Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: February 13, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கண்ணில் தெரியுது காதல் – ஒரு பக்க கதை

 

 கொஞ்ச நாட்களாக அவர்கள் இருவரும் நட்புடன் பழகியபோது அவர்களுக்குள் நல்ல புரிந்துணர்வு இருந்தது. அதனாலோ என்னவோ, ஒருவரை ஒருவர் ஈர்க்கப்பட்டார்கள். ஆனால் அதை எப்படிச் சொல்வது என்பதி;ல் இருவருக்கும் தயக்கம் இருந்தது. ஓவ்வொரு தடவையும் மனம் திறந்து சொல்லிவிடுவோமா என்று நினைக்கும் போதெல்லாம், மற்றவர் தவறாக எடுத்துக் கொள்வாரோ, தூயநட்பு இதனால் உடைந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் இருவருமே மௌனம் காத்தனர். இனியும் தாங்கமுடியாது என்ற நிலையில், அவள்தான் துணிந்து அவனிடம் கேட்டாள், ‘பிரதீப், கேட்கிறேனே என்று


முகத்தை ஏனடி கவிழ்த்தாய்?

 

 தலைப்பு – கண்ணதாசனின் பாடல் வரிகளில் இருந்து.. எதிரே வந்த அவளை என்னையறியாமலே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவள் அதைக் கவனித்திருக்க வேண்டும். அவளது நடை மெல்லத் தளர்ந்த போது, கண்களில் தயக்கம் தெரிந்தது. ‘சுருண்டகூந்தல்காற்றினில்ஆட துள்ளும்கால்கள்சிறுநடைபோட மருண்டுநின்றாய்மானெனவிழித்தாய் மஞ்சள்முகத்தைஏனடிகவிழ்த்தாய்’ ஏன் தலை கவிழ்ந்தாள் எனத் தெரியவில்லை. என்னைக் கடந்து செல்லும் போது தலையைக் குனிந்தபடியே சென்றாள். பௌர்ணமி நிலவை கரு மேகம் மூடியது போல அவளது கருங்கூந்தல் காற்றோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. ஒரே ஒரு முறையாவது


இதயத்தைத் தொட்டவள்..!

 

 ஏதோ ஒன்று, அவனது இதயத்தை மெல்ல வருடியதால், முன்வரிசையில் உட்கார்ந்து தூங்கிவழிந்து கொண்டிருந்த தினேஷ் திடுக்கிட்டு விழித்துப் பார்த்தான். கானக்குயில் ஒன்று மேடையில் கீதமிசைத்துக் கொண்டிருந்தது. இது கனவல்ல நிஜம்தான் என்பது, அந்த அழகு மயில் அங்குமிங்கும் மெல்ல அசைந்து கொண்டிருந்ததில் அவனுக்குப் புரிந்தது. சற்று முன்வரை அலட்சியமாய் மேடைப் பாடல்களைக் கேட்டுச் சலித்துப் போயிருந்த அவனது இதையத்தை உறையச் செய்தது தென்றலில் மிதந்து இதயத்தில் தேனாய்க் கலந்த அவளது குரலா? அல்லது கண்ணில் காட்சியாத் தெரிந்த


களவாடிய தருணங்கள்

 

 இலையுதிர் கால இலைகள் மெள்ள தன் இருப்பிடம் விட்டு சென்று கொண்டிருந்தன எங்கு செல்ல போகிறோம் என்று தெரியாமல் சுழன்று கொண்டு இருந்தன அப்போது ஒரு பலத்த காற்று தென்னங்கீற்றை வருடி எடுத்து வந்த தென்றலின் இன்னிசை கூடிய ஓர் இதமான காற்று சட்டென்று அவன் மீது வீச என்ன காரணமென்று புரியவில்லை. அது ஒரு மாலை பொழுது மேற்கே கீழ் வானம் சிவந்து கிடந்தது வீசிய காற்று மேற்கே அவனை திருப்பியது. கீழ் வான சிவப்பிற்க்கு


ரோஜாவின் ராஜா

 

 அரவிந்த் என்ன இன்னைக்கு நீ காலேஜ் வருவதற்கு இவ்ளோ நேரம் ஆச்சு. வீட்ல என்ன செஞ்ச… அதுவா ரோஜா அப்பா கொஞ்சம் வேலை கொடுத்தார் அதை செஞ்சிட்டு வருவதற்குக் கொஞ்ச நேரம் ஆயிடுச்சு. சரி நீ எப்போ? வந்த… அரவிந்த் நான்தான் நம்ம கிளாஸ்ல பஸ்ட் வந்தேன் தெரியுமா… பரவாயில்லையே இப்படி சீக்கிரமா வர்றதுகூட ரொம்ப நல்லது இல்ல… எந்தவித பரபரப்பும் இல்லாமல் நிம்மதியாக சீக்கிரமாக கல்லூரிக்கு வருவது நல்லதுதானே. இப்படி பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே பல மாணவர்கள் வகுப்பறையின்


காதலுக்கு நிபந்தனை

 

 எங்கள் நண்பர் கூட்டத்தில் மிகவும் அப்பாவித்தனமானவன் என்று நாங்கள் கருதியது விசுவைத் தான் . ஆனால் அவன் இப்படி ஒரு காரியத்தை செய்திருப்பான் என்று நாங்கள் கனவிலும் கருதவில்லை . நாங்கள் கல்விப் பொதுத்தராதர உயர்தரப் பாடப் பரீட்சை எழுதிவிட்டு பெறுபேறுகளுக்காக காத்திருந்தோம் . எங்கள் எல்லோர் மத்தியிலும் பல்கலைக்கழகம் சென்று ஒரு பட்டதாரியாக வந்துவிடவேண்டும் என்ற கனவு சிறு காலத்திலிருந்தே எங்கள் தாய் தந்தையரால் ஊட்டப்பட்டு வளர்க்கப்பட்டிருந்தது . நாங்கள் அவ்வப்போது அது தொடர்பில் பேசி


காதலித்துப்பார் – டவுசர் கிழியும், தாவு தீரும்..!

 

 “தோழர்.. காதலிக்கிறதுன்னா என்ன பண்ணனும்..?” – இரண்டாம் ஜாம தூக்கத்திலிருந்தவனை எழுப்பி இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்ட கடுப்பை விட அந்தக் கேள்வி அவனிடமிருந்து வந்ததுதான் எனக்கு பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. ‘என்னடா இது.. என்னைக்கும் இல்லாம இன்னைக்கு எலி ஜட்டி போட்டுகிட்டுப் போகுதே..’ன்னு எனக்கு ஆச்சர்யம். “ம்… குவாட்டர் அடிச்சுட்டு குப்புறடிச்சு தூங்கனும்..” என்ற என் பதிலை அவன் ரசிக்கவில்லை. “தோழர்.. உங்களை வெவரமானவர்னு நினைச்சுதானே இதை கேக்கேன். நீங்கபாட்டுக்கும் நக்கல் பண்ணுதியளே..” “எல.. நான் சொன்னனா


எச்சிப்பால் குடித்தவன்..!

 

 கடற்கரையில் அருண் ரொம்ப நேரமாக தனியே அமர்ந்திருந்தான். அனுஜாவைக் காணவில்லை ‘ காதலில் காத்திருப்பது என்பது கடுமையான, ஒரு இனிமையான தவம் . அதுவே அதிகமாகிப் போனால் வெறுப்பு வரும் ! ‘ – இவனுக்கு வந்தது. ‘ சே..! சே..! – கை மணல் தட்டி எழுந்தான். தூரத்தில் அனுஜா வந்து கொண்டிருந்தாள் . அவளைக் கண்ட அடுத்த வினாடி…இவன் மனதுக்குள் ஜிவ்வென்று புத்துணர்ச்சிப் பிறந்து உற்சாகம் கொப்பளித்தது. ” ஏன்.. லேட்டு ? என்று


காலங்களில் அவள் வசந்தம்

 

 எனக்கு அருகே இருந்த மேசையில்தான் மலர்ச் செண்டு இருந்தது. மலர் செண்டை அந்தப் பெண் தேடியபோது அதை எடுத்து அந்தப் பெண்ணிடம் நீட்டினேன். அதை என்னிடம் வாங்கி, நன்றி சொல்லிக் கொண்டே அருகே நின்ற ‘பிளவகேளிடம்’ கொடுத்தவள், சட்டென்று என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ‘நீங்க ராஜேஸ் தானே?’ ‘ஆமா, நீங்க.. காயத்திரி தானே?’ ‘என்னால் நம்பமுடியவில்லை, எவ்வளவு காலமாச்சு!’ ‘எனக்கும்தான். நாங்க மீண்டும் சந்திப்போம் என்று நான் நினைத்தும் பார்க்கவில்லை. அதுவும் இங்கே அவுஸ்ரேலியாவில்!’ அன்று பார்த்த


கசப்பான காதல்கள்

 

 வர்ஷினி நிர்ச்சலனமாய் இருந்தாள். ஆயிரம் முறை சொன்னாலும் என்னை எதுவும் பாதிக்காது என்னும் விதமாய் இருந்தாள். அந்த நிர்ச்சலனத்தில் அடுத்தவர் பற்றிய அலட்சியம் தெரியவில்லை; தன்னைப் பற்றிய அக்கறை தெரிந்தது. எடுத்தெறியும் விதமான அகம்பாவம் தெரியவில்லை; என்னைக் குறித்து யோசித்துவிட்டேன் என்ற அமைதி தெரிந்தது. “நீங்க கடைசியா ஒரு சான்ஸ் கொடுக்கக்கூடாதா? உங்க நன்மைக்காகவும்தான் இதைச் சொல்கிறேன்” என்று வழக்கறிஞர் சுதர்சன் சொன்னபோது அவரைச் சற்று இகழ்ச்சியுடன் பார்த்தாள் வர்ஷினி. “உங்கள் அக்கறைக்கு ரொம்ப நன்றி சார்.