்டிக்கிடக்குமா என்று அதிசயித்தேன்.

சட்டையை அணிந்து பட்டன்களைப் போட்டுக்கொண்டாள். சில நிமிடங்கள் வனப்புத் தெரியும் இளம் மங்கையாக உருமாறி நின்றவள், தற்போது மீண்டும் மாநிறத்தில் சிறு பெண்ணாகத் தெரிந்தாள். துண்டால் தலையைத் துவட்டியபடி படித்துறை படிகளில் ஏறிச் சென்றுவிட்டாள்.

அன்று இரவு முழுவதும் எனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அம்புலுவின் நிர்வாணக் கோலம் என்னைத் தூங்கவிடவில்லை.

மாயத் தோற்றம்போல காட்சியாகி மறைந்துபோன இந்த மாமரக் கிளை அனுபவத்தை இதுவரை நான் கதையாகக்கூட எழுதிப் பார்க்க நினைத்ததில்லை.

பிறகு நான் அம்புலுவைப் பார்த்துப் பேசும்போது வித்தியாசமாகப் பார்த்து அவளை கண்களால் அலச ஆரம்பித்தேன். என் மனசில் கல்மிஷம் புகுந்துகொண்டது.

இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகுதான் எனக்குப் பெண்களின் மீது அதீத ஈர்ப்பும் ஆர்வமும் ஏற்பட்டது. இளம் பெண்களில் ஆரம்பித்து ஸிந்திப் பசு மாதிரி வளப்பமாக இருக்கும் மாமிகளையும் விட்டு வைக்காமல் ரசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

தற்போது பெங்களூரில் பெரிய பெரிய மரங்களை லால் பாக், கப்பன் பாக்கில் ஏராளமாக பார்க்க நேர்ந்தாலும், ஏனோ அந்த மாமரங்களின் ஈர்ப்பும், அன்னியோன்யமும் எனக்கு இன்றுவரை கிடைக்கவில்லை. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
ஞாயிற்றுக்கிழமை, காலை பதினோருமணி. அம்மாவும் அக்காவும் மாங்காடு கோவிலுக்கு போயிருந்தார்கள். அக்காவுக்கு அடுத்த இரண்டு மாதத்தில் கல்யாணம். அப்பாவும் காயத்ரியும் மட்டும் வீட்டில் இருந்தார்கள். அப்பா ஹாலில் பேப்பர் படித்தபடி ஈஸிச்சேரில் அமர்ந்திருந்தார். வீடு அமைதியாக இருந்தது. காயத்ரி, அப்பாவிடம் எப்படியும் ஷண்முகவடிவேலுடனான தன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘ஆட்டுக்கறி’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) எப்படி வேட்டு இல்லாமல் தீபாவளி கிடையாதோ, அதேமாதிரி நிறைய பேருக்கு அவன் ஊரில் வான்கோழிக்கறி இல்லாமலும் தீபாவளி கிடையாது. இது அவன் வீட்டுக்கும் பொருந்தும். ஆனால் அவன் வித்தியாசமானவன். அசைவ உணவு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ராஜாராமன் சென்னையிலுள்ள அந்தப் பிரபல ஐ.டி. நிறுவனத்தில் ப்ராஜக்ட் மனேஜர். அவன் மனைவி வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு பெருமாளை சேவிக்க மூன்று வயதுக் குழந்தையுடன் தன் ஊரான ஸ்ரீரங்கம் சென்றிருந்தாள். மனைவியை ஊருக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு ஜாலியாக தனிமையில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவன் இருப்பது சைதாப்பேட்டையில். அவன் இந்தத் தெரு வழியாக அடிக்கடி போகிறவன்தான். வயது இருபத்திநான்கு. சிறிய வயதிலிருந்தே அவன் வளர்ப்பு சரியில்லை. சாலை ஓரங்களில் படுத்துத் தூங்குபவன். பல நாட்கள் மேலே சட்டை இல்லாமல் வெறும் உடம்போடு தெருக்களில் டிரவுசர் மட்டும் அணிந்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ராஜதுரை தீவிரமாக யோசித்தான். சீக்கிரம் சந்தானத்தை கொலை செய்துவிட வேண்டும், ஆனால் அதற்கு நன்றாக திட்டமிடல் வேண்டும். மிகுந்த எச்சரிக்கை வேண்டும். மாட்டிக்கொண்டு ஜெயில், கோர்ட், கேஸ் என்று லோல்பட்டு கேவலப்படக் கூடாது. இது புது அனுபவம், முதல் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவள் பெயர் டாக்டர் சரோஜினி. முப்பத்திரண்டு வயது. திருமணத்தில் ஆர்வமில்லை. தனிமையில் வாழ்கிறாள். சிறிய வயதிலிருந்தே தனக்கென்று ஒரு நேர்கோட்டை வகுத்துக்கொண்டு வாழ்பவள். படிப்பில் நிறைய மதிப்பெண்கள் எடுத்து, ஆர்வத்துடன் தாவரவியலில் பி.எச்டி வாங்கி இன்று அவள் டாக்டரேட் பட்டத்துடன் பெங்களூர் யுனிவர்சிடியில் சிறப்பாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவள் பெயர் டாக்டர் அமுதா. சென்னை யுனிவர்சிட்டியில் ஆங்கில விரிவுரையாளர். வயது முப்பத்தைந்து. திருமணம் செய்துகொள்ளும் எண்ணம் இல்லை. காரணம் அவளுக்கு ஏற்றவன் இன்னமும் கிடைக்கவில்லையாம். டாக்டர் அமுதா மிகவும் வித்தியாசமானவள். உண்மைதான் பேசுவாள். அதையும் முகத்தில் அடித்தமாதிரி சொல்லுவாள். ஆனந்த நிலையின் அடிப்படையே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சென்னையில் புதிய முயற்சியாக ‘ஆக்ஸி’ யின் விற்பனை அலுவலகம் முதன் முதலில் தொடங்கப்பட்டது. சுத்தமான ஆக்ஸிஜனை மெல்லிய அலுமினிய டின்களில் பத்திரமாக அடைத்து விற்கும் தொழில் தற்போது சக்கைப்போடு போடுகிறது. ஒரு காலத்தில் தண்ணீர் விற்பனையை நாம் ஆச்சரியமாகப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காலையில் எழுந்ததிலிருந்தே ரகுராமனுக்கு மனசே சரியில்லை. இனம் தெரியாத ஒரு பயமும், அமைதியின்மையும், பதற்றமும் அவரிடம் காணப்பட்டது. அவருக்கு தற்போது வயது 59. நாளை மறுநாள் திங்கட்கிழமை அவருக்கு பைபாஸ் சர்ஜரி. சர்ஜரியின் முன்னேற்பாடுகளுக்காக நாளை காலை அப்பலோ ஹாஸ்பிடலில் அட்மிட் ஆக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘பரத்தையர் சகவாசம்’ கதையைப் படித்துவிட்டு இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது.) வெளியில் வந்ததும் பங்கஜம் முன்பு பலி ஆடு மாதிரி நின்றேன். உஷாவை நான் உடனே வீட்டுக்கு அனுப்பி விட்டதாக மகேஷ் அவளிடம் நடந்ததை எடுத்துச் சொன்னான். அடுத்த நிமிஷமே பங்கஜத்தின் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மீட்சி
அப்பாவும் காமராஜும்
பாலியல் பாதைகள்
மனச்சிதைவு மனிதர்கள்
கச்சிதமாக ஒரு கொலை
முதிர் கன்னியும், முதிர் காளையும்
சில நேரங்களில் சில பெண்கள்
இரண்டு பேர்
கல்விக்காக…
மனைவியே தெய்வம்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)