கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 22, 2014

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தகிடின் சரித்திரம்

 

 ‘‘ தகிடு செத்துட்டான்…” இதுதான் விறகு விற்கும் சந்தையில் விளம்பரமாய் இருந்தது.சிறுவியாபாரிகள் ஒன்று கூடி தகிடுவின் அடையாளமான ஈர்க்குச்சியின் உடம்பைப் பார்த்தார்கள்.வெயிலுக்கும் மழைக்கும் குளிருக்கும் ஒதுங்கிக் கொள்ளும் கட்டிடத்துக்குள் தகிடுவின் உடலைக்கொண்டு செல்வதென முடிவெடுத்தார்கள். இரண்டுபேர் தூக்கிக் கொண்டு கட்டிடத்தின் தரையில் கிடத்தினார்கள். மீண்டும் ஆலோசனை நடந்தது.மாலை, தேங்காய், ஊதுபத்தி கூடவே செண்டு பாட்டிலும் கோடித்துணியும் வாங்கிவர சில்லரைக் காசுகளையும் ரூபாய் நோட்டுகளையும் அருகே இருந்த முப்பதுவயதான வியாபாரியிடம் கொடுத்தார்கள். வியாபாரி1: ‘‘ நேத்து நல்லாத்தானே இருந்தான்.இராவுல


ராமநாதனின் கடைசிப்பக்கங்கள்

 

 புதிதாக தார் மீட்டிய சாலை அது… வழியெங்கும் மரங்கள், அந்த மரங்களின் வாயிலாக ஆங்காகே எட்டிப் பார்க்கும் குறும்புக்கார வெயில். அந்த சாலையின் நான்கு வழி முனையின் இடது பக்கம் திரும்பினால், ‘பாரதி’ தெரு… அந்த தெருவில் வலதுபுறத்தில் நான்காவதாக இருக்கும் நீல நிற வீடு தான் ராமநாதனின் வீடு… மன்னிக்கவும் … ராமநாதன் வசிக்கும் வீடு… கதவைத் திறந்து உள்ளே மாடிப்படிகள் பத்தைக் கடந்து வலது பக்கம் திரும்பினால் ஒரு சிறிய அறை வரும்… அதில்


கை காட்டி மரம்

 

 “என்ரை பந்தைத் தாடா விது” “இந்தப் பந்து எனக்கு வேணும். நான் தர மாட்டன்” என்று சொல்லிக் கொண்டு ஒரு பந்தைத் தன் மார்போடு அணைத்து இறுகப் பிடித்தபடி கேற்றை நோக்கி ஓடினான் விதுஷன். அவனை துரத்திச் சென்ற மதுஷன் கேற்றின் அருகே விதுஷனைக் கீழே விழுத்திப் பந்தை அவனிடமிருந்து, பிடுங்கி எடுக்க அவன் கோபத்துடன் மதுஷனின் கையைத் தன் பற்களால் கடித்து[ப் பந்தைப் பறிக்க முயல, மதுஷன் விதுஷனின் தொடையில் தன் நகங்களால் ஊன்றிக் கிள்ளினான்.


சுட்டதொரு சொல்

 

 மிகவும் குரூரமாக வாழ்வினின்றும் தூக்கி எறியப்பட்டுக் கரை ஒதுங்கி இருட்டில் முகம் மறைந்து வாழும், மீரா என்ற அந்த அபலைப் பெண் குறித்த வாழ்க்கை வழக்கு நீதி கேட்டுச் சபை ஏறி வென்று விடக்கூடிய ஒரு சாதாரண வழக்கல்ல நித்திய சோகமாகிவிட்ட , அவளின் கண்ணீருக்கும் அதுவே முடிவாகிப் போன இந்த வாழ்க்கை வழக்கிற்கும் உண்மை அறிந்த ஒரு நேரடி சாட்சியாக வந்து பேசக்கூடியவர் கடவுள் ஒருவர் மட்டும் தான். அப்படித் தான் அவர் நேரில் வந்து


மாடு

 

 மாடு கத்தும் சத்தம் அவருக்குக் கேட்டது. அது சாதாரண கத்தல்ல. அவலக்குரல். அது மாட்டின் கதறலா அல்லது பிரமையா என அஸீஸ் டொக்டருக்குக் குழப்பமாயிருந்தது. மோட்டார் சைக்கிளை அந்த இடத்தை நோக்கி இன்னும் விரைவுபடுத்தினார். முஸ்தபா சொன்ன தகவல்கள் அவரை உந்தித தள்ளியது. ‘நல்லதொரு பசுமாடு. இறைச்சிக்கு வித்திட்டாங்க!” தனது அன்றாடக் கடமைகள் முடிந்து வீடு திரும்புவதற்கு அஸீஸ் டொக்டருக்குப் பொழுது பட்டுவிடும். ஊர் மக்களால் டொக்டர் என அழைக்கப்பட்டாலும் மருத்துவத்துறையை கற்றுத் தேர்ந்த பட்டம் பெற்ற


பக்கத்து வீடு

 

 முன்குறிப்பு: இது நடந்து நாற்பது ஆண்டுகள் இருக்கும். ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறம் காலியாக ஒருக்களித்துப் படுத்திருக்கும் நிலங்களையும் சுற்றி வளைத்துப்போடுகிறவர்கள் இல்லாத காலத்தில் நடந்தது. “இதுதான் நாம வாங்கப்போற நிலம்’ என்று திருவேங்கடம் காண்பித்த நிலத்தைப் பார்த்ததும் சரோஜாவுக்கு திக்கென்று இருந்தது. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையில் அகலமாக விரிந்து ஈ, காக்காகூடத் தெரியாத வெட்டவெளி யில் கோவணத்தைப் போல ஒரு துண்டு நிலம். சரோஜா எதுவுமே பேசவில்லை. ”நம்மகிட்ட இருக்கிற பணத்துக்கு இதுதான் வாங்க முடியும் சரோ…”


ஓர் உருமாற்றம்

 

 அவன் ஒருபோதும் அப்பா பிள்ளையாக இருக்க விரும்பியதில்லை. ஆனாலும் அவனையறியாமல் அப்பாவின் பழக்க வழக்கங்கள் தான் அவனிடம் பெரும்பாலும் இருந்தன. அன்றைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் வாராவாரம் ஆடு அறுக்கும் பேகம் மாமியிடம் முந்தியநாளே சொல்லி வைத்து ஆட்டுக்குடல் வாங்கி தெருவிலே உட்கார்ந்து பிள்ளைகள் வேடிக்கை பார்க்க குடல் கழிவுகளை எல்லாம் நீக்கி, அலுமனிய பக்கெட் நிறைய பதமான வெந்நீர் வைத்து ஒன்றுக்கு மூன்று முறை மஞ்சள் தூள் போட்டு சுத்தம் செய்தான். அவனே தன் கைப்பட


ஸ்கேன் வேண்டாமே

 

 வழக்கமாகக் ‘காலை நடை’யில் சந்திக்கும் நண்பர் அன்று சிறிது முக வாட்டமாகக் காட்சியளித்தார். என்னவென்று விசாரித்தேன். பிரபல பொதுக்துறை இயக்குநருடன் (ஓய்வு) மூன்றாண்டு ‘காலை’ப் பழக்கமாம். தினம் பார்த்துப் புன்னகைப்பாராம். இரண்டு நாளாகக் கண்டும் காணாமல் போகிறாராம். நண்பர் அதோடு நிறுத்தவில்லை. ”போன ஞாயிற்றுக் கிழமை ஒரு சின்ன ‘ஆர்க்யூமெண்ட்’ ஏதோ சமூக பிரச்சினை. அவருடைய ‘ஸ்டாண்ட்’ சரியில்லேன்னு நாலு பேர் முன்னால் சொல்லிவிட்டேன்! தப்பா நினைத்திருப்பாரோ?” ”சரி விடுங்கள்” என்று சமாதானப்படுத்திப் பார்த்தேன். ஆனால் அவர்


பெற்றெடுத்த உள்ளம்

 

 ஒரு வார காலமாக சந்திரசேகரனுக்குச் சரியான தூக்கம் இல்லை. மகன் திருமணப் பிரச்னை. சுரேஷுக்கு விவரம் தெரிந்த நாளிலிருந்தே, நான் அப்பா, அம்மாவைப் போலத்தான் காதல் திருமணம் செய்வேன் என்று நண்பர்களிடம் பேச்சு. அம்மா அப்பாவின் சந்தோச வாழ்க்கையையே பார்த்துப் பழகிப் போனவனுக்குச் சும்மா கிடைக்கவில்லை சுதந்திரம் என்பது தெரியாதது பரிதாபம். எட்டாம் வகுப்பு படிப்பவனுக்கு அது சொன்னால் தெரியாது. தெரிய வேண்டியது…… “”சுரேஷ் இந்த சங்கல்ப்பமெல்லாம் இப்போ வேணாம். வேளை வரும்போது யோசிக்கலாம். இப்போ உன்


கோரைப் புற்களின் கோரைப்பற்கள்

 

 திடீரென்றுதான் அந்தச்சப்தத்தைக்கவனித்தேன் ஒரேசீராக “சாக்,சாக்,சாக்’ கென்று. கூடவே லேசாய்ப் பச்சைப் புல்வாசம் மூக்கைத் துளைத்தது. இதுநேரம் வரை வேலை மும்முரம். காபிக்கடை, டிபன், சாப்பாடு வகையா என்று மூளைசேணம் கட்டிவேலை பார்த்தது. புளிகரைத்தது. பருப்புவேகவைத்தது. இட்டிலி சுட்டு இக்கியது. சட்னி அரைத்தது. புளிகொதிக்கவைத்துச் சாம்பாராக்கியது. ஐந்தாறு தரம் சகலருக்கும் காப்பி கலந்தது. வீட்டின் கும்பல் குûந்து, சுவாசம் சீரானதும்தான் சப்தம் மனசில் ஏறியது. “”கோடி வீட்டம்மா கிளம்பருங்க பாரு. ரெண்டு காப்பி கொண்டார இத்தனை நேரமா?” அத்தையின்