கதையாசிரியர் தொகுப்பு: மானிப்பாய் சுதன்

13 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இழவு

 

 நேரம் மாலை 5.45. இவ்வளவு நேரமும் இங்கே என்ன நடந்தது என்று உணர்வதற்கு முன்னாலேயே எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. இன்றைய பொழுது எப்படிப்போனது என்றே தெரியவில்லை. எனது கைத்தொலைபேசி சார்ஜ் இல்லாததினால் மூச்சுப்பேச்சின்றி கிடந்தது. இன்று காலை 6.30 அளவில் மனைவியின் தொலைபேசி அலறலில் விழுந்தடித்து வைத்தியசாலைக்கு சென்றபோது, குடும்பத்தின் தலைமைச்செயலராக இருந்த மாமியும் எனது கைத்தொலைபேசிபோல் அமைதியடைந்திருந்தார். முந்தைய நாள் காலை வைத்தியசாலையில், மாமியின் மூக்குவழியாக குழாய் ஒன்றை தாதியர்கள் செலுத்த அதை அனுமதிக்காமல் அங்கும் இங்கும்


பின்னுக்குப் போங்க!

 

 பின்னுக்குப் போங்க….. பின்னுக்குப் போ……., சரிஞ்சு நில்லணை, தம்பி உன்னைத்தான் நட்டமரம் மாதிரி நிற்காம பின்னுக்கா போ, பிறகு இறங்கி நின்று கதைக்கலாம்……. டிரைவர் சீற்றுக்கு பக்கத்தில் இருந்த குமாரின் சிந்தனைகளைக் குழப்பியது கொண்டக்ரரின் கத்தல்கள். தனது கிராமத்தில் இருந்து பேரூந்தில் ஏறும்போது தாரளமாக இருக்கைகள் இருந்தன. அடுத்தடுத்த கிராமங்கள் தாண்ட பேரூந்தினுள் சனக்கூட்டம் நிறைந்து வழியத்தொடங்கியிருந்தது. டிரைவர் நேரத்தைப் பார்த்து பார்த்து பேரூந்தை மெதுவா உருட்டிக்கொண்டிருக்க, குமரனின் மனமோ பேரூந்திலிருந்து இறங்கி நடந்தே யாழ்ப்பாணம் போய்விடலாம்


கலியாண(வீடு) ஹோல்!

 

 ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையிலேயே உறவினர் ஒருவரின் திருமண வீட்டுக்கு செல்வதற்கு ஆயத்தமாகிக்கொண்டிருந்தோம். மணமகனும் மணமகளும் உத்தியோத்தர்கள். திருமணம் காலை பத்து மணிக்கும் பதினொருமணிக்கும் இடைப்பட்ட நல்வேளை. அதனால், வழமையாக வாரஇறுதியில் செய்யும் வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு திருமணத்துக்கு போவது இலகுவாக இருந்தது. திருமண மண்டபத்தை அடைந்தபோது, மோட்டார் சைக்கிளை நிறுத்துவதற்கு சரியான இடம்தேடி கண்கள் சுழன்ற போது: “அண்ணை இங்கே கொண்டாங்க, இந்த சைக்கிளுக்கு பின்னால நெருக்கமாக விடுங்க, கெல்மெற்றை கொண்டுபோங்க, “கான்டில் லொக்” போடவேண்டாம்” மண்டப செக்கியூரிட்டியின் குரலில்


ஒட்டாத உறவுகள்!

 

 சந்திரனின் மனம் மிகுந்த குழப்ப நிலையில் இருந்தது. மனைவி பிள்ளைகளோ ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் புதிய உறவினர்களின் வருகையை. மனைவி, பிள்ளைகளுக்கு வருபவர்கள் புதிய உறவினர்கள். ஆனால் சந்திரனுக்கோ, அவர்கள் விடுபட்ட மிகப்பழைய உறவினர்கள். அவர்களின் வருகை சந்திரனுக்கு எவ்வித மகிழ்ச்சியையும் கொடுக்கவில்லை. மாறாக பழைய வடுக்களையே கிளறியவண்ணம் இருந்தது. வீட்டின் பின் மாமரத்தின் கீழ் அமர்ந்தவனின் மனம் பல ஆண்டுகள் பின்னோக்கி ஓடியது. அன்று சந்திரனின் குடும்பத்தில் அவன், அவனது அம்மா அப்பா, சகோதரர்கள் இருவர்


துலா(ளை)க் கிணறுகள்

 

 யாழ் குடாநாட்டையும் இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளையும், ஒரு மெல்லிய நிலப்பரப்பே இணைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது. நிமிர்ந்து நிற்கும் யாழ் குடாநாட்டின் வடமேல் முனையில் சுரண்டினால் கடலினுள் உதிர்ந்துவிடும் அளவில் உள்ள ஊர் பொன்னாலை. கடல், குளங்கள், வயல்கள், காடு, பிரசித்தமான கோயில் என பல சிறப்புக்களை கொண்டதாக காணப்படுகின்றமை ஊரின் சிறப்பாகும். இலங்கையின் மேல்முனைப்பகுதியில் அமைந்துள்ள பொன்னாலையின் கடலை அண்டி இருப்பது சுடலை. அத்துடன் பெரியவர் என்றழைக்கப்படும் சித்தர் ஒருவரின் சமாதியுடன் கூடிய சிவன் கோயில், அதில் இருந்து


காலத்தின் வலிகள்?

 

 அலுவலக சுவரில் நாட்காட்டி வார இறுதியை அண்மித்து, வியாழக்கிழமையைக் காட்டியபடி மின்காற்றாடியின் கட்டளைக்கு ஏற்ப ஆடியவண்ணம் இருந்தது. வியாழக்கிழமையாக இருந்தாலும் மக்கள் தத்தமது தேவைகளை நிறைவேற்றுவதன் பொருட்டு வந்துசென்று கொண்டிருந்தனர். ஆயுதப்போர் முடிவடைந்த பின்னர், அரசஅலுவலகமான எமது அலுவலகத்துக்கு மக்கள் வந்துசெல்வது அதிகமாகிக் கொன்டிருக்கிறது. சொத்துக்களுக்கான வரிகள், வியாபார அனுமதிகள், சொத்துப்பெயர் மாற்றங்கள் என பலவிதமான தேவைகளின் பொருட்டு மக்கள் எம்மை நோக்கி வரத்தொடங்கியிருக்கின்றனர். புதிய வீடுகள், புதிய வியாபாரங்கள், அதிலும் எமது புதிய கலாச்சாரமாக அனைவராலும்


மீளும் மனிதம்…

 

 தாரணியின் வீடு இன்று களைகட்டியிருந்தது. வீடு முழுவதும் உறவினர்கள் நிரம்பியிருந்தனர். வாழ்க்கையின் அசுரவேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்கமுடியாமல் உறவினர்களை, சகோதரர்களை மறந்து அவர்களின் அன்றாட வாழ்வில் இருந்து விலகி இயந்திர வாழ்க்கையில் சிக்குண்டிருந்தவர்கள், தாரணியின் தங்கையின் திருமணத்துக்காக தமது அன்றாட வாழ்க்கையில் இருந்து சிறிதுவிலகி திருமணத்துக்காக வந்திருந்தனர். எமது சொந்தங்கள் யார்? என்பதனை தமது பிள்ளைகளுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் நிகழ்வுகளாகவே இன்றைய குடும்ப நிகழ்வுகள் அமைந்துவிடுகின்றன. தாரணியின் மூத்த அண்ணாவும், அக்காவும் தத்தமது குடும்பத்துடன் மட்டுமன்றி அவரவர் புகுந்தவீட்டு சொந்தங்களுடன் வந்திருந்தனர்.


பிணை வைத்தவன் நெஞ்சம்?

 

 காலையில் தேநீரை அருந்தியபடி வானொலியில் சூரியன் எப். எம். கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கு கிரியின் ஞாபகம் வந்தது. நாங்கள் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போது ஒன்றாக இருந்து படித்தது. கிரி நன்றாகப் படிக்கக் கூடியவன் இருந்தும் அவனது குடும்ப வறுமை அவனை நிழல்போல் துரத்தியபடி இருந்தது. அவனது நிலையறிந்து எமது நண்பர்கள் எவரும் அவனிடம் இருந்து எந்தவொரு விடயத்துக்கும் பணத்தினை எதிர்பார்ப்பதில்லை. ஆனாலும் கிரி தன்னால் முடிந்தவற்றை எல்லாம் செய்து விடுவான். காலங்கள் சுழல நாமும் பட்டதாரிகளாக பட்டங்களைப்பெற்று ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு


தேவகியின் கனவு!

 

 காலை நேரக்கடமை மருத்துவர் வைத்தியசாலையின் உள்ளக பெண் நோயாளர் விடுதியில் உள்ள நோயாளிகளை பார்வையிட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு நோயாளிகளும் தங்களது வருத்தங்களை பயத்துடனும், கவலையுடனும், விரக்தியுடனும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர் என்பதைவிட, தங்களது வேதனைகளை ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவிதமாக பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தனர். திடீரென மருத்துவரின் குரல் உயர்ந்து ஒலித்ததினால் அனைவரது கவனமும் மருத்துவரிலும், மருத்துவர் அருகில் இருந்த நோயாளி மீதும் விழுந்தது. “அம்மா ஒரு நாளைக்கு எத்தனை தரம் சலம் போறது?” மருத்துவர் மிகவும் அன்பாக கேட்டார். “வழமையாக போறமாதிரித்தான் போகுது…” மருத்துவரின்


டிரைவர் மாப்பிள்ளை

 

 யாழ்ப்பாணம் காரைநகர் வீதி வழமையான காலைப்பொழுதைத் தொடங்கியிருந்தது.பெரும்பாலான முக்கிய வீதிகள் திருத்தப்பட்டு சொகுசான வீதியாக மாற்றப்பட்டிருந்தபோதும் காரைநகரையும் யாழ்ப்பாணத்தையும் இணைக்கும் வீதி மட்டும் குண்டும் குழியுமாகவே இருக்கிறது. யார் தவறோ தெரியவில்லை? “அரசனை நம்பி புரிசனையும் கைவிட்டது போல்”, வலி வடக்கு விடுவிப்பு, தமிழ்க்கைதிகள் விடுவிப்பு என பலதை நம்பி இந்த காப்பெற் போடுபவர்களைக் கைவிட்டு விட்டோமோ என்று நினைக்கத் தோன்றுகின்றது. அதிகரித்த வாகனப் பாவனையைத் தாங்கமுடியாது மானிப்பாய் வீதி நாளாந்தம் திணறித் திமிருகின்றது. ஆனால் அதில்