கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: July 2018

28 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மகாலட்சுமி

 

 ஹலோ என்றதும் மறுமுனையில் உற்சாகமாய் வழிந்தது அம்மாவின் குரல். பேத்தி பொறந்திருக்காடா அப்படியே உன்னை உரிச்சு வச்சிருக்கு. சுகப்ரசவம். ஜானகி நல்லாருக்கா நீ உடனே புறப்பட்டு வந்துரு. அப்பாவாகி விட்டேன். கடவுளே நன்றி. பத்து மாத புதிர் அவிழ்ந்து கிடைத்த விடை. ஒரு புதிய உயிரின் வரவு உறுதி செய்யப்பட்ட வினாடியிலிருந்து எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள், கவலைகள், அச்சங்கள். நரம்பும் சதையுமாக என்னை உருக்கி அவளுக்குள் வார்க்கப்பட்ட எங்கள் மகள். உடலும் மனதும் மிதப்பது போல உணர்ந்த போதுநான்


அன்புள்ள அம்மா அப்பாவுக்கு

 

 மாலை நேரப் பரபரப்பில் இருந்தது சென்னை மாநகரம். நாளுக்கு நாள் பெருகி வருகிற வாகன நெரிசலால் உருவாகும் புகையாலும் இரைச்சல்களாலும் கோடைக் காலம் வருவதற்கு முன்பேயே மாநகரம் சூடாகி வெக்கை அதிகமாகி இருந்தது. நெருங்கிய தோழிகளான வர்ஷாவும் நிஷாவும் சீருடையில் பள்ளி முடிந்து மாலையில் பள்ளி வளாகத்தில் கைகோர்த்தபடி நடந்து வந்தனர். இருவரும் சென்னையில் உள்ள அந்தத் தனியார் பள்ளியில் படிக்கும் எட்டாம் வகுப்பு மாணவிகள். அவர்களை அழைத்துச் செல்ல தினமும் மாலையில் பள்ளிக்கு வெளியே விலையுயர்ந்த


மனச் சடக்கு

 

 பள்ளிவிடுமுறை முடிவதற்கு இன்னும் இரண்டு வாரம்தான் இருக்கிறது. எப்பொழுதும் போல் இப்போழுதும் ஒரே ஒப்பாரி. “மற்றவர்கள் லீவு கிடைத்தால் வெளியூருக்கு போகிறார்கள் நான் மட்டும் ஏன் வீட்டில் அடைந்து கிடக்கவேண்டும்.” என்று முகாரி பாட ஆரம்பித்தாள் என் மனைவி. “இதோ பக்கத்தல இருக்கிற எங்க வீட்டுக்காவது போகக்கூடாதா?” “உனக்கு லீவு இருக்கு; எனக்கு லீவு இருக்கா?” நானும் விடாப்பிடியாக எதிர்க்கேள்வி கேட்டேன்.வேற எதைச் சொல்வது? “எப்பப் பார்த்தாலும் கம்பனியக் கட்டிக்கிட்டு அழுங்க. என்னைப்பத்தி நினைக்க உங்களுக்கு எங்க


பின் புத்தி

 

 “நியூஸ் பேப்பர் கொஞ்சம் கொடுக்கறிங்களா பார்த்துட்டு தறேன்” என்று யாராவது கேட்டால் எனக்கு ‘ஆபிசுவரி மாமா நினைவுக்கு வருவதும், தொடர்ந்து என்மீதே எனக்கு சுய பச்சாதாபமும் ஏற்படுவதையும் தவிற்க்கமுடிவதில்லை. முதன் முதலில் அவர் அவ்வாறு வாங்கிச் சென்றதும் அதன் பிறகு நடந்த சில சுவையான சம்பவங்களும் இன்றும் பசுமையாக நினைவில் இருக்கிறது. தினசரி செய்தித்தாள்கள் பார்ப்பவர் பல ரகம். அதில் இவர் ஒரு தனி ரகம். நான் அந்த பகுதியில் குடியேறிய முதல் நாள், வழக்கமாக நான்


போதி

 

 ஆசை, வெறி இரண்டிற்கும் வேறுபாடு இருக்கிறதா என்ன. மனதை அடக்கத் தெரிந்திருந்தால் மனிதன் அத்துமீறி குற்றம் இழைப்பானா? ஆதாம் அறிவுக் கனியை உண்ட போது உணர்ச்சி வெள்ளம் கரையை உடைத்து பாய்ந்தது. எண்ண அலைகள் மனதில் எழுவதும் அடங்குவதுமாகத் தான் இருக்கும். எண்ணத்தின் மூலவேர்களை ஆராயச் சொன்ன சாதுக்கள், எண்ணத்தின் பின்னாலிலிருந்து உன்னை இறைவன் பார்க்கிறான் என்றார்கள். ஸ்ரீராமர் தெய்வமாக போற்றப்படுவதற்கு பதிவிரதன் என்ற ஒரு காரணம் போதாதா. அடிமை சேவகம் செய்து பிழைக்கும் நமக்கு சந்தர்ப்பம்


தாராள மனசு

 

 அம்மா இரண்டு புத்தம்புது லெஹன்கா மாதிரி ஆடைகளைக்கொண்டு வந்திருந்தாள். அளவைப்பார்க்கும்போது எனக்கு கச்சிதமாகப்பொருந்தியது. வண்ணமும், வடிவமைப்பும் மிகவும் அழகாக இருந்தன. பள்ளியில் சில பணக்கார வீட்டுமாணவிகள், விழாக்கள், கொண்டாட்டங்களின்போது, இது போன்ற விலை யுயர்ந்த ஆடம்பரமான ஆடைகளை அணிந்துவரும்போது, என்னால் இதுபோல் வரமுடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் எழுவது உண்டு. அடுத்தவாரம் பள்ளியில் ஏற்பாடு செய்திருக்கும் விழாவுக்குப்போட்டுக்கொண்டு போகவேண்டும். விலை சீட்டைப்பார்த்துவிட்டு, “ஏதம்மா பணம்? இவ்வளவு விலை கொடுத்து வாங்கி யிருக்கிறாயே” என்று கேட்டேன். “நம்மால் இவ்வளவு கொடுத்து


உறவு மட்டுமா..!

 

 மார்கழி மாதமாகையினால் மாலை ஆறு மணிக்கெல்லாமே இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. திராபையான மஞ்சள் ஒளியை சிந்திக் கொண்டே அந்த இருட்டை விரட்டி அடிக்க கிராமப் பஞ்சாயத்தின் விளக்குகள் பகீரதப் ப்ரயத்தனம் செய்துக் கொண்டிருந்தன. காற்றின் வீச்சத்துக்குத் தகுந்த மாத்¢ரி காவிரியும் அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். இலேசாக அங்கங்கே ஒரு சளசளப்பு. ஒரு சுழிப்பு. அவ்வளவுதான். அமைதியான ஓட்டம். படித்துறைக்கு மேலிருந்துப் பார்த்தால் கீழே காவிரி ஓடிக் கொண்டிருப்பதே தெரியாது. அப்படி ஒரு பாந்தமான வேகம்.! சமீபத்து மழையின்


கந்து வட்டியும் கந்தசாமி பிள்ளையும்!

 

 பகல் உணவு நேரம். அந்தப் பிரமாண்டமான அரசு அலுவலகத்தில் ஊழியர்களுக்கு பகல் உணவு சாப்பிட ஒதுக்கியுள்ள விடுதியில் கண்காணிப்பாளர் கந்தசாமி பிள்ளை டிபன் பாக்ஸை பிரித்து வைத்துக் கொண்டு சாப்பிடாமல் மோட்டு வளையைப் பார்த்து எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். அருகில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த சரவணன் ஆச்சரியத்தோடு அவரைப் பார்த்து விட்டு, “..சார்!…டிபன் கேரியரைப் பிரித்து வைத்து விட்டு சாப்பிடாமல் அப்படி என்ன சார் யோசனை செய்திட்டு இருக்கீறீங்க?…”என்று கேட்டார். சுய நினைவு வந்த கந்தசாமி பிள்ளை


இவர்கள்..!

 

 இவர்கள்..! (கரு 1 கதை 3) 1 மாலை. கடைசியாய் எடுத்த பன்னிரண்டாம் வகுப்பு விடைத்தாளின் முதல் பக்கத்திலேயே தாமோதரனுக்கு அதிர்ச்சி, ஆனந்தம். ‘கண்ணா ! லட்டுத் தின்ன ஆசையா !? ‘ சட்டென்று மூளைக்குள் மின்சார பல்பு பிரகாசமாக எறிய….. மீண்டும் படித்தான். ‘ஐயா! நான் நிர்மலா. சிறு வயதிலிருந்தே ஆங்கில கல்வி வழியில் படித்து வந்ததால் தமிழ் எனக்குக் கஷ்டம். சுமாருக்கும் கீழ். தமிழைத் தவிர மற்ற பாடத்தேர்வுகளை நன்றாக எழுதியுள்ளேன். தாங்கள் திருத்தும்


அப்பாவிடம் பொய்கள்

 

 எனக்கு வயது பதினைந்து. இரண்டு தங்கைகள். என் அப்பா எங்களிடம் எப்போதும் தமாஷாகப் பேசுவார். ஆனால் மனிதர்களின் தோற்றத்தை வைத்து அவர் கிண்டல் பண்ணுவது எனக்கு அறவே பிடிக்காது. அந்தமாதிரி சமயங்களில் எனக்கு எரிச்சலூட்டும் வகையில் நடந்து கொள்வார். உதாரணமாக டி.வியில் டாக்டர் தமிழிசையைப் பார்த்தால் நாலடியார்; வைரமுத்துவைப் பார்த்தால் கறுப்புமுத்து; பொன் ராதாகிருஷ்ணனை டீசல் கறுப்பு என பட்டப் பெயர் வைத்துக் கிண்டலடிப்பார். மனிதர்களின் நிறத்தையும், உடலமைப்பையும் பற்றி அவர் அப்படிப் பேசுவது எனக்கு வேதனையாக