Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைத்தொகுப்பு: தின/வார இதழ்கள்

2373 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இன்னொரு வசந்தா

 

 “சார் பேப்பர் பில்” ரசீதை நீட்டியப் பொடியனை முதலில் ஏதோ வசூலுக்காக அனுப்பப்பட்டவன் என்றே நினைத்தார் சபாபதி. திசைக்கொன்றாகப் பக்கங்கள் பறந்து விழும்படிப் பத்து நாட்களாகச் செய்தித்தாள் விசிறியடிக்கப்பட்டக் கடுப்பில் இருந்தவர்“ஏஜெண்ட் வரலியோ? இந்த மாசத்திலேருந்து பேப்பரு வேண்டாம்னு சொல்லிடு”என்றார் அலைபேசியில் தினம் கூப்பிட்டும் ஏஜண்ட் தன் அழைப்பை எடுக்காத கோபத்தில். “ஐயையோ அப்படில்லாம் சொல்லாதீங்க. என்னய வேலய விட்டுத் தூக்கிடுவாரு. நேரத்துக்குப் போடுறனே சார்!”பதட்டமாகக் கூவினான் சிறுவன். அதிர்ச்சியாக இருந்தது சபாபதிக்கு. பேப்பர் போடப் பையன்கள்


சிந்தாநதி

 

 1967/68 நாகர்கோவிலில் ஒரு நண்பர் வீட்டில் நான் குடும்பத்துடன் தங்க நேரிட்டது. சென்னையில் ஓரிரண்டு இலக்கியக் கூட்டங்களிலும் அவரை சந்தித்ததோடு எங்கள் பரிச்சயம் அப்போது நின்றது. ஆனாலும் அந்த வீட்டாரின் வரவேற்பு விருந்தோம்பலின் சிறப்பு பற்றி எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. என்றாலும் ஒரு சங்கோஜம் எங்களுக்கிடையே இடறிற்று. ஆனால் நண்பரின் தாயாரை சந்திக்கும் பெரும் பேறு எனக்குக் கிடைத்தது. அந்த அம்மா என் நாவல் “புத்ர“ வைப் படித்திருந்தார் என்று சொன்னால் மட்டும் போதாது. ஆங்காங்கே வாக்கியங்களை ஒப்பித்து


அர்ஜுன் S/O ராஜலட்சுமி

 

 என் அவசரத்துக்கு லாஸ் ஏஞ்சலீஸ் ‘ஃப்ரீ வே’ நகரவில்லை. 70 மைல் வேகத்தில் போக வேண்டிய பத்தாம் எண் ராஜபாட்டை நத்தையாக ஊர்ந்து, இன்னும் படுத்தியது. என் பிள்ளை அர்ஜுன் வழி மேல் விழி வைத்து எனக்காகக் காத்திருப்பான். அவனைவிட அவனைக் கண்காணிக்கும் ‘டே கேர்’ நிர்வாகப் பெண் சூஸன், சுடு நீரில் காலை வைத்தது போல் துடித்துக்கொண்டு இருப்பாள். பத்துப் பதினைந்து குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்பவள், தானும் காலாகாலத்தில் வீடு போய்ச் சேர வேண்டும் என்று நினைப்பதில்


இந்தக் காலத்துப் பசங்க..!

 

 ராம்குமார் வீடு தேடி வந்து அழைப்பிதழ் வைத்தபோது, தாமோதரனுக்கே பிரமிப்பாகத் தான் இருந்தது. கனகாவைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்… திடீரென ஆக்கிரமிப்புகள் அகற்றப்பட்ட சாலையைப் போல அவள் கண்கள் விரிந்திருந்தன. படபடவெனக் கேள்விக் கணைகளை வீசி, அவனைத் துளைத்தெடுத்தாள். ‘‘தி.நகர்ல இடம் கிடைக்கிறது குதிரைக் கொம்பாச்சே… எப்படிப் புடிச்சே?’’ ‘‘தெரிஞ்சவர் மூலம் வந்தது. நல்ல சான்ஸ்… விடக்கூடாதுன்னு ஆபீஸ்ல லோன் போட்டு வாங்கிட்டேன் டீச்சர்!’’ ‘‘காலி கிரவுண்டா?’’ ‘‘இல்லே டீச்சர்! பழைய பில்டிங்தான். முழுசும் இடிக்காம, கொஞ்சம்


ஒரு ராஜ பேனாவின் கதை!

 

 (கவித்துவமான தலைப்பு மாதிரி இருக்கிறதல்லவா? சூட்சுமமாக எதையோ மறைமுக மாக உணர்த்துவது போல் தோன்றுகிறதல்லவா? ஏமாந்து விடாதீர்கள். அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. அசல் பேனா பற்றிய கதைதான் இது!) எனது பேனாக்களுக்குள் கடந்த சில நாட்களாகவே ஒரு பனிப் போர், பொறாமைப் போராட்டம் நடந்துவருவதை என்னால் ஊகிக்க முடிந்தது. சில கூட்டுக் குடும்ப வீடுகளில் ஓரகத்திகளுக்குள் எப்போதுமே ஏதாவது போட்டி பொறாமை உணர்ச்சிகள் இருந்து வரும். ஆனால், அவர்கள் அதை வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ள மாட்டார்கள். அவர்களின் செய்கைகளிலேயே அது


கடைசி வீட்டு ஆச்சி!

 

 ‘‘கடைசி வீட்டு ஆச்சி செத்துப்போயிட்டா..!’’ பேச்சிமுத்துவின் குரல் எங்கோ கடலுக்குள் இருந்து ஒலிப்பது போல மெலிதாகக் கேட்டது. என்னால் செய்தியை உள்வாங்க முடியவில்லை. சில கணங்களில் செய்தி உறைத்த போது அதிர்ச்சியாக இருந்தது! ‘‘எப்படியும் நாளைக்குச் சாயங் காலம் ஆகிடும் தூக்குறதுக்கு. நீ வந்துடுவியா?’’ என்றான். உடைந்த அவனுடைய குரலில் இருந்து எவ்வளவு நேரம் அழுதிருப்பான் என்று யூகிக்க முடிந்தது. ‘‘என்னடா கேக்கறே, உடனே வர்றேண்டா! டேய், கொஞ்சம் முன்னப்பின்ன ஆனாலும் தூக்கிற வேண்டாம்னு சொல்லுடா. ஒரு


நல்ல புள்ள… நல்ல அம்மா…

 

 ‘‘நல்லா யோசிச்சு தான் சொல்றியா?’’ ‘‘ஆமாங்க.’’ ‘‘உன்னைவிட்டு அவன் இருந்ததே இல்லையே!’’ ‘‘இப்படிச் சொல்லியே எத்தனை நாளைக்கு தான் எங்கே போனாலும் அவனைக் கூட்டிக் கிட்டே போறது? அவனுக்கு ஏழு வயசு ஆகுதுங்க. இதுவே ரொம்ப லேட். இனிமேலாவது பழக்கப் படுத்தணும்.’’ ‘‘எனக்கு ஒண்ணுமில்லே. அவனைப் பாத்துக்க நான் ரெடி. ஆனா, அவன் இருப்பானா என்கிட்ட? அம்மா நம்மளை விட்டுட்டு தங்கச்சியை மட்டும் கூட்டிட்டுப் போறாங்கன்னு ‘ஃபீல்’ பண்ணப் போறான்.’’ ‘‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் ‘ஃபீல்’ பண்ண மாட்டான்.


லஞ்சம்… வஞ்சம்!

 

 சாரதா தனது ஆடிட் டரின் முன்னால் கையைப் பிசைந்து கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். ஆடிட்டரும், அவளது தந்தையின் ஆப்த நண்பருமான வாசுதேவன் பாசம் தொனிக்கப் பேசினார்… ‘‘சொல்லும்மா, என்ன பிரச்னை?’’ ‘‘அங்கிள்! யாரோ ஜெய்கிஷன்னு ஒரு இன்கம்டாக்ஸ் ஆபீஸர் நேத்து என்னை செல்லுல கூப்பிட்டார். ஏறக்குறைய அஞ்சு லட்ச ரூபாய் பெறுமானமுள்ள நகைகளை லஞ்சமா கேக்கறாரு அந்தாளு. அப்படிக் கொடுக்கலேன்னா பயங்கரமான விளைவுகளைச் சந்திக்கவேண்டி வரும்னு மிரட்டினாரு. கூடிய சீக்கிரம் கடையை ரெய்டு பண்ணு வேன்னு கோடி காமிச்சாரு.


பிரிந்தோம்… சந்தித்தோம்!

 

 என்னோட பேரு சாரங்கபாணிங்க. காமதேனு அப்பார்ட்மென்ட்ல ஃப்ளாட் ஷி&1–ல குடியிருக்கேன். வயசு அம்பத்தி ரண்டு. ஸ்டேட் பேங்க்ல ஒர்க் பண் றேன். சம்சாரம் பேரு விமலா… ஹவுஸ் ஒய்ஃப். ஒரே பொண்ணு… பேரு காயத்ரி. எம்.பி.பி.எஸ். ரெண்டாவது வருஷம் படிக்கிறா. எனக்குக் கல்யாணம் ஆகி இந்த இருபது வருஷமா வாடகை வீட்லதான் குடியிருந்தேன். இப்ப இருக்கிற இந்த ஃப்ளாட் சொந்தமா வாங்கினது. ஒரு ஃப்ளாட் வாங்க ணும்கிறது என் ரொம்ப நாள் ஆசை, போன மாசம்தான் நிறைவேறுச்சு.


நாய் பட்ட பாடு

 

 ‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுக’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார் ஐயன் திருவள்ளுவர். அவருக்கென்ன? அவரே சொன்னது போல, ‘சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய அரியவாம் சொல்லிய வண்ணம் செயல்!’ அனுபவப்பட்ட எனக்குத்தானே அதிலுள்ள சிரமம் தெரியும்! ‘மிகப் பெரிய சிந்தனைகள் எல்லாம், எதிர்பாராத நேரத்தில் ஒரு சிறு நொடித் துளியில் உருவாவதுதான்’ என்று யாரோ ஒரு அறிஞர் சொல்லியிருக்கிறார் இல்லையா? அந்த மாதிரி, நான் மிகவும் விரும்பும் பருப்பு உசிலியை வெண்டைக்காய் மோர்க் குழம்போடு ஒரு வெட்டு வெட்டிக்கொண்டு இருந்தபோது,