கதைத்தொகுப்பு: குங்குமம்

111 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சரணடைவாளா சரண்யா?

 

 மாட்டாள்.மனசுக்கு நன்றாகத் தெரிந்தது. இருந்தும் அது – அதாவது மனசு அவனைச் சும்மாவிடவில்லை.முதல் சந்திப்பு திருச்செந்தூர் மூலவர் அருகே. ஒரே ஒரு பார்வைதான். அது தனக்குத்தானா? தெரிந்துகொள்ளச் சுற்றிலும் பார்த்தான். அவன் பார்த்தவரை செந்திலை யாரும் பார்க்கவில்லை. சரண்யாவின் மயில்நடை கூட்டத்தில் எல்லோரையும் சும்மா விட்டுவிடுமா என்ன? இரண்டு கண்கள் அவளது ஒவ்வொரு நகர்வையும் பின்தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தன. வலது புறத்தில் இருந்த வள்ளி கோயிலில்தான் அந்த ஒரு பார்வையில் சரண்யா செந்திலைச் சிறைப்பிடித்தாள்.‘பார்வையா அது! ஏழேழு ஜென்மத்துக்கும்


ஜமீலா கிளினிக்

 

 இயற்கை எழில் மிகுந்த கிராமம், போச்சம்பட்டி. மாலை நேரம். ‘ஜமீலா கிளினிக்’கில் கிராமவாசிகள் குவிந்திருந்தனர். டாக்டர் முனவ்வர் ஒரு நோயாளிைய பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தார். ‘‘எல்லோரும் டாக்டருக்கு கொஞ்ச நேரம் கொடுங்க. அவருக்கு இப்ப இப்தார் டைம்…’’ குரல் கொடுத்தபடி வந்தான் முருகன்.இப்தாருக்கு அவர் உண்ண நோன்பு கஞ்சி, உளுந்து வடை, பழங்கள் ஆகியவற்றை தன் வீட்டிலிருந்தே கொண்டு வந்திருந்தான். தினமும் அப்படித்தான். ஒவ்வொரு இந்து வீட்டிலிருந்தும் டாக்டருக்கு அதிகாலையில் ஸஹர் சாப்பாடும், மாலையில் இப்தார் விருந்தும் வந்துவிடும்.


இறுதி வாக்கு சித்தர்

 

 மாடு மேய்க்கப் போன சின்னான்தான் அவரை முதலில் பார்த்தான்.ஊருக்கு வெளியே இருந்த அய்யனார் கோயிலிலிருந்து இருநூறு அடி தள்ளி ஒரு பெரிய மரம் இருந்தது. கீழே அந்தக் காலத்தில் யாரோ கட்டிய ஒரு சிறிய கல் மேடை. அதன் மேல்தான் அந்த சித்தர் அமர்ந்திருந்தார். தலையில் சடா முடி. நீளமான தாடி. நெற்றியில் விபூதி. உடம்பு குறுகலாக இருந்தது. வயிறு உள் வாங்கியிருந்தது.யாருடனும் பேசாமல் கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருந்தவர் திடீரென சின்னானைக் கூப்பிட்டார். “இங்கே வா…” பயந்துகொண்டே


பிள்ளை பிடிப்பவள்

 

 மாடத்திக்கு, தான் சின்னப் பிள்ளையா இருக்கப்ப இருந்தே குழந்தைங்கன்னா ரொம்பப் புடிக்கும். – எந்நேரமும் ஏதாவது ஒரு பிள்ளையை இடுப்புல இடுக்கிக்கிட்டே அலைவா. தம்பி தங்கச் சின்னாலும் சரி… சொந்தக்காரப் புள்ளைங். கன்னாலும் சரி… அப்படிப் பார்த்துக்கிடுவா… கூச்சப்படாம குழந்தையோட மூக்கை சிந்துறது என்ன. ஆய் இருந்தா கால் கழுவுறது என்ன… பெத்தவ கூட சமயத்தில அக்யானியப்படுவா. இவ கூச்சமே பட மாட்டா. அதயைலெலாம் பாத்துட்டு எல்லாரும் அப்படித்தான் ஆச்சரியப்படுவாங்க. அவளைப் பார்த்தாலே பிள்ளை பிடிக்கிறவ வந்துட்டா


இனி எல்லாம் இன்பமே

 

 தினம் தினம் நடக்கும் வழக்கமான நிகழ்வுதான் அது. அன்றைக்கும் எனக்கு அது நடந்தது. அந்த நிகழ்வு நடந்தது எனது வீட்டுக்குள்தான் என்றதால்,மெல்ல நகர்ந்து ஒவ்வொரு சுவிட்ச் போர்டாய் சென்று பார்த்தேன்.இன்னேரம் புரிந்திருக்குமே உங்களுக்கு..என் ஃபோனில் சார்ஜ் போடத்தான் இப்படி அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று? அனைத்து சுவிட்ச் போர்டுகளும் பிஸியாகவே இருந்தது. குழந்தைப்பேறு இல்லாதவர்கள்,கோவிலிலிருக்கும் ஆலமர விழுதுகளில் கட்டி தொங்கவிடும் பொம்மைத்தொட்டில் நினைவுக்கு வந்தது எனக்கு. ஒவ்வொரு சுவிட்ச் போர்டிலும் ஒவ்வொன்று தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. சுவிட்ச் போர்டு ஒன்றின் ப்ளக்கில்,


ஐயாயிரம் + ஐநூறு = ஏழரை

 

 நாளைக்கு மீட்டிங்கில் பேச வேண்டும்.எதைப்பற்றிப் பேசுவது என்று தெரியவில்லை. நகம், பல் மற்றும் பக்கோடாவைக் கடித்தவாறு யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.யோசிக்க விடாமல் பக்கத்து வீட்டுக்குப் புதுசாய்க் குடி வரப்போகிற குடும்பத்தின் உடைமைகள் லாரியில் வந்திறங்கிய சத்தம். சாமான்கள் இறங்க ஆரம்பித்தவுடனேயே ஜன்னல் பக்கத்திலிருந்து பார்த்தவாறு பக்கவாத்தியம்போல் கமென்ட்ரி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் என் பெண்டாட்டி. மூன்று கட்டில்கள், இரண்டு ஃப்ரிஜ்கள் என்று ஏகப்பட்ட பொருட்களாம். மூன்று பேர் காரில் இறங்கியதற்கு இத்தனை சாமான்கள் அதிகமாம். குட்டி யானை போதுமாம். வாசலில்


பக்கத்து சீட் தேவதை

 

 பேருந்தில் என் பக்கத்து சீட்டில் வந்தமர்ந்த சிகப்பு நிற சுடிதார் தேவதையைப் பார்த்தவுடனே சட்டென்று மாறுது வானிலையாகி விட்டது எனக்கு. படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை அப்படியே விட்டு அவளை கவனிக்க ஆயத்தமானேன். வேக நடையில் வந்திருக்க வேண்டும். மூச்சிரைத்தது அவளுக்கு. முகமெங்கும் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன. நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. அவளது செயல்கள் பின் வருமாறு இருந்தன. ஹேண்ட் பேக் திறந்து கர்ச்சீப் எடுத்து முகம் துடைத்துக் கொண்டாள். செல்போன் எடுத்து முகம்


பொறுப்பே இல்லம்மா!

 

 ஈரோடு கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு வேதியியல் துறையில் பயிலும் சுகந்திக்கு சுதாகரன் மீது காதல் வந்திருக்கக் கூடாதுதான். அதுவும் சுகந்தி ஓய்வூதியம் பெற்று வரும் ஆசிரியரின் ஒரே செல்லப் பெண். சுகந்தியின் அம்மாவும் ஒரு ஆசிரியை என்பதும், அவருக்கு இன்னும் ஐந்து வருடமிருக்கிறது ஓய்வூதியம் பெற என்பதும் உபரித் தகவல்தான். காதல் ஒவ்வொரு மனதிற்குள்ளும் சொல்லிக்கொண்டு வருவதில்லையென்றும், திடீரென உதித்தவுடன் நிலைபெற்றுவிடத் தவிக்குமென்றும்தானே சொல்கிறார்கள்? தொண்டைக்குள் கரகரப்பென்றால் ஒரு விக்ஸ் மிட்டாயைப் பயன்படுத்துமாறு சொல்கிறார்கள். காதலைச் சரிப்படுத்திக்கொள்ள


உள்ளும் புறமும்

 

 “ஹலோ சார்…” “சூரஜ்?” “எஸ் சார்…” “உட்காருங்க…” “‘இங்க’ல்லாம் வேண்டாம் சார்…” “சரி… டேக் யுவர் சீட்… யூ லைக் திஸ் ஆபீஸ்?’’ “ரொம்ப சார்…” “எஞ்சினீரிங் முடிச்சது இந்தியாலதானே?” “ஆமா சார்…” “வேலைலாம் எப்படிப் போகுது?’’ “டைட்டா போகுது சார்…” “அது ஓகே… பிடிச்சிருக்கா..?” “ரொம்ப…” “படிச்சது மெக்கானிக்கல் இல்ல?” “ஆமா சார்…” “செய்யற வேலைக்கும் படிச்ச படிப்புக்கும் சம்பந்தம் இருக்கற மாதிரி இருக்கா?” “…” “என்னடா ஒரு எலக்ட்ரிக்கல் என்ஜினீயர் நம்ம லைனைப் பத்திப்


துல்லியமாய் ஒரு தாக்குதல்

 

 செல்போன் ஒலித்தது. ரிங் டோனில் ஒரு காஸ்மிக் ஒலி கேட்டது. “சந்திரசேகர் ஹியர்…” என்றார். “ஒரு திருத்தம். விஞ்ஞானி சந்திரசேகர்…” என்றது மறுமுனை குரல். “இருக்கலாம். இதை நான் பொது வெளியில் சொல்லக் கூடாது…” “உங்களை நான் சந்திக்க வேண்டும்…” “ஏதாவது திருமணப் பத்திரிகை கொடுப்பதாக இருந்தால் வீட்டுக்கே வரலாம். அப்போது நான் வேட்டி கட்டியிருப்பேன். விஞ்ஞானியாக இருக்க மாட்டேன்…” “நான் விஞ்ஞானியைத்தான் சந்திக்க வேண்டும்…” “அது முடியாது…” “தேசத்தின் பாதுகாப்பு பற்றிய விஷயம். நீங்கள் நான்