Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: September 20, 2016

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இறுதியாக ஒரு உறுதி

 

  இன்னும் கொஞ்சம் காலம் இருந்தால் தான் என்ன? ஏன் இப்படி அவசர அவசரமாக என்னை நெருக்குகிறாய்? இன்னும் உன் பசி அடங்கவில்லையா? அவ்வளவு பசியா உனக்கு? என் தொண்டையில் சிறகை விரித்துப் பறந்து கொண்டிருந்த பட்டாம்பூச்சியை நொடியில் பிடித்துத் தின்றுவிட்டாய். சரி போகட்டும், பசியாறிவிட்டுப் போ என்று என் உடலுக்கு மகரந்தத்தைச் சேமித்து விநியோகிக்கும் வேலையை மருந்திடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன். ஆனால் அசந்த நேரத்தில் என் மார்புகளிரண்டையும் மிச்சம் இல்லாமல் ருசித்துவிட்டு அறுத்தெறிந்து விட்டாயே. வலி தாள


குங்குமச்சிமிழ்

 

 “நாளைக்கு பொண்ணு பார்க்க வரோம்! ஆமாம். என் பையனுக்கு தெரியாது. அவனுக்கு தெரிஞ்ச கண்டிப்பா வரமாட்டான். பொண்ண நேர்ல பார்த்த, அவனுக்கு பிடிச்சிடும். நீ எல்லாம் ஏற்பாட்டையும் செய். பொண்ணு வீட்டிலையும் சொல்லிரு. நாளைக்கு வரோம்” என அலைபேசியை துண்டித்தாள் மரகதம். அந்நேரம் விஜய் வீட்டினுள் நுழைந்தவுடன் “டே… நாளைக்கு நீ லீவ் போடு. பொள்ளாச்சில நம்ம உறவு கார பொண்ணுக்கு மாப்ள பார்க்க வராங்க. அங்க போகணும்” “அங்க யாரு நம்ம உறவுகார பொண்ணு?” “உனக்கு


கவிதா….சவிதா

 

 கலைவாணிக்கு குழப்பமாயிருந்தது. ‘என்னாச்சு இந்தக் குழந்தைக ரெண்டுக்கும். எப்பவும் பாட்டி ஊரிலிருந்து வந்தால்…வந்ததும் வராததுமாய் ஓடிப் போய் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு ‘ஹைய்யா…பாட்டி…பாட்டி..”ன்னு கத்தும்ங்க…இன்னிக்கு என்னடான்னா…பாட்டி உள்ளார வந்தும் கூட கண்டுக்காம உட்கார்ந்திட்டு இருக்குதுகளே…ஏன்?” யோசித்தபடி, ‘வாம்மா…” என்று சொல்லித் தன் தாயிடமிருந்து பைகளை வாங்கிச் சுவரோரம் வைத்தாள். ‘என்ன கலை…என்னோட பேத்திக ரெண்டும் ‘உர்‘ன்னு இருக்குதுக…என்னாச்சு…நீ ஏதாச்சும் திட்டிட்டியா?” சிரித்தவாறே கேட்டாள் கலைவாணியின் தாய் நாச்சாயி. ‘இல்லையேம்மா..” என்றவள், குழந்தைகளின் அருகே சென்று, ‘ஏய்..குட்டிக் கழுதைகளா…பாட்டி


புகார்ப் புத்தகம்

 

 திருவரசு தம் மனைவியுடன் கடலூருக்குப் போவதற்காகக் கும்பகோணம் தொடர் வண்டி நிலையத்தில் காத்திருந்தார். கோடைகாலப் பகல். கேட்க வேண்டுமா? வெயில் தகித்தது. பாட்டிலில் தண்ணீர் தீர்ந்துவிடவே, நிலைய அண்டாவில் நிரப்பிக் கொள்ள எண்ணி, அருகில் போய்ப் பார்த்தால், காலி! பெருத்த ஏமாற்றம். பயணியர் சேவையில் இன்றியமையாததல்லவா குடிநீர் வழங்கல்? அதுவும் வெயில் காலத்தில்? கடமை தவறிய நிலையத் தலைவர்மீது கோபங் கொண்டார். துணைவியின் அருகில் வந்தமர்ந்து, “”தண்ணீர் இல்லை; கடமையைச் செய்பவர்கள் வரவரக் குறைந்துகொண்டே வருகிறார்கள். யாராவது


உயிருதிர் காலம்

 

 அப்பா அப்படிச் சொன்னதும் மிக வெறுப்பாக இருந்தது. ‘விட்றா, இதைப்போயி பெரிய விஷயமா எடுத்துக்கிட்டு… எல்லாம் திடமானதுக்கு அப்புறமா ஒரு அஞ்சு நிமிஷ வேலை. திருப்பி உண்டாகப்போகுது. இதுக்குப்போயி எப்பப் பாரு கொரங்கு மாதிரி உர்ர்ருனு ஒக்காந்துகிட்டு, போ… போயி ஒம் பசங்களைப் பாரு…’ அவருக்கு இந்த மானுட வாழ்வின் எல்லாமே அவ்வளவு எளிதானதுதான். எதற்காகவும் அலட்டியோ, ஆர்ப்பரித்தோ பார்த்ததே இல்லை. அதற்காக, எனக்கு நடந்த இவ்வளவு பெரிய சோகத்துக்குமா? என்ன மனிதர் இவர் என்பதுபோல், அவர்