கதையாசிரியர் தொகுப்பு: முகில் தினகரன்

54 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வாய்ச் சொல் வீராங்கனைகள்

 

  தன் சைக்கிள் கடை முன் வந்து நின்ற கைனடிக் ஹோண்டாவிலிருந்து இறங்கிய அந்த இரண்டு பெண்களும் தன்னை நோக்கி வேகவேகமாக வருவதை குழப்பத்துடன் பார்த்தான் ஆறுமுகம். ‘யாரு இவளுக?..எதுக்கு இத்தனை வேகமா வர்றாளுக?’ ‘இங்க…ஆறுமுகம்ங்கறது….யாரு?’ செம்பட்டைத்தலையுடனிருந்த சுடிதார்க்காரி மிரட்டல் தொனியில் கேட்க, ‘ஏன்?…நான்தான்’ எங்க மாதர் சங்கம் சார்புல அஞ்சு முக்கு ரோட்டுல நாங்க வெச்சிருந்த பேனரைத் திருடினது நீயா?’ ஒரு சிறிய யோசனைக்குப்பின் ‘ம்ம்ம்…திருடலை…எடுத்திட்டு வந்தேன்…அவ்வளவுதான்’ ‘அதுக்குப் பேரு திருட்டில்லாம வேறென்ன?’ ‘அப்படியா?…எனக்குத் தெரியாமப்


விதிக்குள் விதி

 

  அப்பாவிடமிருந்து வந்த கடிதம் தாங்கி வந்த செய்தி என்னை விரட்டியடிக்க அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் ரயில் ஏறினேன். ‘இப்பவும் உன் அம்மாவின் உடல் நிலை மிகவும் மோசமான நிலையிலிருப்பதால் எவ்வளவு விரைவில் உன்னால் வர இயலுமோ அவ்வளவு விரைவில் வந்து உன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொள்’ அப்பாவின் கடித வரிகள் திரும்பத் திரும்ப என் நினைவில் வந்து என்னை சோகப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தன. இரண்டு நாள் ரயில் பிரயாணத்திற்குப் பிறகு ஊரையடைந்து. டாக்ஸி பிடித்து


இதுதான்யா நெஜம்?

 

  தேர்தல் களம் சூடு பிடிக்கத் தொடங்கியது. அரசியல் கட்சிகளின் பிரச்சார அலையில் ஊரே அமர்க்களப்பட்டது. பெரும் ரசிகர் கூட்டத்தைத் தன் பின்னால் வைத்துள்ள சூப்பர் ஹீரோ செல்வகுமாரை எப்படியோ வளைத்து சீட் கொடுத்து தேர்தல் களத்தில் இறக்கியிருந்த அந்தக் கட்சி பல நடிகர் நடிகையரை பிடித்து வந்து பிரச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்தியது. பணம் தண்ணீராகச் செலவழிக்கப்பட்டதில் பத்திரிக்கைகளும் தொலைக்காட்சி மீடியாக்களும் செல்வக்குமாரின் வெற்றியை உறுதிப்படுத்திப் பேசத் துவங்கின. சூப்பர் ஹீரோவுக்கு எதிராக களத்திலிருந்த பழுத்த அனுபவசாலியான அந்த


காய்கறிக்காரி

 

  வாசலில் ஆண்டாள் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்து பார்த்தேன். காய்கறிக்காரியிடம் பேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டிற்குள் திரும்ப நினைத்தவன் எதேச்சையாக அந்தக் காய்கறிக்காரியின் முகத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்தேன். அசூசைப்பட்டேன். ‘ச்சை!…போயும் போயும் இவளிடமா காய் வாங்குகிறாள்?’ ‘ஆண்டாள்’ அழைத்தேன். ‘என்னங்க?….காபிதான் மேசை மேல் வச்சிட்டு வந்திருக்கேனில்ல?…அப்புறமென்ன?’ ‘அதில்லை…கொஞ்சம் இங்க வா’ ‘இருங்க!….காய்கறி வாங்கிட்டு வந்திடறேன்’ ‘ப்ச்…இப்ப வரப் போறியா இல்லையா?’ ‘அய்யோ!’ என்று சலித்துக் கொண்டவள் காய்கறிக்காரியிடம் ‘கொஞ்சம் இரும்மா…கூப்பிடறார்…கேட்டுட்டு வந்திடறேன்’


எல்லாம் மாயை தம்பி

 

  அந்த வங்கி மேலாளர் வீட்டு முன்புற ஹாலில் ‘மெத்…மெத.;.’தென்ற சோபாவில் அமர்ந்திருந்த சிவாவுக்கு எரிச்சலாயிருந்தது. ‘ச்சை…இன்னொருத்தர் வீட்டில் வந்து…இப்படிக் காத்துக் கெடக்கறதை விடக் கேவலம் வேற எதுவுமில்லை…ஏன்தான் இந்த அப்பாவுக்கு இதெல்லாம் புரிய மாட்டேன் என்கிறதோ?…’ தனக்குள் அலுத்துக் கொண்டவனுக்கு நேற்று மாலை வீட்டில் நடந்த அந்த காரசார விவாதமும்…கடுப்பான சம்பவமும் நினைவுக்கு வந்தது. ‘ஏண்டா…வெட்டியா தண்டச் சோறு தின்னுட்டு…சும்மாத்தானே ஊரைச் சுத்திட்டிருக்கே…இந்த எலக்ட்ரிக் பில்லை நீ போயி கட்டிட்டு வரக் கூடாதா?…பாவம் உங்கம்மா வீட்டு