கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: November 2012

45 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

உம்மாச்சி

 

 விடி விளக்கு குழறிற்று. சன்ன லைத் திறந்தால் விளக்கு அவிந்துவிடும். வெளியே அத்தனை பேய்க் காற்று! மாடிக் குடித்தனக்காரர் சன்னலை அறைந்து மூடினார். அவரது சகதர்மிணியின் குரல் சன்னலை அறைந்து கொண்டு பாய்ந்து வந்தது. அந்த அம் மாளின் கோபத்துக்குக் காரணமாக விளங்கிய கைக்குழந்தை தனது முழு பலத்தையும் பிரயோகித்து, ‘வராட், வராட்’ என்று அலறிற்று. வெளியே புயலோடு மழையும் கை கோத்துக்கொண்டுவிடவே, எங்கள் இருப்பிடமான இரண்டு மாடிக் கட்டடமே ஆடுவது போலிருந்தது. அதி லிருந்த ஏழு


இரவல் தொட்டில்

 

 இன்னும் அன்னம் வரவில்லை. வாசல் இரும்புக் கிராதியின் சத்தம் கேட்கும்போது எல்லாம் விசுவம் எட்டிப் பார்த்து ஏமாந்தான். அப்பா இடை ரேழியில் இருந்து செருமினார்… ”இன்னும் அவ வரல்லே போல இருக்கே?” ”வந்துடுவா.” அதற்கு மேலும் அங்கே நிற்கச் சக்தி அற்றவனாகக் கூடத்துக்கு வந்தான். ஊஞ்சல் பலகையில் ஒரு காலை மடித்து, ஒரு காலைத் தொங்கவிட்டபடி, குறுக்குவாட்டில் அமர்ந்து, ஒற்றையாய் பல்லாங்குழி ஆடிக்கொண்டு இருந்த அம்மா இவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, ”ஒரே ஊர்லேயே பிறந்த வீடு இருந்தா,


அப்படித்தான் ‘அது’ எனக்குக் கிடைத்தது!

 

 - கோவிண்ட்! என்றார் மேனேஜர். – யெஸ் சார்! என்றேன். – நாலு மணிக்கு ஏர்போர்ட் போகணும். – யெஸ் சார்! – குணரத்னம் வர்றார். அடிஷனல் ஜாயின்ட் செக்ரெட்டரி! ஃபைனான்ஸ் மினிஸ்ட்ரி! பெரிய புள்ளி! – யெஸ் சார்! – நம்ம கெஸ்ட் ஹவுஸ்ல தங்கறார். – யெஸ் சார்! – ‘ஏ’ கிளாஸ் வசதி கொடுக்கணும்! வால்யூம் குறைத்து – யெஸ் சார்! என்றேன். – என்ன, சுருதி இறங்குது? – சார்! என்னைக்


கைக்கிளை

 

 உண்மையில் இது ஒரு பேய்க் கதை என்றபோதும், 40 வயதாகிற நாவலிஸ்ட் ஒருத்தன் கடைசி வாய்ப்பாகக் காதலுற்ற கதை என்பதாகவும் இதைச் சொல்லலாம். சனியன் 40 வயசு வரைக்குமா காதலித்துத் தொலைக்கவில்லை என்று கேட்கிற அவசரக்குடுக்கைகள் சற்று வாளா விருங்கள். நல்ல தமிழ் வாத்தியார் வாய்த்திருந்தால், இந்தக் கதையின் தலைப்பே உங்களுக்கு அவனுடைய முந்தைய காதல் கதைகளின் லட்சணத்தை விளக்கியிருக்கும். மற்றவர்களுக்கு ஒரு சிறு விளக்கம். கைக்கிளை என்பதாக தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு திணையே உண்டு. (திணை


இரும்பூரான் காதல்

 

 ”ஹெ… ஹெ… ஹேய்..!” என்று கூவியபடி, காலைத் தரையில் தேய்த்துக்கொண்டே வாத்துகளை ஓட்டிச் செல்கி றான் அந்த வாத்துக்காரன். ”வாக்… வாக்… வாக்… வாக்…” என்று கூவிக்கொண்டு, உடலை அவலட்சணமாக அசைத்தபடி தத்தக்க பித்தக்க என்று நடக் கின்றன அந்த வாத்துகள். தரையில் வரி வரியாகத் திரிசூலம் போட்டதுபோல் பதிந்த அவற்றின் காலடிகளை யும், அவற்றின் நடையழகையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்ற ஒரு பையன், எதிர்ப்பக்கத் திலிருந்து கையில் ஒரு பாத்தி ரத்துடன் வந்த பெண்ணைப்