வாயு

 

1

குளோரியா அம்மாள் அறைக்குள் நுழைந்தபோது நீளமான மேசைக்குப் பின்னால் நாலு பேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அதில் மூன்று பேர் சூட் அணிந்த கனவான்கள். தலைக்கு பழுப்புச் சாயம் ஏற்றிக் கொண்ட, வயது மதிப்பிட முடியாத ஸ்தூல சரீரம் கொண்ட ஒரு பெண்ணும் உண்டு.

அந்தப் பெண்ணின் கோல்ட் ப்ரேம் மூக்குக் கண்ணாடியும், கழுத்தில் வைரப்பதக்கம் தொங்கும் மாலையும் குளோரியா அம்மாளை யோசிக்க வைத்தன.

சரியான இடத்துக்குத்தானா வந்திருக்கிறேன் ?

என்ன வேண்டும் ?

எதிர்பார்த்ததுபோல் அந்தப் பெண்தான் கேட்டாள்.

2

அறை கிட்டத்தட்டக் காலியாக இருந்தது.

மூன்று மூன்று நாற்காலிகளாக ஐந்து வரிசை. கடைசி இரண்டு வரிசைகளில் யாரும் இல்லை. அவற்றுக்கு முந்தியதில் மொட்டைத் தலை இளைஞன் ஒருவனும் பக்கத்தில் ஒரு யுவதியும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அவர்களுக்கும் முன் வரிசையில் வெண்மையான உடையும், ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் தலைமுடியுமாக ஒரு கறுப்பர் இனப் பெண். நடுவயதுக்காரி அவள்.

முதல் வரிசையில் சதா இருமியபடி ஒரு கிழவர்.

இவர்களை இந்த இருக்கைகளில் யாராவது உட்காரச் சொல்லியிருக்கிறார்களா அல்லது அவர்களே விரும்பியபடிக்கு விரும்பிய இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டார்களா என்று குளோரியா அம்மாளுக்குத் தெரியவில்லை.

சக்கரம் வைத்த வண்டியில் ஏதோ பெயர் தெரியாத சாதனத்தை வைத்து உருட்டிப்போனவன் குளோரியா அம்மாளை ஒரு வினாடி தீர்க்கமாகப் பார்த்தான்.

அவன் தன்னை ஒரு நாற்காலியைக் காட்டி அமரச் சொல்லுவான் என்று எதிர்பார்த்துக் குளோரியா அம்மாள் நிற்க, வண்டியை உருட்டியபடியே யாரையோ உரக்கப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டுக் கொண்டு அவன் பக்கத்தில் பலகை அடைத்த தடுப்புக்குள் மறைந்தான்.

யாரும் உட்காரச் சொல்லப்போவதில்லை. குளோரியா அம்மாளேதான் அவள் இருக்க வேண்டிய இடத்தை முடிவு செய்ய வேண்டும்.

முதல் வரிசையில் இருந்து பர்ர்ர் என்று சத்தம். கிழவர் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்துச் சத்தமாகச் சிரித்தார். நான் தயாராகி விட்டேன் என்றார் அந்த மொட்டைத் தலை இளைஞனைப் பார்த்து.

மொட்டைத் தலையன் பக்கத்து யுவதியை இழுத்து அணைத்துத் தீவிரமாக முத்தம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவர் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தோடு அவர்களைப் பார்க்க, இடையில் குளோரியா அம்மாள் கண்ணில் பட்டாள்.

இங்கே வந்து உட்காருங்கள்.

பக்கத்து இருக்கையை நேசத்தோடு காட்டியபோது இன்னொரு பர்ர்ர்ர்.

குளோரியா அம்மாளுக்கு ஏனோ அவர் பக்கத்தில் போய் அமரக் கூச்சமாக இருந்தது. சிறிது தயங்கி, அவள் நடு வரிசையில் கறுப்பர் இனப்பெண் பக்கமாக நடந்தாள்.

அந்தப் பெண் பக்கத்து நாற்காலியில் வைத்திருந்த தன் கைப்பையை மடியில் நகர்த்தி வைத்துக் கொண்டு குளோரியா அம்மாளுக்கு இடம் ஒழித்துக் கொடுத்தாள். நினைத்துக் கொண்டதுபோல் கைப்பையைத் திறந்து எதையோ எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டாள்.

வேக வைத்த மொச்சைகளின் வாடை.

எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்லி ஒரு பெரிய பழுப்புக் காகிதப் பையை அவள் குளோரியா அம்மாளிடம் நீட்டினாள்.

இதன் உபயோகம் தெரிந்ததுதானே ?

அவள் குளோரியா அம்மாளைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

வேண்டாம் என்று மரியாதையாகத் தலையசைத்தாள் குளோரியா அம்மாள். அவளுக்கு மொச்சைகளைப் பார்க்கும்போது குமட்டல் எடுத்தது.

நேற்றுக் காலையில் இருந்து அவள் மொச்சைகளைத் தான் சாப்பிட்டிருக்கிறாள். முதலில் சாப்பிடும்போது ருசியாக இருந்தது, அடுத்த வேளைகளில் ருசி குறைந்து அப்புறம் சகிக்க முடியாமல் போனது. ஆனாலும் வயிற்றில் வாயு தாராளமாக நடமாட அவை ஒத்தாசை செய்யும் என்பதால் பொறுமையாக மென்று தின்ன வேண்டி வந்தது.

இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்கிறது குடும்ப பென்ஷன் பணம் வர. இருந்த பணத்தில் மொச்சை வாங்க, இங்கே பஸ் பிடித்து வர என்று செலவழித்ததால், வாரக் கடைசியில் குளோரியா அம்மாளுக்குச் சாப்பிட வீட்டில் ஒன்றும் இருக்காது என்று பட்டது.

மொச்சைகள் விலையேறி இருக்கின்றன. எல்லாமேதான் விலை ஏறி இருக்கின்றன.

ஆனாலும் இன்றைக்கு அவை உதவி செய்யும் பட்சத்தில் குளோரியா அம்மாள் இங்கே சொன்ன மாத்திரத்தில் வாயு வெளியேற்றுவாள். முதல் இடம் அவளுக்குக் கிடைக்குமோ என்னமோ. அந்தக் கிழவருக்கு அதைப் பெறச் சகல தகுதிகளும் இருக்கக்கூடும்.

குறைந்த பட்சம் மூன்றாவது இடத்தையாவது தான் பெறமுடியும் என்று குளோரியா அம்மாளுக்குத் தோன்றியது.

அதற்குக் கிடைக்கும் பணத்தில் இன்னும் சில மாதங்கள் பசி இல்லாமல் இருக்கலாம். முதல் பரிசு என்றால் ஒரு வருடம் இரண்டு வருடம்

சாப்பாட்டுப் பிரச்சனையே எட்டிப் பார்க்காது. ஒரு உடுப்புக் கூடப் புதிதாக வாங்கிக் கொள்ளலாம்.

இந்தக் கறுப்பி ? இப்படித் தின்று கொண்டே இருப்பதால் இவள் இரண்டாம் இடத்தைப் பிடிப்பாளோ ? அதற்கு எவ்வளவு பரிசுத்தொகை ?

தன்னுடைய ஆறு மாதச் சாப்பாட்டை அபகரிக்கப் போகிற அவளைத் தன்னிச்சையாக உற்றுப் பார்த்தாள் குளோரியா அம்மாள்.

நான் துக்கத்தில் இருக்கிறேன்.

கறுப்பி ரகசியம் பேசும் குரலில் சொன்னாள்.

குளோரியா அம்மாள் ஆதரவாகத் தலையசைத்தாள்.

என் கணவர் இறந்துபோய் இரண்டு வாரமாகிறது.

சொல்லியபடி கறுப்பி கைப்பையில் இருந்து உதட்டுச் சாயத்தை எடுத்துக் கவனமாக உதட்டைக் குவித்துப் பூசிக்கொண்டாள்.

குளோரியா அம்மாள் அனுதாபங்களைத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தபோது அசந்தர்ப்பவசமாக கூடவே அவளிடமிருந்து வாயு வெளியேறியது. இது இந்த நேரத்தில் நடந்திருக்க வேண்டாம்தான்.

நீங்களும் தயாராக வந்திருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறது.

முதல் வரிசைக் கிழவர் திரும்பிக் குளோரியா அம்மாளைப் பார்த்துச் சிரித்தார். அவளும் ஒரு வினாடி மரியாதைக்குச் சிரித்து உடனே மவுனமானாள்.

அந்தக் கிழவரின் மூக்குக் கண்ணாடி குளோரியா அம்மாளுடைய கணவர் அணிந்திருந்ததுபோல் செவ்வகக் கண்ணாடிகளால் ஆனது என்பதை அவள் கவனித்தபோது அவளுக்கு வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது. அவர் பக்கத்தில் உட்காரத் தயக்கம் உண்டானதற்கும் அந்தக் கண்ணாடிகள்

காரணமாக இருக்க வேண்டும்.

கறுப்பியிடம் தான் அவமரியாதையாக நடந்துகொண்டதாக அவளுக்குப் பட்டது. இன்னொரு தடவை அனுதாபம் தெரிவிக்கலாமா என்று யோசித்தாள். சொல்லியதையே திரும்பச் சொல்ல ஆயாசமாக இருந்தது. இன்னொரு முறை வாயு வெளிப்படலாம்.

என் கணவரைப் புதைத்த இடத்தில் நிலச்சரிவு வந்ததால், சவப்பெட்டியை வெளியே எடுக்க வேண்டிப் போனது.

கறுப்பி மறுபடி ரகசியம் பேசுகிற குரலில் குளோரியா அம்மாளிடம் சொன்னாள்.

கிழவர் எழுந்து கைத்தடியை ஊன்றிக் கொண்டு நின்றார். கையில் காமிராவைச் சுமந்து போன ஒருவனைத் தடுத்து நிறுத்திக் கழிப்பறை எங்கே இருக்கிறது என்று சத்தமாக விசாரித்தார்.

அவன் காட்டிய திசையில் அவர் நடக்கும்போது கூடவே போன பார்வையைச் சங்கடத்தோடு குளோரியா அம்மாள் தவ்ிர்த்தாள்.

சவப்பெட்டியைத் திரும்ப எடுப்பது நல்லதல்லவே..

கறுப்பியிடம் மெல்லச் சொன்னாள் அவள்.

என்ன செய்ய ? அந்த இடம் முழுக்கத் தண்ணீர் நிரம்பிப் போனதால் எடுத்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். பளுத்தூக்கியால் அதை எடுத்து வண்டியில் வைத்து இன்னொரு இடத்துக்குக் கொண்டு போக உத்தேசித்து கயிறு கட்டித் தூக்கியபோது பளுத்தூக்கி இயங்காமல் பாதியில் நின்று போனது.

சவப்பெட்டி என்ன ஆனது ?

குளோரியா அம்மாள் அவசரமாக விசாரித்தாள்.

பின்னால் இருந்து தொடர்ந்து முத்தம் கொடுத்துக்கொள்ளும் சத்தம் கேட்டபடி இருந்தது.

சவப்பெட்டியில் ஆணிகள் சரிவரப் பொருத்தப்படாமல் போனதால் அது ஒரு ஓரமாகத் திரும்பி ஒருக்களித்துத் திறந்து கொண்டது. அந்த நேரத்தில் மழை வேறு பெய்ய ஆரம்பிக்க, வேலை நேரம் முடிந்தது என்று தோண்ட வந்தவர்கள் திரும்பிப் போய்விட்டார்கள். என் வீட்டுக்காரன் ஒரு ராத்திரி முழுக்க மழையில் நனைந்தான். இப்போது அவனை உலர வைத்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன். இங்கே பணம் கிடைத்தால் நாளைக்கு அவனை நல்லடக்கம் செய்யலாம். பார்க்கலாம்..அவனுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருக்கிறதா என்று ..

கறுப்பி இதைச் சொல்லியபடி இன்னொரு பிடி மொச்சையைக் கைப்பையில் இருந்து எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டாள்.

பர்ர்ர். பர்ர்ர். பர்ர்ர்.

பின்வரிசையிலிருந்து சத்தம். இளைஞன் வாயைக் குவித்து ஒலி எழுப்ப ஆரம்பித்திருந்தான்.

அது வேறு இடத்தில் இருந்து வரவேண்டும். வாய் அதற்காக இல்லை.

கறுப்பி பின்னால் திரும்பிச் சிரிப்பு மாறாமல் சொன்னாள்.

தெரியும். நன்றி. வாய் இதற்குத்தான்.

குளோரியா அம்மாள் திரும்பாமலேயே இன்னொரு முத்தம் ஒலிக்கப் போவதை எதிர்பார்த்தாள்.

பிளாஸ்டிக் உறை பிரிக்கப்படும் சத்தம். உருளைக்கிழங்கு வறுவலாக இருக்கும். அவள் நாசியில் தட்டுப்பட்ட வாடை சொன்னது.

அவளுக்குப் பசித்தது. சாப்பிட வேண்டும். மொச்சை தவிர வேறு ஏதாவது.

இவளிடம் சொல்வது சரியாகப் படுமா ? இடம் தவறி வந்திருந்தால் எசகேடாகி விடும். குளோரியா அம்மாளின் வயதும் தோற்றமும் அவளுக்குக் கொடுக்கக்கூடிய மதிப்பு இல்லாமல் போய்விட வாய்ப்பு உண்டு.

என்ன வேண்டும் ?

போலீஸ் போல் மொடமொடப்பான கோட் அணிந்த வயோதிகக் கனவான் கேட்டார்.

இவரிடம் சொல்வது இன்னும் கஷ்டம்.

ஒரு போட்டிக்கு வந்திருக்கிறேன்.

குளோரியா அம்மாள் தலையைக் குனிந்துகொண்டே சொன்னாள்.

தொலைக்காட்சிக் கம்பெனி நடத்தும் போட்டி. வயது வந்தவர்களுக்கான தொலைக்காட்சி வாய்க்கால் அது. அரசாங்கத்தின் பல மட்டங்களிலும், பத்திரிகைகளிலும் நிறைய விவாதிக்கப்பட்டு அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

இளைய தலைமுறை கெட்டுப்போக வாய்ப்பு அதிகப்படும் என்றும் பொதுவான சமுதாயச் சீரழிவு வரும் என்றும் சொல்லப்பட்ட வாதங்கள் ஒரு அளவுக்கு மேலே போகவே எக்கேடும் யாரும் கெட்டுப் போகட்டும், அரசாங்கத்துக்கு வரி வந்தால் சரி என்று ஓய்ந்து போய் ஒரு வருடமாகி விட்டது.

இந்த விலாசம் தான். இன்றைக்கு ஒரு போட்டி ஒளிப்பதிவு செய்கிறார்கள். அதில் பங்கு பெறத்தான் குளோரியா அம்மாள் வந்திருக்கிறாள்.

கண்ணாடி போட்ட பெண் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டாள்.

என்ன போட்டி என்று கேட்கப் போகிறாள்.

அபானவாயு வெளிப்படுத்தும் போட்டி. சொன்ன மாத்திரத்தில் குசு விடவேண்டும்.

இதை இவளிடம் சொல்வதைவிட இறங்கிப் போய்விடலாம் என்று குளோரியா அம்மாளுக்குத் தோன்றியது.

அவள் திரும்புவதற்காகக் கதவுப் பக்கம் நகர ஆரம்பித்தபோது, கண்ணாடிக்காரி உள்ளே கையைக் காட்டி அங்கே போய் உட்காரும்படி குளோரியா அம்மாவைச் சொன்னாள்.

ஆக,இங்கேதான் போட்டி. சரியான இடத்துக்குத் தான் வந்திருக்கிறோம்.

குளோரியா அம்மாள் உள்ளே நடந்தபோது பின்னால் நாலு ஜோடி கண்கள் சிரித்தபடி பார்த்ததாகத் தோன்றியது.

இல்லையென்று சொல்வதுபோல் அவர்கள் குளோரியா அம்மாளுக்கு அப்புறம் வந்த யாரையோ விசாரிக்க ஆரம்பித்திருந்த சத்தம். தள்ளுகதவை நகர்த்தி உள்ளே போய்க் கொண்டிருந்தவளுக்குக் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது.

உள்ளே படப்பிடிப்புத் தளம். இதைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்திருப்பதால் குளோரியா அம்மாள் உடனடியாக அடையாளம் கண்டு கொண்டாள்.

போனவாரம், தோட்டத் தெருவில் சீமாட்டி வீட்டுக்குப் போய் அந்தப் பெண்மணியும் அவளுடைய கணவரும் வீடு திரும்பக் காத்திருந்தபோது முன்னறையில் தொலைக்காட்சி ஓடிக் கொண்டிருந்தது நடையில் இருந்தே தெரிந்தது.

சீமாட்டியின் மகனோ மருமகனோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். குளோரியா அம்மாளை உள்ளே அழைத்து உட்காரச் சொல்லவில்லை அவன்.

வெளியே சிறிய பூங்கா உண்டு. அங்கே சிமிட்டி பெஞ்ச் இரண்டு உண்டு. காற்றாட உட்காருங்களேன் என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு அவன் தொலைக்காட்சியில் மூழ்கி இருந்தான்.

குளோரியா அம்மாள் குடியிருந்த இடத்தில் தொலைக்காட்சி கிடையாது.

தொலைக்காட்சி என்று இல்லை. உட்கார நாற்காலி, படுக்கப் படுக்கை என்று கூட இல்லை.

மாதாமாதம் குளோரியா அம்மாள் வீட்டுக்காரரின் குடும்பப் பென்ஷனாக ஒரு சிறுதொகை அவளுக்கு வரும். அந்தப்பணத்தில் வாடகை கொடுத்து சாப்பிட்டு உயிர்வாழ வேறு எந்த இடமும் கிடைக்காதுதான்.

இடிந்து கொண்டிருக்கும் கட்டிடம். இன்னும் ஐந்து வருடங்களில் வாசலில் ‘அபாயமான புராதனக் கட்டிடம். நெருங்காதீர்கள் ‘ என்று பலகை வைத்து, ஜன்னல்களை எல்லாம் பலகை அடைத்து ஆணியடித்து மூடி விட்டுவிடுவார்கள். அப்புறம் ராட்சத வாகனம் ஒன்று அதை இடிக்க வரும்.

கட்டிடம் இல்லாமல் போவதற்குள் குளோரியா அம்மாள் இறந்து விடுவாள். அவளுக்குத் தெரியும்.

குளோரியா அம்மா நடையில் நின்றபடியே ஒரு நிமிடம் அந்தத் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியைக் கவனித்தபோதுதான் அறிவிப்பு.

கை நிறையக் கணிசமான தொகை தருவார்கள். அடுத்தவாரம் நடக்க இருக்கும் போட்டி.

அபானவாயு வெளியேற்ற வேண்டும். அதுவும் சொன்ன மாத்திரத்தில்.

விலாசம் சொன்னார்கள். அவசர அவசரமாக உள்வாங்கி, வாசல் பூங்காவில் உட்கார்ந்து, கைப்பையில் காகிதம் தேடிக் குறித்துக் கொண்டிருந்தபோது கார் வந்து நின்றது.

அந்த சீமாட்டி, குளோரியா அம்மாளுக்கு முதியோர் உதவித் தொகை வாங்கித்தரவோ, அரசாங்க முதியோர் பராமரிப்பு இல்லத்தில் தங்க ஏற்பாடு செய்யவோ முடியாது என்று சொல்லி விட்டாள்.

நிர்க்கதியான முதியவர்களுக்காக அரசாங்கம் திறந்து வைத்திருக்கும் விடுதி அது.

போன அரசாங்கம் பதவியில் இருந்தபோது அதைத் தொடங்கினார்கள். ஒரு வருடம் போல் அங்கே குளோரியா அம்மாள் தங்கி இருந்தாள் அங்கே. தொலைக்காட்சிப் பெட்டி கூட முதல் சில நாள் இருந்தது. ஜனாதிபதி பேச்சையும், தேசபக்தி கானங்களையும், பழைய திரைப்பட நகைச்சுவைக் காட்சிகளையும் திரும்பத் திரும்ப ஒளிபரப்பி அப்புறம் அது காணாமல் போனது.

அப்புறம் அரசாங்கம் மாறியபோது அங்கே இருந்த பலரோடு குளோரியா அம்மாளும் வெளியேற்றப்பட்டாள்.

அங்கே குளோரியா அம்மாள் திரும்ப ஏற்பாடு செய்யமுடியாது என்று சொன்ன சீமாட்டி எதிர்க்கட்சி என்று சொன்னார்கள். அதெல்லாம் குளோரியா அம்மாளுக்கு ஒன்றும் தெரியாது.

யார் யாரையோ கேட்டு பஸ்ஸைப் பிடித்து வந்து இங்கே சொன்ன நேரத்தில் சொன்னபடி அபானவாயு வெளியேற்றினால் பணம் கிடைக்கும். அதுமட்டும் தெரியும். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
'எனக்கு ஒரு பாடை அனுப்பவும் ' பாலன் சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டான். ஏனோ சிரிப்பு வந்தது. அதையே பாட்டாகப் திரும்பத் திரும்பப் பாடியபடி திரெளபதி அம்மன் கோயில் பொட்டலுக்கு டயர் வண்டியோடு அவன் போய்ச் சேர்ந்தபோது உச்சி வெய்யில் மணடையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தது. வண்டி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
‘‘இன்னிக்கு மதியம், கட்டையான மீசை வெச்சுக்கிட்டு ஒருத்தன் வந்தான்..!’’ சாரா வீட்டில் நுழைந்தபோது, அம்மா சொன்னாள். அவள் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். படுக்கையை அசுத்தம் செய்திருந்தாள். இருட்டில் சூழ்ந்து நின்ற ஈரமும், சிறுநீருமாக வாடை மூக்கைக் குத்தியது. நாள் முழுக்கத் துர்வாடைக்கு நடுவே இருந்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
விடியப் போகிறது. ''ஆண்டு இரண்டாயிரத்து நூறு ... டிசம்பர் மாதம்... பதினெட்டாம் தேதி... காலை ஐந்து மணி... இருபது நிமிடம்... உங்கள் நாள் இனிய நாளாக இருக்கட்டும். கடியாரம் இனிமையான பெண்குரலில் சொல்லி ஓய, விளக்கு மெல்ல ஒளிர்கிறது. அவன் எழுந்து உட்கார்கிறான். ஏ.சி.யின் இதமான குளிரில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
'எனக்கு ஒரு பாடை அனுப்பவும் ' பாலன் சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டான். ஏனோ சிரிப்பு வந்தது. அதையே பாட்டாகப் திரும்பத் திரும்பப் பாடியபடி திரெளபதி அம்மன் கோயில் பொட்டலுக்கு டயர் வண்டியோடு அவன் போய்ச் சேர்ந்தபோது உச்சி வெய்யில் மணடையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தது. வண்டி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சரவணன் நடு ராத்திரிக்கு எழுந்தபோது கேத்தி அறையில் ‘பிடி ஜூட்’ என்று அங்கும் இங்கும் மிதந்து கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் சுமார் முன்னூறு வருஷம் முந்திய இங்கிலாந்து ராணுவ உடை அணிந்த இளைஞன் ஒருத்தன். இந்த நஜீபை இழுத்துப் போட்டு உதைக்க வேண்டும். சரவணனுக்குப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சைக்கிள் முனி
தன் நகரம்
விடிந்து கொண்டிருக்கிறது
சைக்கிள் முனி
ஒண்டுக் குடித்தனம்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)