கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 20, 2013

31 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

குஞ்சம்மா!

 

 “குஞ்சம்மா’ சாருமதி சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளை யாரோ கூப்பிட்ட மாதிரி. அப்புறம்தான் ஞாபகம் வந்தது. அந்தப் பெயரில் அழைக்கிற ஒரே ஒருத்தரைப் பார்க்கத்தான் இன்று ஸ்ரீரங்க விஜயம். ரயில்வே ஸ்டேஷனில் சிறு பெட்டியுடன் தனியே இறங்கியவளை அந்த அதிகாலை இபுருட்டில் யார் கவனிக்கப் போகிறார்கள்? ரொம்ப நாளாச்சு இப்படி விச்ராந்தியாய் வெளியே வந்து. எப்போதும் ஏஸி கார். கூடவே தம்பூர் போடுகிற பெண். சுருதி பெட்டி… சில சமயங்களில் கணவர் ராஜகோபாலன்… எப்போதாவது மகள் மதுவந்தி…


அன்பின் முகங்கள்!

 

 “நான் வேணா இருக்கட்டுமாப்பா… அப்பாகிட்ட சொல்லிக்கலாம். ஒம்பதாம் மாசத்தை ஒட்டிகூடப் போகலாமாம்,’ சௌம்யா காதருகே வந்து கேட்டபோது, ஒரு கணம் “இருந்துவிடச்’ சொல்லிவிடலாமா என்று மனசு அடித்துக் கொண்டது. கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன். “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லம்மா. நீ கௌம்பு. நான் பார்த்துக்கறேன். பாம்பே இங்கு இருக்கு. நான் வந்து பார்த்துக்கறேன்… நீ ஏன் டென்ஷன் ஆகற…?’ சொன்ன வார்த்தைகள் அனைத்தும் பொய். முடிந்தால், கூடவே இருந்துவிட வேண்டும் என்றுதான் பரபரத்தது. இல்லை, அவளோடு பாம்பேவரை போய்விட்டு வரலாம். எப்படி


ஒரு முறை தான் பூக்கும்

 

 பெருந்துறை பேருந்து நிறுத்தத்தில் வசந்தாமணிக்காக காத்திருந்தான் சுதாகரன். இது இன்று நேற்றல்ல… மூன்று வருடங்களாக நடப்பது தான். மூன்று வருடத்தில் இவனுக்காய் எந்த நாளும் வசந்தா மணி எந்த இடத்திலும் காத்திருந்ததே இல்லை. அவளுக்காக இப்படிக்காத்திருப்பது இந்த மூன்று வருடங்களில் ஒரு முறை கூட சுதாகரனுக்கு சலிப்பான விசயமாகத் தோன்றியதே இல்லை. வசந்தாமணி ஈங்கூர் பெண் ஹையர்செகண்டரி முடித்தவள். வீட்டு நிலைமையை மனத்தில் கொண்டு பனியன் கம்பெனியில் சேர்ந்து கொண்டாள். வீட்டில் அப்பாவும், அக்காவும் தோட்ட வேலைகளை


ஈரம் பூத்த நெருப்பு!

 

 டேய் கஜா… அண்ணங் கேட்டார்டா… அமௌன்ட் எவ்ளோ கலெக்ஷனாயிருக்கீதுன்னிட்டு…? இன்னா… ஒரு மூணு… மூன்றை இருக்கும் தல.. “மூணா? மூன்றையா? ஒயுங்கா சொல்டா பேமானி.’ “அய! இன்னா சத்தாய்க்கிற. இன்னவோ நானே தூக்கிணு பூட்றாமாதிரி. இத்த நீயே எண்ணிப்பாரு’ என்றபடி தன் கையிலிருந்த லெதர் பேக்கை தூக்கிப் போட்டான் கஜா. கத்தை கத்தையாகத் திணிக்கப்பட்டிருந்த ரூபாய் நோட்டுக்களைப் பிரித்து எண்ணத் தொடங்கினார்கள். மூன்று லட்சத்து முப்பத்தையாயிரத்து எழுநூற்றைம்பது இருந்தது. பத்தாதேடா கஜா, ஒரு அஞ்சு ரூபாயாவது தேறும்னு


புனரபி பயணம்

 

 மயங்கிக் கிடக்கிறாளா அல்லது விழித்துத்தான் இருக்கிறாளா என்று சொல்ல முடியவில்ல; இலேசாக வாயைத் திறந்தபடியே ஒரு பக்கமாகத் தலையைச் சாய்த்திருக்கிறாள்; ஜன்னல் கம்பிகளில் தலை சற்றைக் கொருதரம் இடிபடுவதைப் பற்றிய லட்சியம் ஏதுமின்றி, சன்னமான விசும்பலுடன் காயாத கண்ணீர்கோடுகளுடனும்… பாவம், வயதானவள் ; அறுபதுக்கு மேலிருக்கும் நிச்சயமாய்… கூட இருந்த பெரியவரும் அப்படியே ! பேச்சில்லை ; ஓரிருமுறை இருமியதோடு சரி ! வழியில், ஓரிடத்தில் வண்டியை விலகித் தள்ளி நிறுத்தச் சொல்லி, இறங்கிப்போய், ஒரு மினரல்