2054

 

2054 ஆண்டு ஐனவரி மாதம் 26 ம் தேதி. ஞாயிற்றுக்கிழமை. அந்த பிரமாண்டமான கல்லூரி வளாகத்தில் நுழைவுத் தேர்வுக்கு அரசு ஏற்பாடு செய்திருந்தது. காலை 9 மணிக்கே சுமார் ஆயிரம் பேர்களுக்கு மேல் கூடி விட்டார்கள்.

எல்லோருடைய கைகளிலும் நோட்ஸ் புக், கைடு என்று எதை எதையோ வைத்துக் கொண்டு கடைசி நேரத்தில் பரபரப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னும் சிலர் கடந்த ஐந்தாண்டுகளாக நடந்த நுழைவுத் தேர்வு வினாத் தாள்களை வைத்துக் கொண்டு, அதற்குரிய விடைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“ சார்!….நீங்க இந்த வருடம் தான் முதன் முதலாக முயற்சி செய்கிறீர்களா?….”
“ அட…நீங்க வேறே…நான் கடந்த நாலு வருஷமா தொடர்ந்து நுழைவுத் தேர்வு எழுதிக் கொண்டுதானிருக்கிறேன்!….இந்த வருஷமாவது அட்மிஷன் கிடைச்சாப் பரவாயில்லே!….”

“ நான் இந்த வருஷம் தான் நுழைவுத் தேர்வு எழுத வந்திருக்கிறேன்!….இந்த ஆறு மாசமா எல்லா நோட்ஸையும் உருப்போட்டு வைத்திருக்கிறேன்!…”

இவர்களின் பேச்சுக்கு நடுவே புகுந்து மற்றொருவர் “ ஏன் சார்!…நீங்க நாலு வருஷமா எழுதுவதாகச் சொல்லறீங்க….கடந்த வருஷங்களில் கேட்ட கேள்விகளில் இருந்து தான், இந்த வருஷமும் கேள்விகள் வருமென்று சொல்றாங்களே?…” என்று சந்தேகம் கேட்டார்.

“ அதெல்லாம் கப்ஸா…..நாம கொஞ்சம் கூட எதிர் பார்க்காத கேள்விகள் எல்லாம் கேட்பாங்க!….”

“ ஐயோ!……அப்படியா!…..” என்று நொந்து போய் அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டார்.

தேர்வு எழுத வந்த சுமார் ஆயிரம் பேர்களுக்குமே அறுபதிலிருந்து, எழுபது வயசு இருக்கும்! வயசானவர்களுக்குத் துணையாக அவர்கள் பெற்ற பையன்களும், பெண்களும் ஆபிஸுக்கு லீவு போட்டு விட்டு வந்து காத்திருந்தார்கள்.

அன்றைய நுழைவுத் தேர்வு அந்த நகரத்தில் செயல் படும் அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற இருபத்திஐந்து முதியோர் இல்லங்களின் அட்மிஷனுக்காக நடத்தப் படும் தேர்வாகும்.

பெற்றோர் துணைக்கு வந்து காத்திருந்த ஒரு வாலிபன் “ இந்தக் காலத்தில் மெடிகல் சீட் முதல் அனைத்து துறைகளுக்கும், காலேஜில் சுலபமாக இடம் கிடைத்து விடுகிறது! வேலை வாய்ப்பும் ஈசியாகி விட்டது! இந்த சீனியர் சிட்டிஷன் ஹோம் அட்மிஷன் கிடைப்பதுதான் இப்ப குதிரைக் கொம்பாக போய் விட்டது!” என்று வேதனையோடு சொன்னான். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
“ ஏய்!...சித்ரா!...உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்லறது… ‘பாத் ரூம்’ லிருந்து குளிச்சிட்டு வரும் பொழுது ஹீட்டரை ஆப் செய்திட்டு வர வேண்டுமென்று?...”என்று சத்தம் போட்டாள் சித்ராவின் தாய் விமலா. “ அம்மா!..மறந்து போச்சு!..அதற்கு எதற்கு இப்படி கத்தறே?...” “ ஏண்டி ஹாலிருந்து எழுந்து வரும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“உமா!.....சூடா ஒரு கப் காப்பி! ..””என்று மாமா குரல் கொடுத்தார். “உமா காப்பியைக் கொடுத்து விட்டு வருவதற்குள்,வசந்தியின் குரல்! “அண்ணி!...காலேஜூக்கு நேரமாச்சு.......இன்னுமா டிபன் முடியலே?...” “ வசந்தி!.....எனக்கும் ஆபிஸுக்கு நேரமாச்சு....காலை நேரத்திலே நீங்க யாராவது ஒருத்தர் ஒத்தாசை செய்தா சீக்கிரம் டிபன் வேலையை முடிச்சிடலாம்...”.” அதைக் கேட்டுக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கோவை ரயில்வே ஜங்ஷனுக்கு எதிரில் சாந்தி தியேட்டருக்கு பக்கத்து சந்து தான் கோபாலபுரம். அங்கு இருக்கும் இரண்டு தெருக்கள் முழுவதும் திரைப் பட விநியோகஸ்தர்கள் தான்! அன்று காலை ஒன்பது மணிக்கு ‘ஆத்தா கிரியேஷன்’ அலுவலகத்தில் ஒரே சத்தம்! மானேஜர் தன் உதவியாளரை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பகல் உணவு நேரம். அந்தப் பிரமாண்டமான அரசு அலுவலகத்தில் ஊழியர்களுக்கு பகல் உணவு சாப்பிட ஒதுக்கியுள்ள விடுதியில் கண்காணிப்பாளர் கந்தசாமி பிள்ளை டிபன் பாக்ஸை பிரித்து வைத்துக் கொண்டு சாப்பிடாமல் மோட்டு வளையைப் பார்த்து எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். அருகில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பிரபல வாரப் பத்திரிகையின் நிருபர், காவல் துறை தேடிக் கொண்டிருந்த மோசடிக் கம்பெனி விளம்பரங்களில் மக்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டும்படி பல டி.வி. விளம்பரங்களில் நடித்த அந்த நடிகையிடம் பேட்டி எடுத்தார். “ மேடம்!...கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் கோடி ரூபாயை பொது மக்களிடம் ஏமாற்றி மோசடி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அந்தரங்கம்!
அதிர்ச்சி வைத்தியம்
சக்சஸ்
கந்து வட்டியும் கந்தசாமி பிள்ளையும்!
நடிகையின் கோபம்!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)