Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: September 9, 2015

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அண்ணனின் கணவர்…

 

 நிரம்பி வழிந்துகொண்டிருந்த வாட்சப் மெசேஜ்’களுக்கு ஒருவழியாக பதில்களை தட்டிவிட்டு, சோம்பல் முறித்து படுக்கையைவிட்டு எழுவதற்கு எட்டு மணி ஆகிவிட்டது… இன்று கல்லூரிக்கு அணியவேண்டிய ஆடையை தேர்வுசெய்வது அடுத்தகட்ட சிக்கல்… பலநேரங்களில் அந்த சிக்கலை அம்மாதான், “பொம்பள பிள்ளைக்கு ட்ரஸ்கூட செலெக்ட் பண்ணத்தெரியலைன்னா கேட்குறவங்க சிரிப்பாங்கடி!” என்று தலையில் செல்லமாக கொட்டுவைத்துவிட்டு தீர்த்துவைப்பாள்… ஆனால், கடந்த ஒருமாதமாக வீடே ஒருவித நிசப்த நிலைக்குள் ஆட்பட்டுவிட்டதால் இப்போதல்லாம் அதற்கும் வாய்ப்பில்லை… பேசவிரும்புவதை வெளிப்படையாக பேசிடாமல், சொல்ல விரும்பியதை நேரடியாக சொல்லமுடியாமல்,


பறக்க கொஞ்சம் சிறகுகள்…

 

 லட்சுமிக்கு காலையில் இருந்தே குழப்பங்கள். என்ன மாதிரியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம், என்கிற கேள்வி மனசைக் குடைந்து கொண்டேயிருந்தது. இன்றைக்கு அவளுக்கு ஜெராக்ஸ் கடையில் நிறைய வேலை. கடையைப் பூட்டிக் கொண்டு கிளம்பும்போதோ மணி எட்டுக்குப் பக்கம் ஆகிவிட்டது. நன்றாக இருட்டிவிட்டிருந்தது. காலையில் பஸ் ஸ்டாண்டில் ரேவதியைப் பார்த்ததில் இருந்தே மனசு ரொம்பவும் குழம்பிப் போயிருந்தது. அப்புறம் ஒனர் பையனின் வருகை. வரிசையாக சில நிகழ்வுகள்… காலையில் ரேவதியை காந்தி சிலை அருகே பார்த்தாள். வேலைக்கு நேரமாகிவிட்டது


ஹாக்சாபிளேடு

 

 ”தம்பி! உங்க அண்ணன் இருக்கானா?” “படிச்சுட்டு இருக்கான், என்ன விஷயம்?” “கொஞ்சம் வரச் சொல்லேன், ப்ளீஸ்…” –கீழே என் தம்பி யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருந்தான், இந்தத் தெருல யாருக்காவது ஏதாவது பிரச்சனைனா எங்க ’கேங்’ல இருந்து யாராவது ஒருத்தனைத்தான் உதவிக்குக் கூப்பிடுவாங்க. அநியாயத்துக்கு இன்னிக்கு எல்லாரும் எஸ்கேப் ஆயிட்டானுங்க, நான் மட்டும் எதோ எம்.எஸ்.சி. வரைக்கும் வந்துட்டோமே இப்பவாவது பரிட்சைக்குக் கொஞ்சம் படிக்கலாமேனு வீட்ல இருந்தேன், இப்ப அதுக்கும் ஆபத்து வந்தாச்ச… அது யார் என்று குரலை வைத்து


சாந்தி அக்காவின் ஆவி

 

 தனசேகருக்கு அன்று வழக்கம் போல விடியவில்லை. “”எலேய் தன்ஸý, எளுந்திர்றா” என்று காதில் விழுந்த அதட்டல் குரல் டீக்கடைக்காரருடையதா? இல்லை விறகுக்கடைக்காரருடையதா? என்று தூக்கக் கலக்கத்தில் புரியவில்லை. “”ராத்திரி எல்லாம் பேயோட டூயட்டு பாடியிருக்கான் டோய்” என்று விறகுக் கடையில் விறகு பிளக்கும் கணேசுவின் கேலிக்குரல் கேட்டு சடக்கென்று எழுந்து கொண்டவனின் கண்ணெதிரே ஒரு பொம்பளையின் பாதங்கள் தொய்ந்துபோய்த் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. மின்சாரம் பாய்ந்தவன் போல் சட்டென்று ஆலமரத்தடி மேடையிலிருந்து குதித்து இறங்கி அந்தக் கால்களுக்குரியவளைப் பார்த்தான்.


சரியான இளிச்சவாயன்…

 

 ‘திருவல்லிகேணியிலிருந்து எண்ணூருக்கு போவது சிரமம் தான் அதைவிட வெயில் வேளையில் புழதி மழையோடு மோட்டார் சைக்கிளில் செல்வது மிகவும் கோரம், வேறென்ன செய்வது போய்தானாகாணும், ஏ. சி மெக்கனிக்னா சில்லுனே இருக்குமா, உழைச்சு வியர்வை நாத்தம் வந்தா தான் சாம்பார் வாசனைய நுகர முடியும்’. “ஹலோ …ஹலோ சார்.. கூப்டே இருக்கன்.. எங்கயோ யோசனையா இருக்கீங்க, சரி… எவளோ லிட்டர் ” ” ஏதோ ஞாபகத்தில இருந்துட்டேன்… ஒரு லிட்டர் போடு பா”. “ஆறு மனமே ஆறு


நேர்மை

 

 கலைச்செல்வன் தனக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த கூட்டத்தை வியப்பாகப் பார்த்தார். அந்தத் தலைமை அலுவலகத்தில் வாரத்திற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று பிரிவுபச்சார நிகழ்வுகள் சாதாரணம். ஆனால் இதுவரை கான்ஃபரன்ஸ் ஹால் நிரம்பியதில்லை. இருபுறமும் ஊழியர்கள் ஆர்வமாக நின்றிருந்ததில்லை. பல்வேறு துறைகளிலிருந்தும் சகாக்கள் திரண்டிருந்தார்கள். திண்டுக்கல் கல்வி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அரசாங்க பள்ளி ஒன்றின் தலைமையாசிரியர், கலைச்செல்வன் பார்வையை உணர்ந்து வணங்கினார். செல்வனுக்கு ஆச்சரியம். வாழ்த்தி வழியனுப்பி வைக்க திண்டுக்கல்லிலிருந்து வந்திருக்கிறார் செயலாளர் பேசிக் கொண்டிருந்தார்: “”கலைச்செல்வனைப் பொறுத்தவரை இது


கடைசியாய் வாங்கியவன்…!

 

 ”நீங்க இந்தக் கல்யாணப் பத்திரிகையைக் கொடுக்க வந்தீங்களா? அல்லது இதைச் சொல்ல வந்தீங்களா?” – மனதுக்குள் கனன்று கொண்டிருந்த கோபத்தை அடக்க முடியாமல் கேட்டே விட்டான் சுந்தரம். எப்போ எதைப் பேசுறதுன்னு ஒரு விவஸ்தையே இல்லையா? ராஜேந்திரனின் முகம் போன போக்கு இவனுக்கு திருப்தியாக இருந்தது. உன்னால் இந்நேரத்தில் சொல்லக் கூடாததைச் சொல்ல முடியுமென்றால், என்னாலும் பேசக் கூடாததைப் பேச முடியும். முகத்துக்கு நேரான மோதிரக் குத்து. விரல்களை மடித்து மோதிரத்தைக் குறியாய்வைத்து, நேரடியான, பலமான தாக்கு.


“மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள்” அல்லது “ஸாரி” என்ற ஒரு வார்த்தை

 

 ரவி பேருந்தின் படியில் காலை வைத்து தொங்கியவாறு தலையை கோதிக்கொண்டிருந்தான், அவன் வயதையொத்த மாணவர்கள் அவனுடனே தொங்கிக்கொண்டு வந்தனர். பேருந்து வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தது. நடத்துனர் “பசங்களா” ஏதாவது ஏடாகூடமா ஆச்சுன்னா எல்லாரும் பரலோகம்தான், சொன்னா கேளுங்க எல்லாரும் உள்ளே வாங்க ! இது தினமும் இவர்களுடன் பாடும் பாட்டு தான், இந்த பேருந்தில் தினமும் இவர்கள் வருவதால் நடத்துனரும் இவர்களை அதிகமாக விரட்டுவதில்லை. ரவி ” மச்சான் ஒரு கவிதை சொல்றேன் கேளேன் என்றவன் படிக்கட்டில் தொங்குவதால்


ஆலமரத்தின் அடியில்

 

 இரவு மணி பத்தரை. பெங்களூர் நகரம் உடம்பை வருடும் குளிரில் மெல்ல உறங்க ஆரம்பித்திருந்தது. தூக்கம் வராது கட்டிலில் புரண்டு கொண்டிருந்தான் திவாகர். வாசலில் எவரோ கார் கதவை அடித்துச் சாத்தும் சத்தத்தை தொடர்ந்து வீட்டின் அழைப்பு மணி சத்தம் கேட்டது. எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தான். வெளியே முகத்தில் ஏராளமான பதட்டத்துடன் குமார் நின்றிருந்தான். பெங்களூரின் இரவுக் குளிரிலும் வியர்த்தான். “திவா, நான் இப்ப மிகப் பெரிய ஆபத்துல மாட்டியிருக்கேன்… ஒரு கொலை பண்ணிட்டேன். நீதான்


கதறீனா

 

 அந்த இரவின் குளிர் நீர் பனிக்கட்டியாக உறைந்துபோக வேண்டிய குளிர்நிலைக்கும் தாழ்வாக பத்துப்பன்னிரண்டு பாகைகள் இருந்தது. நாம் நுழைந்திருக்கும் இறகுப் போர்வை தந்த கதகதப்பில்; பாவனி பூனைக்குட்டியைப்போல் பக்கத்தில் முடங்கித் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். படுக்கைஅறை போன் உறுத்தாமல் கூக்காட்டுகிறது. அதற்குள் விடிந்துவிட்டதா என்ற ஆச்சர்யத்தில் மணிக்கூட்டைப் பார்க்கிறேன்……… இல்லை விடிந்திருக்கவில்லை மணி ஒன்றரைதான் ஆகியிருந்தது. போனில் யாருடைய அழைப்பென்று பார்த்தேன். என் அலுவலகத்திற்கு வந்த அழைப்பொன்றே தன்னியக்கமாக என் போனுக்குத் தரப்பட்டிருக்கிறது . முன்பொருமுறை இப்படித்தான் ஒருவருக்கு அகாலவேளையொன்றில்