கதையாசிரியர் தொகுப்பு: வண்ணதாசன்

39 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வடிகால்

 

 சுந்தரத்துக்குப் பொங்கிப் பொங்கி வந்தது. அவர் உள்ளே வரும்வரைகூடப் பொறுக்க முடியவில்லை. அப்பாவாக இல்லாமல் இன்னொருத்தராக இருந்திருந்தால் மனதுக்குள் தோன்றுகிற எல்லாவற்றையும் முகத்துக்கு முகம் கேட்டிருப்பான். தடதடவென்று கீழே இறங்கி வந்து ‘தார்சா வோடு இணைகிற மச்சுப் படியின் கடைசியில் நின்று கொண்டு குமுறினான். ‘இதெல்லாம் ரொம்ப அநியாயம்.’ அந்த இருட்டில் வார்த்தை சுள்ளென்று சீறிவிட்டு அமுங்கியது. யாருடைய முகமும் யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவர் செருப்பைக் கழட்டின காலோடு பம்ப் அடிக்குப் போனார். எதிர்த்த வீட்டில் சிமினி


ஒரு சிறு இசை

 

 வந்த இடத்தில் எங்கள் வீட்டில் வைத்து மூக்கம்மா ஆச்சி இப்படிச் செத்துப் போய்விட்டாள் என்பதில் யாருக்கும் வருத்தம் இல்லை. வெளியே சொல்லிக்கொள்ளவில்லையே தவிர, ‘நாங்கள் கொடுத்து வைத்திருக்கிறோம் அதற்கு ‘என்றுதான் ஒருத்தர் பாக்கியில்லாமல் எல்லோருக்கும் மனதில் தோன்றியிருக்கும். என்னை மூக்கம்மாச்சிக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். ‘எங்க அத்தான் பேரு விட்ட ஆயான் அல்லவா’ என்று சொல்வாள். மூக்கம்மா ஆச்சியும் எங்கள் அம்மாவுடைய அம்மாவும் சகோதரிகள். கூடப் பிறந்தவர்கள் அல்ல. பெரியப்பா சித்தப்பா மக்கள். ஒன்றுவிட்ட அக்காவும் தங்கையும். மூக்கம்மா


கருப்புப்பசு (என்கிற) பாத்திமா

 

 இப்படி அதிகாலை ரயிலில் வந்து இறங்கி வீட்டிற்கு நடந்துபோவது நன்றாகத்தான் இருந்தது. இருட்டுக்குள் தண்டவாளங்கள் வளைந்து கிடந்தன. ஒன்றுமே தெரியாத முகத்துடன் அவை எந்தச் சம்பந்தமும் அற்றது போல அப்படிக் கிடப்பது எனக்குப் பிடித்திருந்தது. நான் கூட இறங்கி வந்த ரயிலை முற்றிலும் மறந்து விட்டிருந்தேன். எடை பார்க்கிற இயந்திரம் சிவப்பாக மினுங்கியது. குடும்பத்துடன் வரும்போது யாராவது ஒருவரை மட்டுமாவது எடை பார்க்கத் தூண்டிவிடுகிற அது ரொம்பச் சோர்வுடன் இப்போது நிற்பது போலிருந்தது. படிகளின் திருப்பங்களில் தூங்கிக்


ஏக்கக் கடல்

 

 ‘இன்னும் கினோவும் ஜீனோவும் கடலையே பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிறார்கள். கடலின் மேல் பரப்பு ஒரு பச்சைக் கண்ணாடி போல் பளபளக்கிறது. மிகுந்த துயரத்துடன் அவர்கள் வீசி எறிந்த அற்புத முத்து, கடல்பாசிகளுடைய நெளிந்த அழைப்புக்கு இடையில் மணலில் புதைகிறது. ஒரு நண்டின் நகர்வு உண்டாக்கிய மணல் மேகம் சிதறி அடங்குவதற்குள், முத்து காணாமல் போயிருந்தது. இதுவரை கேட்டுக்கொண்டே இருந்த முத்தின் சங்கீதம் சிறுத்து மெள்ள மெள்ள ஓய்கிறது…’ ஜான் ஸ்டீன்பெக்கின் ‘கடல் முத்து’ என்கிற குறுநாவலை நேற்று படித்து


தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள்

 

 மனைவியில்லாமல் கைக்குழந்தையை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு சாயங்காலத்தில் மாமா வீட்டுக்குப் போவதில் மனதுக்குள் இவ்வளவு சந்தோஷம் புரளும் என்று சுந்தரத்துக்குத் தெரியாது. குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு புறப்படுவதற்கு முன்னால்கூட ஓரளவு இந்தச் சந்தோஷத்தின் ஆரம்பம் அவனுக்குள் இருந்தது. ‘ஒத்தையில தூக்கிக்கிட்டு போனால் அழாதா?’ என்று மனைவி ஒரு மாற்றுகவுனைக் குழந்தைக்கு மாட்டிவிட்டுக் கொண்டே அவனைக் கேட்டபோது, ‘அதெல்லாம் அழாது. நீதான் புள்ளையைத் தேடி அழப்போறே’ என்று சொன்னான். ‘ஆமா, அழுதாங்க’ என்று மனைவி செல்லமாகச் சிரித்தாள். இந்தச் செல்லமான


விசாலம்

 

 சாலாவுக்கு இவ்வளவு தூரத்துக்கு உடம்புக்குச் சரியில்லை என்பதெல்லாம் அவனுக்குத் தெரியாது. ரொம்பவும் தற்செயலாகவும் யதேச்சையாகவும்தான் ஊருக்குப் போகிற வழியில் அவன் இங்கே வந்திருந்தான்-தன் மூத்த பையனுடன் தாண்டிப் போக முடியாதபடி இந்த வீட்டில் அவனுக்கு நிறைய இருக்கிறது. இன்னதுதான் என்று சொல்ல முடியாது என்றாலும் அது அப்படித்தான் அவனுக்குத் தோன்றியது. ராஜா மாமா வீட்டை ஒத்திக்கு வைக்கப் போகிறார்கள் என்று அவனுடைய அம்மா அவனிடம் சொன்னபோது ஏற்பட்ட வருத்தம் இன்னும் தீரவில்லை. சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு மத்தியானம்


அப்பாவைக் கொன்றவன்

 

 தாவணியை வைத்து சித்திரை முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள். உடம்பெல்லாம் வியர்த்திருந்தது. ஊருக்குள்ளே இருந்து பழவூர் விலக்கு வரை நடந்து வருவது என்றால் கொஞ்சம் தூரம் அதிகம்தான். அதுவும் உச்சிப்படை வெயில். இந்த டவுன் பஸ் இப்பிடி வராமல் காலை வாரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆல மரத்தடி ஸ்டாப்பில் இவள் பள்ளிக்கூடப்புத்தகமும் கையுமாக நிற்பதைப் பார்த்துவிட்டு, பால் பண்ணைக்குப் பால் எடுக்கப் போகிற அடைக்கலம் தான், டவுன் பஸ் வராது. ஜங்ஷன் பஸ்ஸ்டாண்டில் ஒரே கலாட்டா அடிதடி என்று


பெய்தலும் ஓய்தலும்

 

 இப்போது பெய்து கொண்டிருக்கிற மழை ஊரிலும் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. மகமாயி மழைத்தண்ணீரை அண்டாவில் பிடித்துக்கொண்டு இருக்கலாம். வாசலில் ஈரத்தரையில் மழைப்புள்ளிகள் தெறிக்க, அரை அரைக் கொப்புளங்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. கன்றுக்குட்டிக்கு இன்னும் தொப்புள்கொடி விழவில்லை. நனைய வேண்டாம் என்று ஜன்னல் கம்பியில் கட்டிப் போட்டிருக்கிறார்கள். காரை பெயர்ந்திருக்கிற சுவரை, அது முகர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக் கிறது. சைக்கிள் பெடல் இடித்து இடித்தே சுவர் பெயர்ந்துவிட்டிருந்தது. இன்னும் என்னால் ஒரு ஸ்கூட்டர்கூட வாங்க முடியவில்லை என்பதில் கதிரேசனுக்கு


இனிமேல் என்பது இதில் இருந்து…

 

 மழை விட்டுவிட்டதா என்று ஆவு கையை நீட்டிப் பார்த்தபடியே தெருவாசல் நடைப்பக்கம் கழற்றிப்போட்டிருந்த செருப்புகளுக்குள் காலை நுழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். வெளிச்சம் இல்லை. கரன்ட் போயிருந்தது. நனைந்த செருப்பில் இருந்து தோல் வாடை அடிப்பதாக, எப்போதோ நுகர்ந்த வாசனை அவள் முகத்துக்குள் வந்தது. புளியங்கொட்டை அளவுகூட இராது… ஒன்றை அடுத்து இன்னொன்றாக குட்டிக்குட்டித் தவளைகள் தெருவில் இருந்து வாசல் பக்கம் குதித்து நகர்ந்து வந்தன. கோமு இதுவரை அசையாமல், தந்தி போஸ்ட் பக்கம் கெட்டுக்கிடையாகத் தேங்கியிருக்கும் தண்ணீரில் மழைப்புள்ளி விழுவதையே


அகஸ்தியம்

 

 ”இன்றைக்கு பௌர்ணமியா?” – நான் வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே தனுஷ்கோடி அண்ணனிடம் கேட்டேன். நிலா முழு வட்டமாக நிறைந்துகிடந்தது. சின்னத் துண்டுமேகம்கூட இல்லை. எட்டுத் திசைகளும் சுத்தமாக இருந்தன. எல்லா இடங்களையும் துடைத்து எடுத்ததால் அப்படியொரு துடிப்புடன், கொதிபால் காம்புச் சூட்டுடன் கறவைச் செம்பில் நுரைத்துக்கொண்டு இருந்தது. நட்சத்திரங்கள் விடுமுறையில் போயிருந்தன. ”நேற்றுதானே கோயிலில் கூட்டமாக் கிடந்துது. பிரதோஷத்துக்கு மினிபஸ்காரன் ஸ்பெஷல்கூட விட்டிருந்தானே. அப்போ நாளைக்குத்தானே பௌர்ணமியா இருக்கும்?” – தனுஷ்கோடி அண்ணனும் இப்போது நிலாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். தனுஷ்கோடி