கதையாசிரியர் தொகுப்பு: முகில் தினகரன்

54 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வாய்ச் சொல் வீராங்கனைகள்

 

 தன் சைக்கிள் கடை முன் வந்து நின்ற கைனடிக் ஹோண்டாவிலிருந்து இறங்கிய அந்த இரண்டு பெண்களும் தன்னை நோக்கி வேகவேகமாக வருவதை குழப்பத்துடன் பார்த்தான் ஆறுமுகம். ‘யாரு இவளுக?..எதுக்கு இத்தனை வேகமா வர்றாளுக?’ ‘இங்க…ஆறுமுகம்ங்கறது….யாரு?’ செம்பட்டைத்தலையுடனிருந்த சுடிதார்க்காரி மிரட்டல் தொனியில் கேட்க, ‘ஏன்?…நான்தான்’ எங்க மாதர் சங்கம் சார்புல அஞ்சு முக்கு ரோட்டுல நாங்க வெச்சிருந்த பேனரைத் திருடினது நீயா?’ ஒரு சிறிய யோசனைக்குப்பின் ‘ம்ம்ம்…திருடலை…எடுத்திட்டு வந்தேன்…அவ்வளவுதான்’ ‘அதுக்குப் பேரு திருட்டில்லாம வேறென்ன?’ ‘அப்படியா?…எனக்குத் தெரியாமப் போச்சே’


விதிக்குள் விதி

 

 அப்பாவிடமிருந்து வந்த கடிதம் தாங்கி வந்த செய்தி என்னை விரட்டியடிக்க அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் ரயில் ஏறினேன். ‘இப்பவும் உன் அம்மாவின் உடல் நிலை மிகவும் மோசமான நிலையிலிருப்பதால் எவ்வளவு விரைவில் உன்னால் வர இயலுமோ அவ்வளவு விரைவில் வந்து உன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொள்’ அப்பாவின் கடித வரிகள் திரும்பத் திரும்ப என் நினைவில் வந்து என்னை சோகப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தன. இரண்டு நாள் ரயில் பிரயாணத்திற்குப் பிறகு ஊரையடைந்து. டாக்ஸி பிடித்து காலை


இதுதான்யா நெஜம்?

 

 தேர்தல் களம் சூடு பிடிக்கத் தொடங்கியது. அரசியல் கட்சிகளின் பிரச்சார அலையில் ஊரே அமர்க்களப்பட்டது. பெரும் ரசிகர் கூட்டத்தைத் தன் பின்னால் வைத்துள்ள சூப்பர் ஹீரோ செல்வகுமாரை எப்படியோ வளைத்து சீட் கொடுத்து தேர்தல் களத்தில் இறக்கியிருந்த அந்தக் கட்சி பல நடிகர் நடிகையரை பிடித்து வந்து பிரச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்தியது. பணம் தண்ணீராகச் செலவழிக்கப்பட்டதில் பத்திரிக்கைகளும் தொலைக்காட்சி மீடியாக்களும் செல்வக்குமாரின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்திப் பேசத் துவங்கின. சூப்பர் ஹீரோவுக்கு எதிராக களத்திலிருந்த பழுத்த அனுபவசாலியான அந்த மூத்த


காய்கறிக்காரி

 

 வாசலில் ஆண்டாள் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்து பார்த்தேன். காய்கறிக்காரியிடம் பேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டிற்குள் திரும்ப நினைத்தவன் எதேச்சையாக அந்தக் காய்கறிக்காரியின் முகத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்தேன். அசூசைப்பட்டேன். ‘ச்சை!…போயும் போயும் இவளிடமா காய் வாங்குகிறாள்?’ ‘ஆண்டாள்’ அழைத்தேன். ‘என்னங்க?….காபிதான் மேசை மேல் வச்சிட்டு வந்திருக்கேனில்ல?…அப்புறமென்ன?’ ‘அதில்லை…கொஞ்சம் இங்க வா’ ‘இருங்க!….காய்கறி வாங்கிட்டு வந்திடறேன்’ ‘ப்ச்…இப்ப வரப் போறியா இல்லையா?’ ‘அய்யோ!’ என்று சலித்துக் கொண்டவள் காய்கறிக்காரியிடம் ‘கொஞ்சம் இரும்மா…கூப்பிடறார்…கேட்டுட்டு வந்திடறேன்’ என்னை


எல்லாம் மாயை தம்பி

 

 அந்த வங்கி மேலாளர் வீட்டு முன்புற ஹாலில் ‘மெத்…மெத.;.’தென்ற சோபாவில் அமர்ந்திருந்த சிவாவுக்கு எரிச்சலாயிருந்தது. ‘ச்சை…இன்னொருத்தர் வீட்டில் வந்து…இப்படிக் காத்துக் கெடக்கறதை விடக் கேவலம் வேற எதுவுமில்லை…ஏன்தான் இந்த அப்பாவுக்கு இதெல்லாம் புரிய மாட்டேன் என்கிறதோ?…’ தனக்குள் அலுத்துக் கொண்டவனுக்கு நேற்று மாலை வீட்டில் நடந்த அந்த காரசார விவாதமும்…கடுப்பான சம்பவமும் நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஏண்டா…வெட்டியா தண்டச் சோறு தின்னுட்டு…சும்மாத்தானே ஊரைச் சுத்திட்டிருக்கே…இந்த எலக்ட்ரிக் பில்லை நீ போயி கட்டிட்டு வரக் கூடாதா?…பாவம் உங்கம்மா வீட்டு வேலைகளையும்


தாய் மனசு….தங்க மனசு

 

 கொதிக்கும் எண்ணையில் வெடிக்கும் கடுகாய் பொரிந்து கொண்டிருந்தாள் பத்மா. ‘அப்பவும் நெனச்சேன்….இப்படி ஏதாச்சும் இருக்கும்னு…இதுக்கு முன்னாடியெல்லாம் நான் சண்டை போட்டுக்கிட்டு…கோவிச்சுக்கிட்டு அம்மா வீட்டுக்கு வந்துட்டா…ரெண்டு மூணு நாள்ல ஓடோடி வந்து என்னையச் சமாதானப்படுத்தி…திருப்பிக் கூட்டிக்கிட்டுப் போன மனுஷன்…இந்தத் தடவை பதினஞ்சு நாளாகியும் வராதப்பவே நான் சந்தேகப்பட்டேன்…’ ‘அடி சும்மா பொரியாதடி…ஏன் இந்தத் தடவ நீ போயி சமாதானப்படுத்தறது…அது மட்டும் செய்ய மாட்டே…அப்படித்தானெ?’ பத்மாவின் தாயார் லட்சுமி மருமகனுக்காய் பரிந்து பேசினாள். ‘நீ சும்மா இரும்மா…உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது…எல்லாம்


கண்ணீர் மொக்கு

 

 இரண்டு நாட்களாக அண்ணன் கந்தசாமி தன்னுடன் பேசாதது பெரும் வேதனையாயிருந்தது முருகேஸ்வரிக்கு. ‘அப்படியென்ன…ஊரு உலகத்துல யாருமே செய்யாத தப்பை நான் செஞ்சிட்டேன்?…ஒருத்தரை மனசுக்குப் பிடிச்சிருந்திச்சு…அவரே புருஷனாக் கெடச்சா வாழ்க்கை ரொம்ப சந்தோஷமாயிருக்கும்னு தோணிச்சு…அதை அப்படியே எந்தவித ஒளிவு மறைவுமில்லாம அண்ணன்கிட்ட வெளிப்படையாச் சொன்னேன்…அது தப்பா?…மத்தவங்க மாதிரி ஒளிஞ்சு மறைஞ்சு காதல் பண்ணிக்கிட்டு…சினிமா…பார்க்குன்னா சுத்தினேன்?’ தனக்குத்தானே முணுமுணுப்பாய்ப் பேசிக் கொண்டிருந்த தங்கையைத் திரும்பிப் பார்த்த கந்தசாமி அவளின் உள் மன வேதனையைப் புரிந்து கொணடவனாய் எழுந்து அவளை நெருங்கி


தூளி

 

 சவமாய்க் கிடந்த பவானியைச் சுற்றியமர்ந்து ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தனர் உறவுப் பெண்கள். சற்றுத் தள்ளி நின்று வாயில் துண்டைத் திணித்துக் கொண்டு சன்னமாய் அழுது கொண்டிருந்த அவள் கணவன் குமாரசாமியிடம் ஊர்ப் பெரியவர் கிசுகிசுப்பாய்க் கேட்டார். ‘ஏண்டா…ரெண்டு பேருக்குள்ளார ஏதாச்சும் சண்டையா,..நீ எதையாச்சும் எக்குத் தப்பாய்த் திட்டப் போய்…அது காரணமாத்தான் தூக்கு மாட்டிட்டாளோ?’ ஓங்கியழுது இடவலமாய்த் தலையாட்டி ‘கண்ணாலம்…..ஆன நாளிலிருந்து ஒரு தடவ கூட அவளும்…..நானும் சண்டை போட்டது கிடையாதே…என்ன காரணமோ தெரியலையே…யாரு கண் பட்டதோ தெரியலையே…’


கிராக்கி

 

 ‘ஹூம்…வயசு அம்பத்தி நாலாச்சு….வீட்டுல வயசுக்கு வந்த பொண்ணுங்க ரெண்டு கல்யாணத்துக்கு நின்னுட்டிருக்குதுக… இந்தாளு என்னடான்னா இங்க ரொமான்ஸ் பண்ணிட்டிருக்கான்..எல்லாம் காலக் கொடுமைப்பா’ இது செக்ஷன் ஆபீசர் சீனிவாசன். ‘அட..வேற ஆளா கெடைக்கலை,…ஒரு ஜி.எம்….போயும் போயும் ஆபீஸைக் கூட்டிப் பெருக்கற ஒரு பொம்பளையோட….ச்சை…குமட்டுதுப்பா’ டெஸ்பாட்ச் கிளார்க வாந்தியெடுப்பது போல் அபிநயிக்க கேட்டுக கொண்டிருந்த ப்யூன் ரங்கசாமிக்கு வேதனையாயிருந்தது. ‘ச்சே…எல்லார்கிட்டேயும்…கறாரா…கண்டிப்பா இருக்கற இந்த ஜி.எம். அந்தப் பொம்பளைகிட்ட மட்டும் ஏன் குழைவா…தணிவா…சிரிச்சுச் சிரிச்சுப் பேசறார்?…அதுக்காக ஆபீஸே…அவரைக் கேவலமாப் பேசுதே…’ யோசித்தவர்


கனவுச் சாமியார்

 

 “ம்மா. நானும் வர்றேன்மா. எப்பப் பார்த்தாலும் நீ அவனை மட்டுமே கூட்டிட்டுப் போறே. என்னைய எங்கியும் கூட்டிட்டுப் போறதேயில்லை. ப்ளீஸ்!. இன்னிக்காவது என்னையக் கூட்டிட்டுப் போம்மா” கெஞ்சினான் பாபு. “தொந்தரவு பண்ணாதே பாபு. உன்னைய நாளைக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன். சரியா,” அவனைச் சமாதானப் படுத்த முயன்றாள் நிர்மலா. “போம்மா, நீ இப்படித்தான் சொல்லுவே அப்புறம் கூட்டிட்டே போக மாட்டே” அழ ஆரம்பித்தவனைச் சிறிதும் சட்டையே செய்யாமல் உள் அறைக்குள் சென்ற நிர்மலா சின்னவன் மோகனுக்கு உடை மாற்ற