ஓம் ஹண்ட்ரடாயின நமஹ!

 

எனது கிராமத்தில் ‘ஐயம்மார்’ எனப்படும் இனம் அறவே இல்லாத காலம் அது. பள்ளிக்கூடம் நடத்தி வந்த எங்கள் வீடு ஒன்றுதான் ‘அய்யிர் வூடு’.

ஒரு தினம் ஜவ்வு மிட்டாய் தாத்தா அப்பாவிடம் தயங்கித் தயங்கி ஏதோ கேட்டார்.

உலக்கை மாதிரி தடிமனாக இருக்கும் ஒரு நீளத் தடியில், வண்ண வண்ண நிறத்தில் ஜவ்வு மிட்டாய் சுற்றப்பட்டிருக்கும்.

தடியில் அங்கங்கே சலங்கை கட்டியிருப்பார். மிட்டாய் தாத்தா அவற்றை சிலுங் சிலுங்கென்று ஆட்டியபடி பாடவும் பாடுவார். ஒரு பைசா கொடுத்தால் மிட்டாய்த் தடியிலுள்ள ஜவ்வு மிட்டாயை லாகவமாக இழுத்து நொடியில் ஒரு கைக்கடியாரமாகவோ, தேளாகவோ, பூவாகவோ பின்னி அதைக் காசு கொடுத்த சிறுவனின் மணிக்கட்டில் அழகாகக் கட்டிவிடுவார்.

சிறுவன் மணி பார்க்கிறதென்றால் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கலாம். தின்னறது என்றால் கடித்துத் தின்னலாம். நக்கி நக்கி மற்றப் பையன்களுக்குப் பொறாமை ஏத்தலாம்.

அந்த மிட்டாய்க் கிழவர் என் அப்பாவிடம் “சாமி! நீங்க மாட்டேன்னு சொல்லக்கூடாது. சும்மனாச்சிக்கும் நுழைஞ்சிட்டு வந்திங்கன்னாக்கூடப் போதும்,” என்று திரும்பத் திரும்பக் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்பா தன் மறுப்பைக் கூறிக்கொண்டிருந்தார். “பழனிப்பா, அத்தனை தூரமெல்லாம் என்னாலே வரமுடியாதுடா. உடம்பும் சரியில்லே” என்றார்.

மிட்டாய்க்காரக் கிழவர், “ஒங்க பள்ளூடத்து வாசல்லேயே இத்தனை வருசமா மிட்டாயி வித்துக்கிட்டிருக்கேன். வந்துதான் பாரேன், நான் கட்டின வூட்டை. நீ உள்ளே வந்து தண்ணி தொளிச்சியானா எனக்கு நல்லாருக்கும்.”

அப்பா சங்கடப்பட்டார். ஜவ்வு மிட்டாய்க்காரர் வேறு ஒரு வேண்டுகோளை வைத்தார். “நீ வராட்டி போகுது. உங்க பசங்கள்ள யாரையாச்சும் அனுப்பேன்.”

அப்பா தயங்கியவாறு, “பயங்களையா? ஒண்ணும் தெரியாதுடா அவனுகளுக்கு,” என்றார்.

“பரவாயில்லை சாமி. உள்ளே வந்து தண்ணி தொளிச்சாப் போதும்.”

அப்பா என் அண்ணனை அனுப்பி வைத்தார். அவன் மூணாங்கிளாஸ் படித்துக் கொண்டிருந்தான். எட்டு வயசு.

அப்பா அவனை மிட்டாய்க்காரத் தாத்தாவுடன் அனுப்பியதில் அவனுக்கு மிகப் பெருமை. “ஜாக்கிரதையாகப் போய்விட்டு, ஜாக்கிரதையாக வா,” என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

மகா கர்வத்தோடு என்னை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு கிட்டண்ணன் மிட்டாய்த் தாத்தாவுடன் அவரது கிராமத்துக்கு வெய்யிலில் நடந்தே போனான்.

எனக்கு மகாப் பொறாமை. “கிட்டண்ணா, நானும் வரேண்டா,” என்றேன்.

அவன், “உனக்கெல்லாம் ஒண்ணும் தெரியாது,” என்று அலட்சியப் படுத்திவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

ஜவ்வு மிட்டாய்த் தாத்தாவின் வீட்டில் ஏக மரியாதை அவனுக்கு. “வாங்க குட்டி அய்யிரே” என்று உபசாரம்.

அண்ணன், “நான் என்ன பண்ணணும்?” என்றான்.

மிட்டாய்த் தாத்தா, “தண்ணி தொளியுங்க குட்டி அய்யிரே!” என்று சொல்லி, ஒரு செம்பு தண்ணீரில் ஒரு மாவிலைக் கொத்தைப் போட்டு அவனிடம் பய பக்தியாகத் தந்தார்.

அண்ணன் தண்ணி தெளித்தான். மிட்டாய்த் தாத்தா, “அய்யிரே! எதுனா மந்திரம் சொல்லித் தண்ணி தொளியிங்கோ… ஊமையனாட்டம் தொளிக்கிறியே” என்றார்.

அண்ணனுக்கு ரோஷமாயிருந்தது. ஆனால் எந்த மந்திரமும் தெரியாது.

ஆனால் குறுக்கு வழியிலே சட்டெனறு அவன் மூளை வேலை செய்தது. மந்திரம் தயார். “ஓம் ஹண்ட்ரடாயின நமஹ, ஓம் டூ ஹண்ட்ரடாயின நமஹ, ஓம் த்ரீ ஹண்ட்ரடாயின நமஹ.” அவனுக்குத் தெரிந்த அளவு ‘நைன்ட்டி நைன் ஹண்ட்ரடாயின நமஹ’ வரை சொல்லிக்கொண்டே மாவிலையால் புது வீட்டுக்குள் தண்ணீர் தெளித்து முடித்தான் கிட்டண்ணா.

கற்பூரம் ஏற்றி முடித்தான். பிறகு புறப்படத் தயாரானான். “இருங்க சாமி! தட்சிணை வாங்கிக்கலையே,” என்று ஒரு தாம்பாளத்தில் ஐந்து ரூபாய்ப் பணம், தேங்காய் மூடிகள், ஒரு டஜன் பழம், வெற்றிலை பாக்கு வைத்து எல்லாவற்றையும் ஒரு பையில் போட்டு கிட்டண்ணாவிடம் கொடுத்து அனுப்பினார்.

வீட்டுக்கு வந்த கிட்டண்ணா பெருமையாக “மந்திரமெல்லாம் கூடச் சொன்னேன்,” என்றான்.

அப்பா ஆச்சரியத்துடன், “மந்திரமா?” என்றார்.

சிரித்தவாறு கிட்டண்ணா, “ஆமாம் ஒன் ஹண்ட்ரடாயின நமஹ, டூ ஹண்ட்ரடாயின நமஹ என்று நைன்ட்டி நைன் ஹண்ட்ரடாயின வரை சொல்லித் தண்ணீர் தெளித்தேன். ஐந்து ரூபாகூடக் கொடுத்தார்” என்றான்.

“அந்த ரூபாய் எங்கே?” என்றார் அப்பா.

“இதோ” என்று பெருமையுடன் காட்டினான். அடுத்த நிமிஷம் அப்பா தன் பெரிய கையைச் சுழற்றி அவன் கன்னத்தில் பளார் என்று ஓர் அறை விட்டார்.

“கழுதை! தெரியலேன்னா தெரியலேன்னு சொல்லாம, அந்தத் தாத்தாவை ஏமாற்றிட்டு வந்து பெருமையாகச் சொல்லிக்கிறியா? எல்லாத்தையும் கொண்டு போய் மிட்டாய்த் தாத்தாகிட்டே கொடுத்துட்டு மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு வா… போ.” என்றார். அண்ணன் கன்னம் பழுத்துப் போயிற்று.

வெளியே ஏகப்பட்ட வெய்யில். “டேய்! சுந்து, நீயும் வர்ரியாடா,” என்றான் பரிதாபமாக.

பாவமாயிருந்தது. கூடவே போனேன். அனாவசியமாப் பொறமைப்பட்டோமே அண்ணனைப் பார்த்து என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

“ஏண்டா, ஹண்ட்ரடாயின நமஹ” என்று இப்பக்கூடக் கேலி பண்ணுவேன் டாக்டர் அண்ணாவை – அதாவது கிட்டண்ணாவை.

அந்தக் காலத்தில் தமிழகத்தில் பெரும்பாலானோர் இப்படித்தான் அய்யர் வந்துதான் புது வீட்டில் கிரகப்பிரவேசம் செய்யவேண்டும் என்று நினைத்து அய்யர்களை வீட்டு விசேஷங்களுக்கு வற்புறுத்தி அழைப்பார்கள்.

பின்னாலில் பெரியார் தயவால் இப்படிப்பட்ட வழக்கங்கள் குறைந்து போயின. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
கனவுமாமணி அப்புசாமி
அப்புசாமி இரண்டு மூன்று நாளாகவே மனைவியைப் பலவிதமான கோணங்களில் எட்ட இருந்து ரகசியமாகவும் வெளிப்படையாகவும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். "வாட் ஹாப்பண்ட் டு யூ... ரெண்டு நாளாக உங்கள் பார்வையே சரியில்லை. எதையோ பார்த்துப் பயந்துகிட்ட மாதிரி முழிக்கிறீர்கள ?" என்றாள் சீதாப்பாட்டி. "என்னவாவது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பிறந்த நாள்
அப்புசாமியைப் போன்ற துரதிருஷ்டக் கட்டையை எந்தக்       காட்டில்  தேடினாலும் சரி, விறகு டிப்போவில் தேடினாலும் சரி, கண்டுபிடிக்க இயலாது. விடிந்தால் அவரது எண்பத்து மூன்றாவது பிறந்த நாள். அப்புசாமி தன் பிறந்த நாள் பற்றிய இன்பக் கற்பனைகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். அப்போதுதான் சீதாப்பாட்டி ஒரு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பார், பார்! சிபாரிசு
எந்தச் சங்க இலக்கியத்துக்கும், எந்த இருபதாம் நூற்று¡ண்டு இலக்கியத்துக்கும் கட்டுப்படாத ஒரு புது தினுசான கூத்தை ஆடிக் கொண்டிருந்தார், அப்புசாமி. "ஒய் இஸ் திஸ் ஓல்ட் மான் ஜம்ப்பிங்!" என்று சீதாப்பாட்டி, அப்புசாமி காதுபட முணுமுணுத்தாள். அப்புறம் உற்று நோக்கியபோது, அப்புசாமியின் கையில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பிரியமுள்ள கணவருக்கு, வீட்டைப் பத்திரமாகப் பூட்டிக்கொண்டு போகிறீர்களா? புழக்கடையிலேயே சோப்பை வைத்துவிட்டுப் போய் விடாதீர்கள். வெய்யிலில் அது சாந்து மாதிரி ஆகிவிடும். வலை பீரோவை நன்றாகக் கவனிக்கவும். ஏதேனும் எறும்புகள் தென்படுகின்றனவா? வலை பீரோவின் கால்களுக்கு மறக்காமல் தண்ணீர் ஊற்றவும். கொஞ்சம் நெய் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஆறாத சுடச்சுட பொங்கலை ஆற அமர அமர்ந்து அப்புசாமி ஒரு வாய் எடுத்துச் சுவைத்திருப்பார். "ஸைலேன்ஸ்!" என்ற மாபெரும் கத்தல் அவரைத் தூக்கிவாரிப்போட வைத்தது. அவரை என்பதைவிட அவர் கையிலிருந்த பொங்கலை. அவருக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியில் பொங்கல் பொட்டலம் துள்ளி மண்ணில் விழுந்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அப்புசாமி பாத்ரூம் விளக்கை மறந்துபோய் அணைக்காமல் வந்து விட்டார். மனைவி சீதே கோபமாக பாத்ரூம் பல்பை கழற்றிவிட்டாள். மறுதினம் அப்புசாமி தெரு வாசலில் குளிக்கத் தொடங்கினார். காரணம் கேட்டவர்களுக்கு, ''அவளால் சூரியனைக் கழற்றி எறிய முடியாதே'' என்றார். ==================== ஓட்டலுக்குச் சென்ற அப்புசாமி வெயிட்டரைக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மணக்காத மாலை!
சுமார் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் என் மாமா தன் அலுவலகத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். அந்தத் தினத்தை அவர் மறந்திருந்தாலும் நான் மறக்கவில்லை. அவருக்கு அன்றைய தினம் போட்ட சந்தன மாலையைப் பாதுகாத்துப் பத்திரப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு என்னுடையதாகிவிட்டது. சந்தன மாலைக்கும் சந்தனத்துக்கும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அடிக்கடி காணாமல் போகும் (ஆனால், அடிக்கடி கிடைத்துவிடும்) பொருள்களில் மூக்குக் கண்ணாடிக்குத்தான் முதலிடம். பெரும்பாலான நடுத்தர வயதுக் கணவன்மார்கள், தொலைந்துபோன தங்கள் மூக்குக் கண்ணாடிகளைத் தாங்களே தேடிக்கொள்ள வக்கத்து, வெட்கமில்லாமல் பெண்டாட்டிமார்களின் உதவியை நாடுவார்கள். அப்போது, மனைவியின் மூடு நன்றாக இருந்தால்--தான் ஆச்சு! ‘இங்கேதானே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவன் மகா சாது, மகா பக்தி, மகா உழைப்பு, மகா மகா வினயம், இன்னும் பல மகாக்களுக்கு உரியவன். பொருத்தமில்லாத ஒரு மகாவுக்கும் உரியவன் - மகா குடியன். எங்கள் குவார்ட்டர்ஸில் தோட்டக்காரன், காவல்காரன், அக்கம் பக்கத்துக்கெல்லாம் ஆடி மாசக் கூழ் ஊற்றும்போது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"என்ன ஓர் அலட்சியமிருந்தால் நீ இப்படிச் செய்து இருக்கவேண்டும்? அதை எத்தனை வருஷமாக வைத்திருக்கிறேன் தெரியுமா? உன்னுடைய டைஜஸ்ட் பத்திரிகைகளைப் பதிலுக்குப் பதில் நான் இதே பாய்லரில் போட்டுச் சுடச்சுட வெந்நீர் காயவைத்துக் குளிக்கவில்லையானால் என் பெயர் அப்புசாமி இல்லை" என்று ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கனவுமாமணி அப்புசாமி
பிறந்த நாள்
பார், பார்! சிபாரிசு
பிரியமான கடிதம்
அதிரடிக் குரலோன் அப்புசாமி
அப்புசாமி குட்டிக் கதைகள்
மணக்காத மாலை!
தேடுங்க… தேடுங்க… தேடிக்கிட்டே இருங்க!
ஒரு தோட்டக்காரனின் ‘சத்தியம்’!
அப்பளம் சதுரமானது

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)