வாய்ச் சொல் வீராங்கனைகள்

 

தன் சைக்கிள் கடை முன் வந்து நின்ற கைனடிக் ஹோண்டாவிலிருந்து இறங்கிய அந்த இரண்டு பெண்களும் தன்னை நோக்கி வேகவேகமாக வருவதை குழப்பத்துடன் பார்த்தான் ஆறுமுகம். ‘யாரு இவளுக?..எதுக்கு இத்தனை வேகமா வர்றாளுக?’

‘இங்க…ஆறுமுகம்ங்கறது….யாரு?’ செம்பட்டைத்தலையுடனிருந்த சுடிதார்க்காரி மிரட்டல் தொனியில் கேட்க,

‘ஏன்?…நான்தான்’

எங்க மாதர் சங்கம் சார்புல அஞ்சு முக்கு ரோட்டுல நாங்க வெச்சிருந்த பேனரைத் திருடினது நீயா?’

ஒரு சிறிய யோசனைக்குப்பின் ‘ம்ம்ம்…திருடலை…எடுத்திட்டு வந்தேன்…அவ்வளவுதான்’

‘அதுக்குப் பேரு திருட்டில்லாம வேறென்ன?’

‘அப்படியா?…எனக்குத் தெரியாமப் போச்சே’ என்றான் ஆறுமுகம் வெகு அலட்சியமாக,

‘என்னா மேன் பேனரைத் திருடினதுமில்லாம…தெனாவெட்டாப் பேசறே?…உன்னோட ஆம்பளைத் திமிரையெல்லாம் வேற எங்கியாச்சும் காட்டு..எங்ககிட்ட வெச்சுக்காதே’

‘த பாருங்கம்மா ..என்ன நோக்கத்தோட நான் அதை எடுத்தேன்னு…..’

அவனைப் பேச விடாமல் இடையில் புகுந்த சுடிதார்க்காரி ‘அந்த விளக்கமெல்லாம் எங்களுக்குத் தேவையில்லை…நீ எடுத்தியா?…’

‘ஆமாம் எடுத்தேன்’

அவன் பதிலில் கோபமுற்ற இன்னொரு பெண்மணி ‘அட..படிப்பறிவில்லாத முண்டமே..அந்த பேனரோட மதிப்பு தெரியுமா உனக்கு? ..அட்லீஸ்ட் அதுல என்ன எழுதியிருந்ததுன்னாவது தெரியுமா உனக்கு?’ கத்தலாய்ச் சொல்ல.

‘சரி..நீங்களே சொல்லிடுங்களேன்..அப்படி என்னதான் எழுதியிருந்ததுன்னு’

‘உங்களை மாதிரி திமிர் பிடிச்ச ஆண்வர்க்கம் காலங்காலமா எங்க பெண் இனத்தை அடிமைப் படுத்தியிருக்கறதை தடுக்கற வாசகங்கள்… எங்க பெண் இனத்தோட உரிமை கோஷங்கள்…’

”ப்பூ..அவ்வளவுதானா?’ வெகு சாதாரணமாய் சொன்ன ஆறுமுகத்தை எரித்து விடுவது போல் பார்த்த சுடிதார் சுந்தரி,

என்னய்யா… எங்களைப் பார்த்தா உனக்கு நக்கலாயிருக்கா?..பொம்பளைங்கதானே!ன்னு சாதாரணமா நெனச்சிட்டியா?..நாங்க நெனச்சா….’

‘ப்ரியா…எதுக்கு இவன்கிட்ட அநாவசியப் பேச்சு….த பாருய்யா…எங்களோட பேனரைத் திருப்பித் தரப் போறியா…இல்லை போலீஸ்ல கம்ப்ளைன்ட் பண்ணவா?’

சில நிமிடங்கள் அமைதியாய் யோசித்த ஆறுமுகம் ‘சரி வாங்க அது இருக்கற எடத்தைக் காண்பிக்கறேன்…முடிஞ்சா எடுத்திட்டுப் போங்க’

சொல்லிவிட்டு வேகவேகமாக நடந்த ஆறுமுகத்தின் பின்னால் ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றனர் அந்தப் பெண்களிருவரும்.

‘அதோ…அங்க இருக்கு உங்க பேனர்…போய் எடுத்துக்கங்க’

அவன் காட்டிய திசையில் திரும்பிப் பார்த்த அப் பெண்களிருவரும் அதிர்ச்சி வாங்கி நின்றனர்.

மாநகராட்சி பெண்கள் கழிப்பிடத்தின் ஒரு பக்கச் சுவராய் நின்றிருந்தது மாதர் சங்கத்தின் பெண்ணுரிமை பேனர்.

‘என்னம்மா முழிக்கறீங்க…அது பொம்பளைக் கழிப்பிடம்…போன தடவை அடிச்ச மழைல அதோட அந்தப்பக்க சுவர் மொத்தமா விழுந்திடுச்சு. பாவம்..இந்த ஏரியா பொம்பளைக..அதிலிருந்து பகல்ல போக முடியாம…ராத்திரி வரைக்கும் பொறுத்துக்கிட்டு…வெளிப்படையா சொல்லனும்னா..ராத்திரி வரைக்கும் அடக்கிக்கிட்டு..இருட்டானதும் மட்டுமே போய் வந்திட்டிருக்காங்க..கார்ப்பரேஷன்ல சொல்லிச் சொல்லி ஓய்ஞ்சு போச்சு..சரி..நம்ம பொம்பளைகளோட சிரமத்த இப்படியாவது தீர்ப்போம்னு நான்தான் உங்க பேனரை எடுத்துட்டு வந்து வெச்சேன்… அது தப்பா?’

அவர்களால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

‘த பாருங்கம்மா…சும்மா… ‘பெண்ணினத்தைக் காப்போம்’.. ‘பெண்ணுரிமைக்காகப் போராடுவோம்’ன்னு பேனர் எழுதி வெச்சாப் பத்தாது…இது மாதிரி அவங்களோட அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு..அதைத் தீர்க்கறதுக்கு வழி பண்ணனும்…வெறுமனே மேல் மட்டத்தை மட்டுமே பார்த்தாப் பத்தாது..கீழ் மட்டத்துக்கும் இறங்கி வரணும்’

அவர்களிருவரும் தலை குனிந்தபடி அங்கிருந்து நகர,

ஆறுமுகம் தலை நிமிர்ந்தபடி நடந்தான். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
கொதிக்கும் எண்ணையில் வெடிக்கும் கடுகாய் பொரிந்து கொண்டிருந்தாள் பத்மா. ‘அப்பவும் நெனச்சேன்….இப்படி ஏதாச்சும் இருக்கும்னு…இதுக்கு முன்னாடியெல்லாம் நான் சண்டை போட்டுக்கிட்டு…கோவிச்சுக்கிட்டு அம்மா வீட்டுக்கு வந்துட்டா…ரெண்டு மூணு நாள்ல ஓடோடி வந்து என்னையச் சமாதானப்படுத்தி…திருப்பிக் கூட்டிக்கிட்டுப் போன மனுஷன்…இந்தத் தடவை பதினஞ்சு நாளாகியும் வராதப்பவே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எது நடக்கக் கூடாது என்று ஆனந்த் நினைத்திருந்தானோ… அது நடந்தே விட்டது. 'போச்சு… என் வாழ்க்கையே போச்சு… இப்படியெல்லாம் ஏடாகூடமா ஏதாச்சும் நடந்துடும்னுதான்… மூணு வருஷமா இந்தக் கிராமத்துப் பக்கமே வராம இருந்தேன்… இந்த அம்மாதான்…'பாட்டி ரொம்ப சீரியஸா இருக்குடா…உன் பேரைத்தான் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
'கலி முத்திப் போச்சுங்க!… ச்சே;… இப்படியெல்லாமா ஒரு அக்கிரமம் நடக்கும்?… படிச்சவங்களே இப்படி இருக்காங்களே!” மருத்துவமனையின் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருந்த அந்த உடல் தடித்த மனிதர் தன் கருத்தை உடனிருப்பவரிடம் சொல்ல, 'என்னத்தைப் பண்றது… இப்பத்தான் ஜனங்க புத்தியே சின்னப் புத்தியாவல்ல போச்சு…” அவர்களது பேச்சை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவசர அவசரமாகக் கிளம்பி வேக வேகமாக பெடலை மிதித்துத் தொழிற்சாலையை அடைந்தான் சக்திவேல். தொழிலாளர்கள் அனைவரும் கும்பலாய்க் கேட்டருகே நின்றிருக்க உள்ளே மெஷின்கள் எதுவும் ஓடாமல் அமைதியாயிருந்தது. "அண்ணன் வெகு வேகமா வர்றாப்பல இருக்கு… இன்னிக்கு ஸ்டிரைக்… உள்ளார போக முடியாது” “ஸ்டிரைக்கா?..எதுக்கு திடீர்ன்னு,” ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இரண்டு நாட்களாக அண்ணன் கந்தசாமி தன்னுடன் பேசாதது பெரும் வேதனையாயிருந்தது முருகேஸ்வரிக்கு. ‘அப்படியென்ன…ஊரு உலகத்துல யாருமே செய்யாத தப்பை நான் செஞ்சிட்டேன்?…ஒருத்தரை மனசுக்குப் பிடிச்சிருந்திச்சு…அவரே புருஷனாக் கெடச்சா வாழ்க்கை ரொம்ப சந்தோஷமாயிருக்கும்னு தோணிச்சு…அதை அப்படியே எந்தவித ஒளிவு மறைவுமில்லாம அண்ணன்கிட்ட வெளிப்படையாச் சொன்னேன்…அது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தாய் மனசு….தங்க மனசு
மாமனோட மனசு!
ஞானோதயம்
நூத்தம்பது ரூபா
கண்ணீர் மொக்கு

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)