கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: July 2017

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பந்தயம்

 

 அந்தப் பெரிய மண்டபத்துக்குள் நுழையும்போதே செல்லப்பா பாகவதருக்கு நா உலர்ந்துபோயிற்று. ஓரடிகூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. கால்கள் பின்னுக்கு இழுத்தன. தோரணங்கள் என்ன, மேடையைச் சுற்றி வண்ண வண்ண விளக்குகள் என்ன என்று, கல்யாணக்கோலத்தில் இருந்தது மண்டபம். இருபதுக்குக் குறையாத வாத்தியங்கள் அன்று நிகழப்போகும் பாடல் போட்டியின் இறுதிச் சுற்றுக்குக் கட்டியம் கூறிக்கொண்டிருந்தன. அந்த மேடைமேல் தானும் இருக்கப்போகிறோம்! கடந்த வாரம்வரை ஓர் இன்பக் கனவென அதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து வந்தவருக்கு மயக்கம் வருவதுபோல் இருந்தது. அருகிலிருந்த


களிமண் பட்டாம்பூச்சிகள்

 

 தங்கமணிக்கு வயிறு பெருத்துக்கொண்டே போனது. எப்போது வேண்டுமானாலும் பிரசவித்து விடலாம் என்பது போல் பயம் வந்தது கோபிநாத்திற்கு. வலி வந்து விட்டால் பழையனூரில் இருக்கும் ஏதாவது மருத்துவமனையில் சேர்த்து விடலாம் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் வலி வருவதற்கான எந்த அடையாளமும் தங்கமணியிடம் காணப்படவில்லை என்பது கோபிநாத்திற்கு வருத்தமாக இருந்தது. வருத்தம் பிரசவத்தால் உடைந்து போகும். ஜானகி பிரசவத்தின் போது எப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதைத் திரும்ப திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு முக்க வேண்டும்.


அர்த்தம்

 

 இதோ இந்த ஏரிக் கரையில் தான் நானும் என் அகல்யாவும் கவலையின்றி திரிந்து பறந்து வாழ்ந்து வந்தோம். எங்களின் ஒரே செல்ல மகள் செல்லம்மா.பிறந்து 4 வாரம் ஆகிறது. போய் கட்டிக் கொள்ளலாம் என்று அருகில் சென்றால் “ஆ..ஆ…” என்பாள். பாவம் பசியோடு இருப்பாள் போலிருக்கிறது. அகல்யாவின் குடும்பம் தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த ஏரியை நம்பித் தான் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார்கள். ஒருபோதும் கோடை காலத்தில் கூட வற்றியது கிடையாதாம். யார் செய்த பாவமோ? கடந்த 5 வருடங்களாக


நயன மொழி

 

 ‘படார்’ என கீழே விழுந்தான் கயிறு அறுந்துவிட்டது போலும் இடுப்பு முறிந்திருக்ககூடும் ஆனால் அது நடக்கவில்லை கொஞ்சம் வருத்தம் தான் கார்க்கிக்கு “என்னாடா இது சாவு கூட நமக்கு சதி பண்ணுது தூக்குல தொங்கி போய் சேரலாம்னா இப்படி ஆயிருச்சு… ச்சீ”. என தன்னை தானே நொந்து கொண்டு புலம்பினான். நள்ளிரவு இரண்டு மணி இருக்கும் சாகவும் முடியாமல் தூங்கவும் முடியாமல் தத்தளித்தான். இவன் புலம்பலை பார்த்தவர்களுக்கு இவன் செத்தே போய்ருக்கலாம் என்று தான் தோன்றும் ஆனால்


பிரம்மனிதம்!!

 

 ர்ர்ட்ர்ர்ர்ர்ர்ர்.. “ராகீ, App updated” “ராகீ, App updated” அலறிய மொபைல் சத்தம் கேட்டு எழுந்தாள் ராகவி. தன்னுடைய கடிகாரத்தில் நேரம் பார்த்தாள். இரவு 12.25. கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டு விழுந்தடித்து ஓடியவள், மொபைலை சைலண்டில் போட்டுவிட்டு, Appஐத் திறந்தாள். பர்ப்பிள் நிற பேக்ரவுண்டில், கோல்டன் ஃபான்ட்டில் App அப்டேட் ஆன செய்தி மின்னி மின்னி மறைந்து கொண்டிருந்தது. மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதிக்கலாம்போல் இருந்தது அவளுக்கு!! இருக்காதா? தன்னுடைய இருபதாம் வயதில் ஆரம்பித்து இன்று நிறைவேறிய மூன்றரை


உங்களால் முடியும்

 

 கோபம் கோபமாக வந்த்து கோபாலுக்கு, காலையில் எழுந்து காலைக்கடன் கழிக்க வேண்டும் என்றாலும் கொஞ்ச தூரம் நடக்க வேண்டும், அதன் பின் குளிக்க வேண்டுமென்றால் பக்கத்திலுள்ள கிணற்றில் தண்ணீர் எடுத்து வந்து குளிக்க வேண்டும், இதற்கு இடையில் தானே சமைத்து சாப்பிட்டு மதியத்துக்கும் எடுத்து செல்ல வேண்டும். ஒரே ஒரு அனுகூலம் மட்டுமே உண்டு அதாவது அவன் பணிக்கு செல்லும் பள்ளி பக்கத்திலேயே இருந்தது.பத்து நிமிடத்தில் சென்றுவிடலாம். என்ன பிரயோசனம்?என்னை பழி வாங்கவே இந்த ஊர் பள்ளிக்கு


நவராத்திரி கொலு

 

 பங்கஜம் மாமி: “என்னடி வீடு வாசல் எல்லாம் தொறந்து போட்டு எங்கே போனா புஷ்பா மாலதி சரளா எல்லா எங்கேடி போனிங்க பெரியாவா வீட்டிலே இருந்தா இப்படி இருக்குமா? எல்லாம் ஒன்னும் தெரியாத பெண்ணுங்க” என்று நவராத்திரிக்கு பட்சனம் வாங்க வந்த மாமி அலுத்துக் கொள்ள மாமியின் குரலை கேட்டு ஒடி வந்தாள் பத்மா. பத்மா: வாங்கோ மாமி என்று அழைத்துக் கொண்டே வீட்டினுள் இருந்து வந்தாள். “எல்லாரும் கொலுவுக்கு கூப்பி;ட போயிருக்கா மாமி” என்றாள். பங்கஜம்:


சட்டென்று சலனம் வரும் என்று…….!

 

 யாராவது மரணிக்கும் போது உயிர் போவதை வெகு அருகில் நின்று பார்த்திருக்கிறீர்களா….? அப்போது மரணிப்பவரின் உடல் இயக்கத்தை கவனித்திருக்கிறீர்களா….?…. அதுவும் தற்கொலை செய்பவர்களின் உயிர் பிரிதலைக் கண்டவர்கள் உண்டா…! உண்டெனில் அது பற்றி சொல்லுதல் ஒரு மாயக் கதையென ஒரு பனி மூட்டப் பாதையென விரிந்து கொண்டே செல்லுமே… அதன் திசைகள் அற்ற தவங்களின் கதறல் போலத்தான் நான் திரிந்து கொண்டு இருக்கிறேன்…. என் பின்னிரவு தனிமை, ஒரு வித தேடல் கொண்டவை… அது பற்றி தெரிந்தால்


உன் சமயலறையில்

 

 அப்போது தான் கல்யாணம் ஆகி ஒரு வாரம் கழிந்திருந்தது, கல்யாண வீட்டில் மிஞ்சிய சாப்பாடு பலகாரம் என்டு இரண்டு மூன்று நாள் கொறித்து விட்டோம் பிறகு சொந்தகாரர் வீட்டில் விருந்து பக்கத்து வீட்டுகார்ர் வீட்டில் விருந்து என்டு சாப்பாட்டுக்கு பஞ்சமே இல்லை, ஒரு வழியாக தூரத்து எங்கள் சொந்தம் அவள் வீட்டு தூரத்து சொந்தம் என்று ஒவ்வொரு வேளை சாப்பாட்டையும் ஒவ்வொரு வீட்டில் சாப்பிட்டு களைத்தே விட்டோம், நேற்று இரவும் கடையில் கொத்து கட்டி கொண்டே குடுத்தேன்


நாம் நாமாகவே இருப்போம்

 

 என் பெயர் திவ்யா. நான் சாதாரண திவ்யா இல்லை. அழகி திவ்யா. பார்ப்பதற்கு செக்கச் செவேலென்று வளப்பமாக இருப்பேன். என்னுடைய எண்ணங்கள் நிஜமான சுதந்திரமானவை. நான் எனக்காக மட்டுமே வாழ்கிறேன். எந்தச் சமூக மதிப்பீட்டு அளவைகளிலும் எனக்கு மரியாதை கிடையாது. எனக்கு கவலைகள் இல்லை. ஆசைகளின் எதிர்பார்ப்பு இல்லை. மனதில் ஒன்றும், வெளியில் ஒன்றுமாய் என்கிற பொய்மை, நான் அறியாத இயல். மனதில் பட்டதை பேசுவேன், செய்வேன். எனக்கு வயது இருபத்திரண்டு. இருபது வயது வரையில் அமெரிக்காவின்