கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: April 2016

68 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஓடம் ஒரு ஓடத்தை கரை சேர்க்கிறது !

 

 விநாயகர் கோவில் அருகில் இருந்த சிறுவர் பூங்காவில் பிரபுவும், நானும் எங்கள் காதலைப் பற்றி சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம் . அப்போது திடீரென்று பிரபு பொய்க் கோபத்துடன் என்னைப் பார்த்து “ சுபா ! நீ இப்படியே நம்ம கல்யாணத்தைப் பற்றி யோசனை பண்ணிக் கொண்டே இரு ! நீ வேணும்னா பாரு ! நமக்கு அறுபதாம் கல்யாணம்தான் நடக்கப் போவுது. இப்படியே நீ லேட் பண்ணிட்டே இருந்தே எங்க வீட்டிலே, என் அத்தை மகள் கழுத்திலே தாலி


சிறுமை கண்டு பொங்குவாய்

 

 சன்னதி கோவில் தேர்த்திருவிழாவுக்குப் போகிற சந்தோஷம் அம்மாவுக்கு உறவினரெல்லாம் கூடி ஒன்றாக வானில் போவதாக ஏற்பாடு. இதற்கு முந்தைய காலாங்களில் வல்லிபுரக் கோவிலுக்குத் திருவிழா பார்க்க மாட்டுவண்டியில் பயணித்த கதை மிகவும் சுவாரஸ்சியமானதென்று அம்மா கூறக் கேட்டதாகக் கல்யாணிக்குள் ஒரு ஞாபகச் சிமிழ் இந்தச் சிமிழைத் திறந்து பார்த்தால் இதுவல்ல இன்னும் எத்தனையோ நினைவு முத்துக்கள் கண் திறந்து ஒளி சிரிக்கும் இப்படி வருகிற முத்துக்களெல்லாம் ஒளி தான் கொண்டு வருமென்றில்லை அவற்றில் சில தடம் மாறி


அடடா மாமரத்துகதையே…..உன்னை இன்னும் நான் மறக்கலியே…

 

 அது அந்த வீட்டின் பிரதான நபர். யார் யாரைப்பற்றி பேசப்பட்டாலும் விடிந்ததும் ஒரு முறை , பின் தூங்கப்போகும் முன் ஒரு முறை கட்டாயம் பேசப்பட்டுவிடும். அந்த வீட்டின் நாயகன் – மாமரம். இல்லை, நாயகன் என்பது பிழையோ..பூத்துக்குலுங்கும் அந்த சில மாதங்களில் புதிதாக தாவணி போட்ட பெண் போல இலைகளை சிலிர் சிலிர்த்து பூக்களாக சிரிக்கும். மாமரம் நாயகியோ? எதுவோ, பார்ப்பதற்க்கு கம்பீரமாக ஒரு மதர்ப்போடுதான் அந்த மரம் நிற்கும். சரி, கதைக்கு வருவோம். இதை


அவள் வந்தாள்

 

 ராமசுப்புவுக்கு மணியார்டர் வந்த செய்தி கேட்டு, குளக்கரையில் இருந்து ஓட்டமும் நடையுமாய் வீடு வந்து சேரும் பொது போஸ்ட்மேன் போய்விட்டிருந்தார். “விசாலம்…ஏண்டீ..” -உள்ளே பார்த்து குரல் கொடுத்தார். “என்னங்க..ஒங்கள போஸ்ட் ஆபீசுக்கு வந்து பணத்த வாங்கிகிட சொல்லிட்டு போயிட்டாரு, போஸ்ட்மேன்” – என்று ஏதோ சாதாரன் விஷயம் போல் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று விட்டாள். துண்டை உதறி தோளில் போட்டுகொண்டு, விரைவாக நடையை கூட்டினார் ராமசுப்பு. ” வெறும் முப்பது ரூபா தானா?”- போஸ்ட்மேனிடம் முகம் தொங்க


ஒருவரிடமும் சொல்லாதீர்கள்!

 

 எதற்கெடுத்தாலும் கணவனைப் பிடுங்கி, ‘அந்த கோர்ஸில் சேருகிறேன், இந்த கிளாசில் சேருகிறேன் என்று பேப்பரில் பார்க்கும் விளம்பரங்களுக்கெல்லாம் அப்ளிகேஷன் போடுவது, பணத்தைக் கட்டுவது, பின் இரண்டு கிளாஸ் கூட அட்டெண்ட் பண்ணாமல் ஜகா வாங்கி விடுவது. நிறைய மனைவிமார்களிடம் இப்படி ஒரு பாஷன் இருக்கும் போலிக்கிறது! என் மனைவி உஷா முதலில் யோகா கிளாஸ் என்றாள். ‘சரி, தொலை’ என்றேன். பின், ‘மெடிடேஷன் கிளாஸ் ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்… இங்கேதான் அருகில் பள்ளிக்கூடக் கட்டடத்தில்… மாலை ஒரு மணி நேரம்


காங்கிறீட்

 

 கண்மூடித் திறப்பதற்குள் ஒவ்வொரு பருவகாலமும் ஒரு காலத்தை இன்னொரு பருவகாலம் முந்திக்கொள்ளும்போது அதிவிரைவாக வந்துபோகின்றன. கோடை விடுமுறை சட்டென்று முடிந்துவிட்டது. விடுதலைக்கு வெளிநாடு போனவர்கள் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வழக்கமான பாதை. வழமையான பிரயாணம். இரண்டு வார விடுமுறையில் லண்டனை விட்டுப்போனபின் நடந்த மாற்றங்கள் பிரமாண்டமாகத் தெரிந்தன. பஸ் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது திரும்பிப் பார்த்தாள். வானளாவ உயர்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தக் கட்டிடம் கண்ணில் பட்டது. மைதிலி சட்டென்று அந்தக் கட்டிடத்தை உற்று நோக்கினாள். கட்டிடத்தின் முன்னால் நூற்றுக்கணக்கான “காங்கிறீட்” பாளங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.


அணுகுதல்

 

 மூத்த மகள் ராதிகாவின் ஆங்கில அகராதியை எடுத்து புரட்டியபோது, கீழே விழுந்த கடிதத்தை எடுத்துப் படித்தார் சுந்தரம். என் இனியவளுக்கு, இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு நாம் ரகசியமாக குறுஞ்செய்திகளையும், கடிதங்களையும் பரிமாறிக் கொள்வது? எனக்கு நம் காதல் போரடிக்கிறது. சீக்கிரமே கல்யாணம் செய்து கொள்ளலாம். உன்னுடைய அருகாமைக்காக என் மனசும், உடம்பும் தவிக்கிறது. நான் உன் தந்தையை நேரில் பார்த்து பேசட்டுமா? கடந்த பவுர்ணமி இரவு டி.வி யில் தமிழ்ச் செய்திகள் முடிந்ததும், மொட்டை மாடிக்கு வந்து


இவள் ஒரு காதம்பரி

 

 கடற்கரையில் காற்று வாங்கி ,மனது குளிர்ந்து செயல்படும் அருமையான மாலை நேரம். இந்த சென்னை பீச்சில் எவ்வளவு பேர் இருந்தாலும் ,அவரவர்களுக்கு உலவுவதற்கும் ஓடுவதற்கும் ,உட்கார்ந்து ரசிப்பதற்கும் தனிமை உண்டு.மாலையின் குளிர்ந்த அந்தப் பொழுதில் சாலை விளக்கொளிகள் சூரியன் மறைவதைப் பொறுத்து மிளிர ஆரம்பித்தன சாலை ஓரப்படியில் அமர்ந்த நானும் நண்பர் சேகரும் “சரி போகலாமா” என்று அப்படியே இரவு உணவு சாப்பிட நல்ல அல்லது வழக்கமான விடுதிக்குக் கிளம்பினோம். பொதுவாக சேகர்தான் கார் ஓட்டுவார் .நான்


ஒன்றை கடன் வாங்கு!

 

 ஓட்டு வளையத்தைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தால், கார் தானாகவே ஓடும் என நினைக்கும் வயது எனக்கு. எட்டு அல்லது ஒன்பது இருக்கலாம். ஒரு ஐஸ்கிரீமுக்காக உலகத்தில் எதையும் செய்வேன். வட்ட வடிவமான கிளாஸ் ஒன்றில் ஐஸ்கிரீமை நிரப்பி, அதற்கு மேல் மென்சிவப்புப் பழம் ஒன்றை வைத்துத் தரும்போது, அலங்காரத்தோடு ருசியும் அபாரமாக இருக்கும். பொய்யும் அப்படித்தான். அதைச் சொல்லும்போது உண்மைத் துளி ஒன்றையும் கலந்துவிட வேண்டும். சிறந்த பொய், அப்படித்தான் உண்டாக்கப்படுகிறது. இந்த உண்மை, எனக்கு நான்கு வயதிலேயே தெரிந்துவிட்டது.


பாவனாசம்

 

 அம்பாசமுத்திரம் வண்டி மறிச்ச அம்மன் கோவிலை ரோட்டோரமா சைக்கிளில் தாண்டினான் பாவனாசம். மனசுக்குள் பயந்தபடி தாயே காப்பாத்து கெட்ட கனா தந்திராதே, நோய் ,நொடி தந்திராதே என்று வேண்டுதல் முடித்தான். பாவனாசத்திற்கு ஆத்துப்பால இசக்கியம்மன் மேல அத்தனை பயம். கல்யாணி டாக்கீஸில் இரண்டாம் ஆட்டம் பார்த்திட்டு கல்லிடைக்கு போக பயந்து முத்தாச்சி வீட்டிலயே தங்கிடுவான். குறிப்பன் குளம் தாண்டி அப்பத்தா வீட்டுக்கு ஆலங்குளம் போகையில வழி முழுக்க அருவா தூக்கிய சுடலைமாட சாமிகளை கண்டா அன்னிக்கு சிவராத்திரி