Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: May 30, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஆறாத வடு

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘மழை வனப்பு‘ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). “முதல்ல நான் ஒண்ணு சொல்லிடறேன் தம்பி; என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் வாழ்க்கையில் காம்ப்ரமைஸ் பண்ணிக்கவே முடியாத சில ஸ்ட்ராங் எத்திக்ஸ் எனக்கு உண்டு. “அதன் அளவுகோல்படி அன்னிக்கு நாச்சியப்பன் மாமா உனக்குத் தந்த அட்வைஸ் இருக்கே, அது மன்னிக்கவே முடியாத கேவலமானது. ரொம்ப ரொம்பக் கீழ்த்தரமானது. இத்தனைக்கும் அந்த அட்வைஸ் அவரால் எனக்கு சொல்லப்படவில்லை. என் சித்தியின் பையனுக்குத்தான்… “ஆனா ஒரு மனுஷனிடம் மனிதம்


அவளின் பதிலுக்காக…

 

 எனது கல்லூரியின் இறுதி ஆண்டு இது. ஆண்மை பொங்க பெரிய மீசையை உதட்டின் மேல் படற விட்டிருந்தாலும், பெண்மையை கண்டால் பத்தடி தள்ளியே நிற்பேன் – கொஞ்சம் வெட்கம் தான் காரணம். அதிலும் நான்கு பெண்கள் கூடி நின்றால் அவர்களை கடந்து செல்வதற்குள் பேஸ்மெண்ட் கொஞ்சம் நடுங்கித் தான் போகும் – கொஞ்சம் பயம் தான் காரணம். ஆனால், நேற்று இந்த பயமும், வெட்கமும் என்னை தனியே விட்டுவிட்டு எங்கு சென்றதோ தெரியவில்லை!!! ஆம், எங்கிருந்து தைரியம்


நீச்சல்

 

 வவுனியாவில், பத்து வருசங்களிற்கு மேலே , பணி புரிந்ததில் பார்வதி ஆசிரியைக்கு அலுப்பு ஏற்பட்டிரு ருந்தது .’ஒரு மாறுதல் தேவை’ என‌ நினைத்தார். கல்விக்கந்தோரில் இவரின் அப்பாவிற்கு தெரிந்தவரான‌ மாணிக்கவாசகர் ,துடாவை போன்ற அதிகாரிகள் இருந்தார்கள். மகாவித்தியாலயதிற்கு அண்மித்தே கல்விக் கந்தோரும் இருந்தது, யாழ்ப்பாணம் தான் விருப்பப் பிரதேசமாக இருந்தது. இங்கே வருவதற்கு முதல் அங்கே தான்…சிறு வயதில் பணியைத் தொடங்கி இருந்தவர். கல்யாணம் முடித்த பிறகு கொஞ்சம் தள்ளி இருந்தால்… என்ன, என்று வவுனியாவைத் தெரிய


நிலைமை

 

 (சங்க இலக்கிய பாடலில் சிறுகதை) கொராணா வைரஸ் சமீக காலத்தில் அதிகம் பரவி வருகிறது. அதனால் அதிக மக்கள் உயிரிழந்தனர். ஆகையால் அரசு உள்ளிருப்பு சட்டம் கொண்டு வந்தது. இதனால் மக்கள் அனைவரும் வெளியே வராமல் வீட்டிற்குள் அடைந்து கிடந்தனர். கல்லூரி விடுமுறை ஏப்ரல் 15 வரை உள்ளது. விடுதி மாணவர்கள் அனைவரும் அவர்களின் சொந்த ஊருக்கு சென்று விட்டனர். அபிஷேக்யும் தன் சொந்த ஊரான மதுரைக்கு சென்று விட்டான். அவன் ஊரிலும் அனைவரும் வீட்டிற்குள் இருந்தனர்.


கலைந்த மேகம்!

 

 வானத்தில், வெகு அபூர்வமாக, அந்த அற்புதக்காட்சி தென்பட்டது. பரபரப்பாக போய் கொண்டிருந்த நான் நின்று ரசித்தேன். மேக முயல்கள்! குவியல் குவியல்களாக பாறைகள் போலவும், மற்றும் ஒழுங்கற்ற வடிவங்களாகவும், காணப்பட்ட மேகக் கூட்டங்களிலிருந்து சற்று விலகி இவைகள் காணப்பட்டன. மேகச்சிதைவினால் இயற்கையாக தோன்றியிருந்த. இரண்டு முயல் வடிவங்கள்! ஒன்று – நான்! மற்றொன்று – அவள்! இப்படி கற்பனை செய்து கொண்டதில், உண்டான மகிழ்ச்சி நிலைக்கவில்லை. எது ஒன்றுக்கும், விரைந்து செயல் வடிவம் கொடுக்காமல், கற்பனையிலேயே காலம்


பெரிய மனசு

 

 அந்தச் சிறு உருவப் பெண் ஒரு அதிசயம் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் அதற்கு வயசு ஆறு அல்லது ஆறரைதான் இருக்கும். அந்த வயசுக்கு ஏற்ற வளர்ச்சி கூடப் பெற்றிருக்கவில்லை அதன் உடல். “கத்தரிக் காய்க்குக் காலும் கையும் முளைத்த மாதிரி” என்பார்களே. அதை விளக்குவதற்கு ஏற்ற உயிருள்ள உதாரணமாக ஓடியாடித் திரியும் அந்தக் குழந்தையின் பெயர் என்னவோ- எனக்குத் தெரியாது….. நாகரிக யுகத்தின் தவிர்க்க முடியாத பரிணாமங்களில் ஒன்று “ஓட்டல்களை நம்பி உயிர்வாழும்


நான் நடிகையாகப் போறேன்..!

 

 சுவர்ணாவுக்கு பளிச்சென ஒரு விழிப்பு வந்தது. அது வழக்கமாக எப்போதும் வருகிற விழிப்பல்ல… உடலுக்குள் ஏற்பட்ட மாற்றம் காரணமாக வந்த விழிப்பு என்பதை மனசு சொல்லியது. பெண்களுக்கே உரிய முன்ஜாக்ரதை உணர்வுடன் படுக்கையில் இருந்து எழுந்தாள். மணி பார்த்தாள். அதிகாலை ஐந்து.தொடர்ச்சியான படப்பிடிப்பு. சில நாட்களில் விடியவிடிய நடக்கிறது. அதன் காரணமாக ஏற்பட்ட அலுப்பில் இருபதாம் தேதி வரவேண்டிய மென்சஸ் முன்கூட்டியே வந்து விட்டதோ… சுவர்ணா யோசித்தபடியே ஹாலுக்கு வந்தாள்..“செண்பகம்…’’ டச்சப் பெண்ணை அழைத்தாள். குரல் கேட்டு


செங்கமலம்..!

 

 எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ” என்னடி..! உண்மையா..? ” – சேதி சொன்ன அந்த சிறுமியை அந்த இருட்டிலும் கூர்மையாகப் பார்த்தேன். ” ஆமாக்கா.! அந்தக் குருட்டு செங்கமலம் பேருந்து நிலையத்துல ஆள் அரவமில்லாத இடத்துல வழக்கம் போல படுத்துத் தூங்கிக்கிட்டு இருந்தது. அந்த ரௌடி கோபால் நைசா வந்து அதோட வாயைப் பொத்தி தூக்கிட்டுப் போய்….” அதற்கு மேல் சொல்ல முடியாமல் நிறுத்தினாள். ” வாடி !…” என்று சிறுமியை இழுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டேன். தான்


அவ ஜெயிச்சுட்டா, மணி!

 

 பரமேஸ்வரனும்,பார்வதியும் நங்க நல்லுரில் ஒரு சின்ன வாடகை வீட்டிலே வசித்து வந்தார்கள்.அவர்களுக்கு குழந்தைகளே பிறக்கவில்லை.கொஞ்ச வருடங்கள் மனம் உடைந்த இருவரும்,வருடங்கள் ஆக,ஆக அந்தத் துக்கத்தை மறந்து வாழ்ந்து வந்தர்கள். பரமேஸ்வரன் ஒரு தனியார் கம்பனியிலே ஒரு ‘ஆபீஸரா’க வேலை செய்து வந்தார். பரமேஸ்வரனின் ஒரே தம்பி ராமசமி,அவர் குடும்பத்துடன் மாம்பலத்தில் வசித்து வந்தார் ராமசாமியின் ஒரே பிள்ளை மணி கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டு, மனைவி சாந்தாவுடன் அப்பா,அம்மாவுடன் ஒன்றாக மாம்பலத்தில் வாழ்ந்து வந்தான். ராமசாமியும்,அவர் மணைவியும் மாதத்திற்கு


மழை வனப்பு

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘கோழிக்கோட்டில் வரவேற்பு’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). பரஸ்பர விசாரிப்புகள் முடிந்தன. ராஜாராமன் அவனுடைய மனைவி பொற்கொடியை அறிமுகம் செய்து வைத்தான். பெரிய அளவில் வெற்றி பெற்று, பெரிய அளவில் செல்வமும் திரட்டி இருக்கும் புகழ்பெற்ற டாக்டரின் மனைவி என்கிற பூரிப்பும் மகிழ்ச்சியும் பொற்கொடியின் தோற்றத்தில் பொங்கித் தெரிந்தது. ராஜாராமனும் நானும் பல விஷயங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்த நேரம் பூராவும் அவளும் எங்கள் பேச்சில் கலந்து கொண்டபடி கூடவே இருந்தாள்.