அன்புள்ள அம்மா….

 

அன்புள்ள அம்மா,

இக்கடிதத்தைக் கண்டதும் உனக்குள் ஏற்படும் உணர்ச்சி கோபமா? வருத்தமா? வெறுப்பா? என்பதை என்னால் நிர்ணயிக்க முடியவில்லை.

நீ மட்டுமல்ல எந்த அம்மாவா இருந்தாலும் இம்மூன்றில் ஏதோ ஒரு உணர்ச்சியை அடைந்தே தீருவார்கள்.

உன்னைவிட்டு நான் விலகி வந்திருக்கிறேனே தவிர, உன்னிலிருந்தோ, உன் எண்ணங்களிலிருந்தோ நான் ஒரு நொடி கூட விலகவில்லை. நான் நன்றி கெட்டவள் அல்ல அப்பா இல்லாமல் என்னை நீ வளர்க்க என்ன பாடுபட்டாய் இன்றளவும் மறக்கவில்லை. பாசமில்லாதவளும் அல்ல, உன்னைவிட்டுப் பிரிய எனக்கு மட்டும் மனம் வந்ததா என்ன?

உன்னுடைய அந்த எண்ணத்திற்காக நான் பெரிதும் வருந்துகிறேனே தவிர, உன் மீது ஏனோ என்னால் கோபப்பட முடியவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் உன்மீது எனக்கு அளவில்லாப் பரிதாபமும் உண்டாகிறது.

பலநூறு மைல்களுக்கு அப்பால் இன்று நான் இருந்தாலும் என் மனம் மட்டும் உன்னைத்தான் சுற்றி வருகின்றது.

சிறு வயதிலேயே அப்பா இறந்து போனதும் என்னை நம்பித்தான் நீ உயிர்வாழ்ந்தாய் உன் அன்பு முழுவதையும் என்னிடம் செலுத்தினாய். உன் வாழ்க்கையின் பற்றுகோலே நான் ஆகிப் போனதால் என்னை நீ அதிகமாக நேசித்தாய் நேசித்தாய் என்பதைவிட என்னை ஆண்டாய் என்று சொல்வதுதான் பொருந்தும்.
நம் வீட்டு முற்றத்தில் உட்கார்ந்து நிலாவில் சோறு ஊட்டும்பொழுது எத்தனையோ கதைகளைச் சொல்லியிருக்கிறாய். அந்த நாட்கள்தான் எத்தனை ரம்மியமானவை!

நான் எது கேட்டாலும் வாங்கித்தந்து என்னுடன் விளையாடி, நற்புத்தியை புகட்டி எத்தனையோ சிறப்பாக என்னைச் சீராட்டினாய். நான் இப்பொழுது நினைக்கிறேன் அந்தக் குழந்தைப் பருவத்திலேயே நான் இருந்திருக்கக் கூடாதா என்று!

ஒரு சமயம் தீபாவளியப்ப, எதிர்வீட்டு ரம்யா பக்கத்து வீட்டு அர்ச்சனா எல்லாம் பட்டுப்பாவாடை கட்டியிருந்தபொழுது நம் நிலை தெரியாமல் எனக்கும் பட்டுப் பாவாடை தான் வேணுமின்னு பிடிவாதமா அழுதப்ப, நீ இரவெல்லாம் தையல் மிஷினோடும், பகலில் பல வீட்டில் பலகாரம் போட்டும் எனக்குப் பட்டுப்பாவாடை எடுத்துத்தந்தே. அப்பக்கூட உடல் அழற்சியால் உடம்பு முடியாமபோயி இரண்டு நாள் படுக்கையில் இருந்தாய். இன்னொரு சமயம், படுக்கையில் இருந்த தேள் என்னை கொட்டினப்ப, என்னோடு சேர்ந்து நீயும் அலறி என்னை ஒவ்வொரு டாக்டர் வீடா தூக்கிக்கிட்டுப் போய் என் குழந்தையை நல்லாப்பாருங்க, அவதான் என் வாழ்வின் ஆதாரமே என்று நீ துடிச்ச துடிப்பை நினைச்சா இப்பக் கூட என் கண் கலங்குது.

இப்படியெல்லாம் அன்பைக் கொட்டின அம்மா தான் நான் பருவம் அடைஞ்சதும் அடியோடு மாறிப்போனே? எது உன்னை மாறவைத்தது? நான் பருவம் அடைஞ்ச விஷயத்தை நீ மகிழ்ச்சியோடு எதிர்வீடு, பக்கத்து வீடுகளிலெல்லாம் சொன்னப்ப அவர்கள் “ரொம்ப மகிழ்ச்சி, இனிமேல் தான் உனக்குக் கஷ்டம். அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுத்துட்டு நீ எப்படி இருக்கப் போகிறாயோ” என்று கேட்ட பொழுதுதான் உனக்குள் அந்த மாறுதல் தோன்றியிருக்கக் கூடும்.

அதற்கப்புறம் பாசத்தைப் பொழிந்து கொண்டிருந்த உன் கண்கள் கண்டிப்பைக் கக்க ஆரம்பித்தன. பள்ளியிலிருந்து வரத் தாமதமானாலும் கூட நீ என்னைத் திட்ட ஆரம்பிச்சே! கதைப் புத்தகத்தைத் தொடக்கூடாதுன்னு தடைபோட ஆரம்பிச்சே!

காரணமில்லாமல், அர்த்தமில்லாமல் அறிவுரைகளை சதா எனக்கு வெறுப்பு ஏற்படற அளவுக்குச் சொல்ல ஆரம்பிச்சே, அதுமட்டுமா மேட்சா டிரஸ் போட்டுக்ககூடாது, சிரித்துப் பெண்களிடத்தில் கூட பேசக் கூடாது என்றெல்லாம் சொன்னது மட்டுமில்லாமல் நான் எங்கு சென்றாலும் என்னை நிழல்போலப் பின் தொடர்ந்தே.

எல்லாவற்றிற்கும் நான் பொறுமையாகத்தான் இருந்தேன். நாள் போக்கில் உன் நிலை மாறிவிடும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் நாள் ஆக, ஆக உன் கண்காணிப்புகளும் கண்டிஷன்களும் அதிகமாயின. என்னை நீ உளவு பார்க்கக் கூட துணிந்தாய். இத்தனையும் உனக்கு என்னிடம் உள்ள அன்பால் விளைந்தது என எண்ணி உனக்குப் பயந்து உன் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டு உன்னைச் செக்குமாடு மாதிரிச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த பொழுதுதான் அந்த முரளிதரனைச் சந்திச்சேன். அவர்தான் என் அகக் கண்களைத் திறந்து விட்டவர். வீடு, கல்லுhரி என்று இருந்த எனக்கு உலகத்தில் அனுபவிக்கவும், ரசிக்கவும், தொண்டு செய்யவும் இன்னும் எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கு என்று அறிவுறுத்தினார்.

கலீல் கிப்ரானையும், பைரனையும் அவர்தான் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

அவரின் நட்பு பாலைவனத்தில் ஒரு சோலையைப் பார்த்தது மாதிரி இருந்தது. உன்னைவிட என் உணர்வுகளை அவர் சுலபமா புரிஞ்சுகிட்டார். நானும் அவரும் கலீல் கிப்ரானையும், பைரனையும் நாட்கணக்கில் பேசினோம். பொழுது கிடைத்தபோதெல்லாம் ஆற்றின் சலசலப்பையும், செழு மரங்களின் செம்மார்ந்த மதமதர்ப்பையும் நேரம் போவது தெரியாமல் ரசித்தோம். ஆனால் நீ இது அத்தனையும் தப்பா புரிஞ்சுகிட்டே. காமாலைக் கண்களுக்குப் பார்ப்பதெல்லாம் மஞ்சள்தானே! நீ மட்டும் விதிவிலக்கா?

அவனோடு ஓடிப்போய் விடுவேனோ என்று நீயாகவே நினைச்சுகிட்டு அவனைத் தனியாகப் பார்த்து கண்டபடி திட்டினாய். என்னையும் சாடைமாடையாகத் திட்டினே. அதையும் நான் பொறுத்துக்கிட்டேன். ஆனால் அதற்கு மேலும் உச்சக்கட்டமாக நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க அலையறதா நீயாக நினைச்சுகிட்டு வலுக்கட்டாயமாக அந்த மிருதங்கக்காரனை எனக்கு கட்டிவைக்கத் திட்டம்போட்டே எத்தனையோ எடுத்துச் சொல்லியும் கேட்காம என்னை, பெத்த பெண்ணையே நம்பாமல் அறையில் சிறை வைச்சே, நான் சம்மதிக்காட்டி தூக்குப்போட்டுக்குவேன்னு மிரட்டினே. நான் உன்மீது வைச்சிருந்த அன்பையே என்னை எதிர்க்கக் கூடிய ஆயுதமாப் பயன்படுத்த ஆரம்பிச்சே.

அதனால்தான் நான் ஓடிப்போனேன். முட்டாள் தனமான அன்பினால் யாருக்கும் எந்தவிதப் பயனும் இல்லேம்மா. நான் உன் மூலமாக வந்திருக்கலாம் ஆனால் உன்னுடையவள் அல்ல அம்மா. உன் அன்பை நீ அளிக்கலாம். உன் எண்ணங்களை அளிக்கக்கூடாது. உன் தேவைகளையும், எண்ணங்களையும் திணிக்கக் கூடாது. நான் இப்படி ஓடிவந்ததிற்குக் காரணமே உன் அன்பால் ஏற்பட்டது தான். ஆமா, நீ நினைச்ச மாதிரியே நான் ஓடி வந்து விட்டேன். ஆனால், நீ நினைத்த மாதிரி முரளிதரனுடன் அல்ல.

ஆமாம் அம்மா, நான் எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்பு செய்யவே புறப்பட்டு வந்தேன். அப்ப… கல்யாணம் அப்படின்னு நீ கேட்கிறத காதில் விழுகிறது. நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கலே. ஏன்னா நானும் உன்னை மாதிரியே ஒரு பெண்ணைப் பெற்றெடுத்து அதன்மீது என்னோட ஆசைகளையும், தேவைகளையும், எண்ணங்களையும் திணிக்க நான் விரும்பலே. அதைவிட உலகத்தில் உள்ள அத்தனை பேர்களிடத்திலும் அன்பு செலுத்தவே விரும்பறேன்.

ஆமாம் அம்மா, நான் அன்னை தெரஸாவிடம் அடைக்கலம் ஆகியிருக்கிறேன். அவர் பணிகளில் நானும் பங்கெடுத்துக் கொள்கிறேன். அதிலே எனக்கு ஆத்மதிருப்தி கிடைக்குது. நீ வளர்த்த மகள் தவறான பாதையில் போகலை என்கிறதை நீ உணர்ந்தா போதும். அதற்காகவே இந்தக் கடிதம் எழுதுகிறேன். நீயும், நானும் பிரிஞ்சு இருக்கிறது தான் உனக்கும் நல்லது, எனக்கும் நல்லது.
கடைசியாக ஒன்று, என்னை மன்னித்துவிடு உன்னை விட்டுப் பிரிந்து வந்ததற்காக.

என்றென்றும் உன் பிரிய மகள்
சு. ரமாதேவி 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
உஷா அந்த ஹாலின் அழகான டைனிங் டேபிளை பார்த்து ஒரு முறை பெருமூச்சு விட்டாள். வெள்ளித்தட்டுகள், பீங்கான் கோப்பைகள், கண்ணாடி கிண்ணங்கள் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. நறுமணம் கமழும் சுவையான, தென்னிந்திய சமையல், பாஸ்ட் பூட், எல்லாம் உள்ளே தயாராகி கொண்டிருந்தன. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"நீயா இருக்கிறதாலே எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கே, இன்னொரு பெண்ணா இருந்தா வீட்டையே இரண்டு பண்ணிருப்பா. அவ்வளவு ஏன், உன் நிலைமைல நான் இருந்தா என்ன செய்வேன் தெரியுமா? சதா கொடுமை படுத்தும் உன்னோட மாமியாரை வீட்டை விட்டே துரத்திருப்பேன். அது முடியாட்டா ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வீடு இரண்டு பட்டுக்கொண்டிருந்தது சுந்தரம்தான் ‘லுhட்டி’ அடித்துக் கொண்ருந்தான். சாமிநாதன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் சுந்தரம். அவர் அழைப்பில் என்னதான் மந்திர சக்தி இருந்ததோ தெரியவில்லை சுந்தரம் விளையாட்டை நிறுத்தி விட்டு அப்பாவிடம் ஓடி வந்தான். அவர் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு தொங்கினான். அப்பாவின் முகத்தில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தொபீர்! தொபீர்! நடக்காமல் படுத்துவிட்ட மாட்டை ஆத்திரத்தோடு அடித்தான் வேலய்யன். போடா சக்கை என்றது மாடு. எழுந்திருக்கவில்லை. சத்தம் கேட்டு வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஓடிவந்த குமாரசாமி தெருக்காட்சியைப் பார்த்துத் துடித்துப்போனார். அவருக்கு இளகிய மனம். அதுவும் பிராணிகளிடத்தில் தனிக்கருணை. இளவயதில் தன் வீட்டிலேயே நாய், மாடு எல்லாம் வைத்திருந்தார். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சிறிய வீடு, சுற்றிலும் அடக்கமான தோட்டம் ஆசிரமம் போன்ற சூழ் நிலை, அந்த அமைதியான சூழ்நிலை மனதுக்கு இதமாக இருந்தது சாரதாவிற்கு. கையிலுள்ள பெட்டியை கீழே வைத்துவிட்டு காலிங் பெல்லை அழுத்தினாள்......கதவைத்திறந்த வசந்தா முன்னைவிட பாதியாக இளைத்துவிட்டிருந்தாள், நடையிலும் ஒரு தளர்ச்சி. "உடம்புக்கு என்ன? ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தட்டில் கொய்து வைத்திருந்த பிச்சி மொக்குகள் கட்டவிழ்ந்து சுற்றுப்புறத்தையே சுகந்தமாக்கின. கதிரவன் காய்ந்து காய்ந்து களைத்துப் போனவனாய் மேல்திசையில் மயங்கி வீழ்ந்தான். இருளோனின் அரசாட்சி ஆரம்பமாகியது. பத்து ஜாமம் வரை யக்ஞவல்கியர் வரவில்லை. கார்த்தியாயினி சுத்தமான பாரிஜாதமலர். நிலை குலைந்து போயிருந்தது. யக்ஞவல்கியர் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வாசலில் வந்து நின்றவளை ‘வா’ வெனச் சொல்லக் கூடத் தோன்றவில்லை ராமசர்மாவுக்கு. அவளைப் பார்த்ததுமே பத்துவருட நினைவுகள் தொடர் நிகழ்ச்சியாகத் தோன்றின மனக்கண்முன். சிவகாமி அவர் வீட்டிற்கு வந்தபொழுது இருபது வயதுதான் இருக்கும். வெட வெடவென உடல்வாகு, சிவந்த நிறம் கரப்பான் பூச்சியைக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கீதாவிற்கு, பரம்பரை, பரமபரையான ராகவ் குடும்பத்தின் மூர்க்கத்தனத்தை, வேலைக்காரி சின்னம்மா சொன்னதைக் கேட்டதும் உடலெல்லாம் வியர்த்து வெடவெடத்தது, நெஞ்சிலே காயம்பட்டது போன்று வேதனை கிளம்பியது. ராகவின் குடும்பம் ஒரு வீரப்பரம்பரை என்று மட்டும் தான் கேள்விப்பட்டிருந்தாள். மற்ற ரகசியங்கள் அவளுக்குத் தெரிய நியாயமில்லை. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சங்கர ஹாலில் நடக்கப்போகும் கவியரங்கத்திற்கு செல்ல புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான் கவிப்ரியன். சலவைக்குப் போட்டிருந்த கதர் ஜிப்பாவையும், கதர் வேஷ்டியையும் உடுத்திக்கொண்டான். ஒன்றிரண்டு பல்லுப்போன சீப்பால் தலையை வாரிக்கொண்டு, ஸ்டாண்டில் மாட்டியிருந்த அவனது ஒரே சொத்தான அந்த ஜோல்னா பையை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு, தேய்ந்துபோன செருப்பைக் காலில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பி..ஏ .படித்து பல இடங்களில் வேலை தேடியும் வேலை கிடைக்காததால் சொந்த மாக ஒரு எஸ் .டி .டி பூத்தும் ,ஜெராக்ஸ் மிஷினும் வாங்கிகொடுத்தார் அப்பா .நானும் ,நல்ல பிள்ளையாகத்தான் காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன் யார் கண் பட்டதோ தெரியவில்லை . கடந்த ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கொடுத்து வைத்தவள்
உபதேசம்
பொறுமை கடலினும் பெரிது
ஜீவகாருண்யம்
சின்ன விஷயம்
ஜ்வாலை
வெளிச்சத்தின் நிழல்
மெழுகுப் பொம்மை
கவிதைச் சிதறல்
காதல் வளர்த்தேன்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)