கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சிவசங்கரி

19 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கடைசியில்

 

 “ஏன் விசாலம், இன்னிக்குமா சாம்பார் பண்ணலை?” “பண்ணலை …” “அதான் தெரியறதே, ஏன்னு கேட்டா?” “தொவரம்பருப்பு என்ன வெலை விக்கறது தெரியுமா? எட்டு ரூபா அறுபது பைசா! இந்த லட்சணத்துல தோட்டத்துல காய்ச்சுக் கொட்டற மாதிரி தெனமும் பருப்பு அள்ளிப் போட்டு சாம்பாரா வெக்கமுடியும்?” “தெனம் எங்கடீ வெக்கறே? கடைசியா வெள்ளிக்கிழமை அன்னிக்கு வெச்சுக் குத்தினே… நாலைஞ்சு நாளாச்சேனு கேட்டாக்க…” “நீங்க மாசம் இன்னும் ஆயிரம் ரூபா கூட சம்பாதிங்கோ, அப்பறம் தெனமும் ரெண்டு வேளையும் சாம்பாரா


ஜனனம் இல்லாத ஆசைகள்

 

 ஸரஸு எச்சில் இட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அப்பா உள்ளே நுழைந்து சமையல்கட்டு வாசப்படியில் தலையை வைத்துப் படுத்திருந்த அம்மாவிடம் வந்து நின்றார். பாதி எச்சில் இடுகையில் கையை எடுத்தாலோ தலையை நிமிர்த்தினாலோ அம்மாவுக்குக் கோபம் வந்துவிடும். “எச்சில் இடறப்போ பராக்கு என்னடீ?” என்பாள். “அந்தக் காலத்துலே நாங்கள்ளாம் இருபது, முப்பது பேர் சாப்பிட்ட கூடத்தை ஒரே மூச்சுலே மெழுகிடுவோம். சாணியை உருட்டிப் போட்டு, துளி ஜலத்தைத் தெளிச்சுண்டு குனிஞ்சம்னா, ஒத்தாப்பல இட்டு முடிச்சிட்டுதான் நிமிருவோம். ஒரு பருக்கை தங்குமா,


அம்மாவுக்காக ஒரு பொய்

 

 கங்கா நசுங்கின குட்டியூண்டு அலுமினியக் கிண்ணத்தில் எண்ணையுடன் கோவிலுக்குள் நுழையும்போது கூட்டம் அடி, பிடி என்று முண்டத் தொடங்கிவிட்டது. தூரத்தில் வரும்போதே காரிலிருந்து அந்த மாமி, பெண், பிள்ளையுடன் இறங்கி உள்ளே போவதைப் பார்த்துவிட்டு வேகவேகமாய் வந்ததால் அவளுக்கு லேசாய் மூச்சிரைத்தது. இந்த மாமியும் கங்காவும் அனேகமாய் தினமும் ஒரே சமயத்தில்தான் கோவிலுக்கு வருகிறார்கள். நாற்பத்தைந்து நாட்கள் விடாமல் கோவிலுக்கு வருகிறேன் என்று இந்த மாமி பிரார்த்தித் துக் கொண்டிருக்கிறாளாம்; குருக்களிடம், கூட்டம் இல்லாத ஒருநாள் பேசினபோது,


அணில்கள்

 

 அவள் விடிகாலையில் கண்விழித்தபோது ஆரஞ்சு நிற சூரியன் ஜன்னல் பக்கத்தில் நின்று உள்ளே வரலாமா என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். காலைக் காற்று இதமாக இருந்தது. எழுந்திருக்க மனமில்லாததுபோல அவள் திரும்ப கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ட்ருவ்வி..ட்ருவ்வி…ட்ருவ்வி……… நிசப்தமான அந்த நிமிஷத்தில் திடும்மென ஒரு பறவையின் குரல் பெரிசாய் கேட்க அவள் எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள். என்ன பறவை இது! புது தினுசாய் கத்துகிறது! ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த மாமரத்தில் பார்வையைச் சுழல விட்டவரைக்கும் எதுவும் தென்படாது போகவே, அவள் தூக்கம் கலைந்தவளாய்


மதுரா

 

 ரயில் கிளம்ப இன்னும் பத்து நிமிஷங்களே இருந்தன. அண்ணாவும், மன்னியும் மதுராவுடன் கிளம்பப் போகிறார்கள். ஒரு வருஷ காலமாய் என் நெஞ்சு ருசித்த இனிய உணர்வு களெல்லாம் என்னை விட்டுப் போகப் போகின்றன. என் துக்கத்தை நன்கு புரிந்துகொண்டதுபோல ஒரு பக்கம் அண்ணாவும், மறுபக்கம் மன்னியும் வந்து நின்றுகொண்டார்கள். வழியனுப்ப வந்திருந்த அப்பாவும் அம்மாவும் சற்றுத் தள்ளி இருந்தார்கள். “ஸோ?…நாங்க புறப்படறோம். இந்தூ…உடம்பைப் பார்த்துக்கோ…மாப்பிள்ளையை ரொம்ப வேலை அது, இதுனு அலைய விடாதே…” தோள் மீது கை