கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2018

50 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஓரம் போ

 

 பரப்பரப்பான நகரத்தின் சாலை அது. வாகனங்கள் அங்கும் இங்குமாக அலைமோதிக் கொண்டிருந்தன. ‘பீங்! பீங்!’ என வாகனங்கள் எழுப்பிய சத்தங்கள் காதைத் துளைத்தன. சாலையோரங்களில் நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் சாலையைக் கடக்க முடியாமல் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தனர். “சர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்” என வேகமாக அந்த வாகன நெரிசலை உடைத்துக் கொண்டு முகிலனின் சைக்கிள் வந்து கொண்டிருந்தது. சாலையின் ஓரமாக முகிலன் சைக்கிளை வேகமாகச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் சைக்கிளின் பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் குமரன் நடுங்கியே போய்விட்டான். “வேகமா போவதே!


மன்னிப்பு

 

 பள்ளிக்கூடத்தில் சில வேலைகளைக் கவனித்துவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பியிருந்தார் அந்தத் தலைமையாசிரியர். ஆஜானுபாகுவான உயரம், முன் வழுக்கை, பின்னால் முடிக்கற்றை பாகவதர் போலப் படர்ந்து தோளைத் தொட்டு இறங்கியிருந்தது. நெற்றியில் சந்தனக் கீற்று, புருவ மத்தியில் பெரிய குங்கும வட்டம், முழுக்கை வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளை வெளேர் வேட்டி. எதிரில் நிற்பவர்களுக்கு அவருடைய தோற்றமே பயபக்தியை ஏற்படுத்திவிடும். டவுன்பஸ் பிடித்து கஞ்சித் தொட்டி முனை நிறுத்தத்தில் இறங்கினார். சற்றுத் தூரத்தில் விளங்கியம்மன் கோயில் தெருவில்தான் வீடு. ஆனால், பஸ்சிலிருந்து


பக்கத்து வீடு

 

 “அல்ஹம்துலில்லாஹ்… அல்லாஹ்ட காவலா, பத்திரமா வந்து சேருங்கம்மா” மனமகிழ்வுடன் கூறியவாறே காதிலிருந்த டெலிபோன் றிசீவரைக் கீழே வைக்கிறார் அன்சார் ஹாஜியார். அவரின் மூத்த மகள் ஹம்தாவும், அவளின் கணவனும் பிள்ளைகளும், சுமார் ஆறு வருடங்களின் பின்பு இன்று அமெரிக்காவிலிருந்து இலங்கைக்கு வருகிறார்கள். “புள்ளைங்க எயார்போட் வந்துட்டாங்களாங்க?” ஆவலாய்க் கேட்டாள் அவரின் அன்பு மனைவி ஸரீனா. “வந்துட்டாங்க ஸரீனா… சரி… நம்ம மகன் அப்ரார்தானே… எயார்போட் போன… புதுக்காரத்தானே கொண்டுபோயிருக்காரு?” மனைவியைப் பார்த்துக்கேட்டார் அன்ஸார் ஹாஜியார். “சுபஹூ தொழுதுட்டு,


தூண்டில் புழு

 

 கதையைப் பற்றி: வீசப்படும் தூண்டிலில் ஒன்று வெல்வது தூண்டில் போட்டவன், இல்லையெனில் வலிமையான மீன் இடையில் இருக்கும் புழு எப்பொழுதும் பிழைப்பதில்லை. மதங்களின் வலிமையை பெருக்க நடைபெறும் அறமற்ற மதவேட்டையில் சிக்கி தூண்டில் புழுவென சிதையும் பெண்களை பற்றிய கதை. கருமை தீட்டிய இருள், மேகங்களை வெட்டி வெளிவர துடிக்கும் மின்னல், கொட்டி தீர்க்கும் இந்த மழையின் நடுவே ஓர் நீண்ட நெடிய இரயில் பாலம், அதன் மேலே எங்கோ தூரத்தில் வரும் இரயிலின் ஓசை, பாலத்திற்கு


பக்குவம்

 

 வாங்க ! வாங்க சார் ! வெங்காயம் கிலோ பதினைஞ்சு ரூபாய், தக்காளி கிலோ பத்து ரூபாய் என்று கூவி விற்றுக்கொண்டிருந்தான் தன்னாசி.தன்னாசியின் குடும்பத்தை சிறுவயது முதலே எங்களுக்கு தெரியும்.அந்த சந்தையில் வரிசையாக கூவி விற்று கொண்டிருப்பவர்களில் இவன் குரல் தனியாக தெரியும். நல்ல உச்சரிப்புடன் கூவுவான். நான் கூட தன்னாசி நீ ரேடியோ ஸ்டேசனுக்கு வேலைக்கு போயிருந்தா உன் உச்சரிப்புக்கே வேலைக்கு எடுத்திருப்பாங்க என்று நகைச்சுவையாக பேசுவதுண்டு.அதுக்கெல்லாம் எனக்கு கொடுப்பிணை இல்லைம்மா. படிப்பு ஏறலை, எங்க


யானை ஆகிடத்தான் இந்த கனவு

 

 சேப்டர் 3 ஆவென திறந்து கிடந்தது அந்த அரசினர் உயர் நிலை பள்ளி. நான் தயங்கி தயங்கி உள்ளே சென்றேன். என் கால்களில் புதிதாக இரு திசை பிறந்திருப்பதாக நம்பிய நேரத்தில் அலைபேசியை எடுத்து மணி பார்த்தேன். பகல் 11. காணும் கண்கள் முழுக்க கட்டடங்கள் நிறைந்திருக்க இடையிடையே மரங்கள் வளர்ந்திருந்தன. இதுவரை சாலையில் வீசிய அனல்காற்று இப்போது இல்லை. பெருங்காற்றின் குளுமையை உணர்ந்தேன். எங்கிருந்தோ என்னை நோக்கி வந்த என் கண்களை என்னால் நேருக்கு நேர்


ஓடிப்போனவள்

 

 தன் பேரப்பிள்ளையைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் ரத்தினத்திற்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. அவளுக்குக் கையும் ஓடவில்லை காலும் ஓடவில்லை. இந்தக் காலைப்பொழுதில் இப்படி ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியை அவள் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. வீடு தெரியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தவனைத் தன் வீடுவரை அழைத்துவந்து விட்டுவிட்டுச் சென்ற கலாவை கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள் இரத்தினம். கும்பிட்டக் கையோடு தன் பேரப்பிள்ளையின் இரண்டு கைகளையும் இறுக்கப் பிடித்துத் தன் கண்களில் ஒத்திக்கொண்டாள். இரண்டு கைகளுக்கும் மாற்றி மாற்றி வெற்றிலைப் பாக்கு போட்டு சிவந்த தன் வாயால் முத்தம்


சின்னாம்பும் சிறுவாணியும்…….!

 

 ஆறு மணி காலை. அடுப்பில் சுகமாய்த் தூங்கிய வெள்ளைப் பூனை விழித்து எழுந்து சோம்பல் முறித்து ‘மியாவ்!’ என்று கத்தி சாம்பல்; உதறி நடந்தது. மண் சுவரோரம் கிழிந்த பாயில் வலது காலில் தொடைவரை பெரிய கட்டுடன் நாறுந்தோலுமாய் முகத்தில் தாடி மீசையுடன் படுத்திருந்த ஜெயபால் இம்சையில் முணகினான். அருகில் படுத்திருந்த சிறுவாணிக்கும் அப்போது விழிப்பு வர…துடித்து எழுந்தாள். சூரிய தரிசனம் ஓலைக்குடிசையின் பொத்தல் வழியே புள்ளியடிக்கத் திடுக்கிட்டாள். ‘ஆத்தாடி! எவ்வளவு நேரம் தூங்கிப் புட்டோம் !


பூதத்திடம் பிடிச்சு கொடுத்திருவேன்!

 

 ஓர் வீட்டுல ஓர் அழகான அம்மாவும் குழந்தையும் வசிச்சு வந்தாங்க! அந்த குழந்தை ரொம்ப சின்னது! ரெண்டுவயசுதான் இருக்கும் ஒரே பிடிவாதம் பண்ணும். குளிக்க அழும். தலைசீவிக்க அழும். சாப்பிட அழும். ஒரே அடம்பிடித்து அட்டகாசம் பண்ணும். மத்த சமயங்கள்ள சமத்தா அழகா விளையாடிட்டு இருக்கும். கொஞ்சி கொஞ்சிப் பேசும். இவங்க வசிச்ச வீடு ஒர் வயலோரமா அழகா இருந்துச்சு. வயல்ல நிறைய பறவைகள் வந்து போவும். பார்க்க ரொம்ப ரம்மியமா இருக்கும் அந்த வீடு. அந்த


அஞ்சலி

 

 மாரிமுத்து வாத்தியார் இறந்துவிட்டாராம். ஊரிலிருந்து என் நண்பன் சுடலைமுத்து மொபைலில் போன் பண்ணிச் சொன்னான். அவருக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத்த, சென்னையிலிருந்து உடனே திம்மராஜபுரத்திற்கு கிளம்பினேன். மாரிமுத்து வாத்தியாரிடம்தான் நான் படிக்கும்போது நல்ல பண்புகளையும், சிந்தனைகளையும் கற்றுக்கொண்டேன். அவரால் இன்று நல்ல நிலையில் இருக்கிறேன். அதனால் மாரிமுத்து வாத்தியார் கொஞ்சம் அதிகமாகவே என்னுடைய ஞாபகத்தில் இருந்து கொண்டிருப்பவர். அதற்குக் காரணம் வாத்தியாரிடம் இருந்த மிகநல்ல குணம்தான். வித்தியாசம் இல்லாமல் எல்லோரிடமும் அன்பு பாராட்டுவார். பேதம் இல்லாத அந்த