கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சரசா சூரி

112 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

விசுவாசம்..!

 

 “கண்ணப்பா….என்ன மசமசன்னு நிக்கிற…போய் அந்த சமாசாரங்கள எல்லாம் கொண்டா….ஒரு நிமிஷம் கூட வேஸ்ட் பண்ணக் கூடாது…” “எத சொல்றீங்க சார்…?” “தெரியாத மாதிரி நடிக்காத..என்னோட பீரோவுல துணிக்கு பின்னாடி வச்சிருக்கிற சாமானத்தான் சொல்றேன்.” “சார்..இது கொஞ்சம் ஓவராத்தோணுது.அம்மா பிளேன் கூட இன்னும் கெளம்பி இருக்காது…” “இதப்பாரு.. அவுங்க போர்டிங் பாஸ் வாங்கிட்டு , ‘பிளேன்ல ஏறி உக்காந்திட்டேன்’ னு சொன்னப்புறம்தானே நாம கெளம்பினோம்… ஏதாச்சும் பிரச்சனையிருந்தா நம்பளத்தான் கூப்பிடப்போறா… அதுக்குள்ள இதெல்லாம் எடுத்து வைக்க எவ்வளவு நேரம்


விசுவரூபம்..!

 

 வருடம் முன்னூற்று அறுபத்தைந்து நாட்களும் உற்சவம் நடைபெறும் ஒரே இடம் சீரங்கம் அரங்கநாதன் கோவில் ஒன்றாகத்தான் இருக்க முடியும்… இன்றைக்கு மாசி மகம் திருவிழா ஆரம்பித்து நாலாம் நாள்…ஊரே அரங்கனின் வீதி உலாவுக்கு தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது… ”பாமா…என்னடி மசமசன்னு இத்தன நாழி பண்ணிண்டு…நாலு புள்ளி வச்சோமா , இரண்டு இழுப்பு இழுத்தோமான்னு இல்லாம…இன்னும் தளி பண்ணி முடியல..வடைக்கு அரச்சுத்தறேன்னு சொல்லிட்டு…திருக்கண்ணமுதுக்கு பால் போறாது..வாங்கிண்டு வாடான்னா இந்த ரங்குடு எங்க போய் தொலஞ்சான்…? எல்லாமே கடைசியில என் தலைலதான்


நானே வருவேன்…இங்கும் அங்கும்..!

 

 வார்தா புயலைப்போல படுவேகமாக அறைக்குள் நுழைந்தாள் அந்தப் பெண்.. “டாக்டர்…மே ஐ டேக் எ சீட்…?” பதிலுக்குக் காத்திராமல் நாற்காலியை வேகமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளி உட்கார்ந்து விட்டாள்…. கண்ணில் எண்ணெய் விட்டுக் கொண்டு நோயாளிகளை வரிசைப்படி அனுப்பும் சவிதாவின் கண்களில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு , வெளியே காத்திருக்கும் அத்தனை நோயாளிகளையும் (டாக்டர் கிரிதரிடம் அப்பாயின்ட்மென்ட் கிடைக்க மாதக்கணக்கு ஆகும்… யாரை வேண்டுமானாலும் கேட்டுப் பாருங்கள்…) முந்திக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்து விட்டாளே…! சரியான கேடிதான்! “டாக்டர்..நேத்து என்


அன்னியன்…

 

 பிறந்த மண்ணில் கால் வைக்கும் போதே உடம்பெல்லாம் புல்லரிக்கும் திரு என்றழைக்கப்படும் திருமலைக்கு… இருபத்து மூன்று வயதில் தாய்நாட்டு மண்ணை உதறிவிட்டு வெளிநாட்டில் படிக்கப்போனவன் அந்த மண்வாசனையால் இழுக்கப்பட்டு அங்கேயே தங்கி விட்டவன் , இருபது வருடங்களுக்கு பிறகு , மீண்டும் தனது ஊரின் மண்ணை மிதிக்கிறான்… ஒவ்வொரு முறை வரும்போதும் புதிதாய் பிறப்பான்.. வயது குறைந்து பழைய திருமலையாய் , பத்து வயது பாலகனாய் , தாத்தாவின் செல்ல’ராசாக்குட்டியாய்’… ஆனால் இப்போதோ பத்து வயது கூடிப்போனதுபோல்…


நாணயத்தின் மறுபக்கம்…

 

 “ஏட்டையா..? உங்களத்தானே! பிள்ளை பசில உசிரு போவுறமாதிரி கத்துதே….பாலோ , பன்னோ வாங்கித்தாங்கன்னு எத்தனி தபா கூவறேன்..காதுல விழாதமாதிரி இருக்கீங்களே…உங்களுக்கும் பிள்ள குட்டி இருக்காங்க இல்ல…!…” தமிழும் கன்னடமும் கலந்து அவள் பேசியதை எப்படியோ புரிந்து கொண்டார் ஏட்டு ஏகாம்பரம்……. “ஆமா.. ஒண்ணுக்கு மூணு இருக்குதுங்க..ஆனா நாங்க பெத்தது..நீ பெத்த பிள்ளதானே… உம் பாலக்குடுக்க வேண்டியதுதானே…!!” “இருந்தா நான் ஏன் ஏட்டய்யா உங்கள கெஞ்சப்போறேன்…?? குழந்த வவுத்துக்கே நாதியத்து போய் கெடக்கேன்..நானு சாப்பிட்டு மூணு நாளாச்சு…” “நீ


ரா…ரா…சரசுக்கு ராரா…

 

 மூணு தடவ காலிங் பெல் அடிச்சப்புறம்தான் சொர்க்கவாசலே தொறந்தது.. ஒரு நிமிஷம் அப்படியே பேயக்கண்டவன்மாதிரி அரண்டு போய் நின்னுட்டேன்.. “ராரா..சரசுக்கு ராரா..செந்தக்கு சீறா…” இரண்டு கையை நீட்டி அபிநயம் பிடிக்கிறாரே…இது சந்திரமுகியா ? இல்ல…சச்சு மாமியா….? கண்ணுல மை அப்பிக் கெடந்ததது…மூக்கில புல்லுக்கு…காதுல ஜிமிக்கி…! மறுபடியும் ரா.ரா…’ வா..வா..ன்னு உள்ள கூப்பிடறார் போல இருக்கு… மூச்சைப்பிடிச்சிண்டு உள்ள எட்டிப்பார்த்தேன்…வேற வீட்டுக்குள்ள தெரியாம நொழஞ்சுட்டோமோ…? அப்படியிருந்தாலும் சந்த்ரமுகி எங்கேந்து வந்தா..? சரி..இனிமே இங்க நின்னா ஆபத்துன்னு திரும்பும்போது மீண்டும்


காதல் சிறகை காற்றினில் விரித்து…

 

 தன் மடியில் பொத்தென்று லட்டு மாதிரி வந்து விழுந்த கிரிக்கெட் பந்தை அப்படியே இரண்டு கைகளாலும் ஏந்தி அணைத்த அமலா, ‘சிக்சர்’! ‘வெல் டன் ஆனந்த்!’ என்று பெரிதாக கத்தினாள்… ‘தாங்யூ ஆன்ட்டி ‘ பதிலுக்கு ஆனந்தும் கத்தினான். லண்டன் லார்ட்ஸ் மைதானம் என்று நினைப்பு… “கமான்… விடாத…சென்சுரி அடிக்கணும்..” ஆட்டம் தொடர்ந்தது.. ஒவ்வொரு சனி , ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் அமலாவுக்கு கிடைக்கும் அற்புத அனுபவம் இது… பெங்களூரு சின்னசாமி மைதானத்தின் அருகே ஒரு சின்ன திடல்…பூங்கா


உன் விழியில் என் கண்ணீர்!

 

 “அம்மா! ஓடிவா! முத்துமாமா! வாம்மா!” *** தனக்கொரு சொர்க்கத்தை அமைத்த தேவதை சந்தேகம் இருந்தால் பாருங்கள்! அரசனின் மகனல்ல அம்பிகாபதிஈஈஈஈ அமர காவியம் பாடினாள் அமராவதி இறைவனின் சாலையில் விதித்த விதி ஈஈஈஈஈஈஈஈ அரசன் தலையிட்டால் அதுதான் கதி ஈஈஈஈ அதுதான் கதி… பணம் உள்ள இடம் உலகை ஆட்டலாம் பகுத்தறிவுள்ள உறவும் ஆடுமா மனமேஏஏஏ ….. நதி செல்லும் வழிதன்னை யார் சொன்னது ஒரு வானும் நிலவும் சேர யாரைக் கேட்பது…. தனக்கொரு சொர்க்கத்தை அமைத்த


மனதோடுதான் நான் பேசுவேன்..!

 

 இருவருக்கும் இடையில் பேச ஒன்றுமே இல்லையா? மௌனமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. இருவருக்கும் அதன் மொழி நன்றாகப் புரிந்துவிட்டது போல ஒரு அன்னியோன்யம்.. காலையிலிருந்து இரவு படுக்கும் வரை இது தொடர்கிறது….! ஒருவருடத்துக்கும் மேலாகிவிட்டது.. வார்த்தைகளே இல்லாமல்..எப்படி முடிகிறது…? சபரிக்கு இது பழகிப்போன ஒன்று…! ஆனால் பத்மினிக்கோ? *** நான்கு படுக்கை அறைகள் கொண்ட பெரிய வீடு.. நந்தினிக்கு ஒன்று… ஒன்று நகுலுக்கு… பத்மினிக்கும், சபரிக்கும் மாஸ்டர் பெட்ரூம்… விருந்தினருக்காக சிறப்பு அறைகள் இரண்டு… இப்போது இருவர் மட்டுமே..அவர்களுடைய செல்ல


இன்று போய் நாளை வாராய்..!

 

 நடுராத்திரி ஒரு மணி இருக்கும்..தடதடவென்ற சத்தம்.. “அம்மா..பயம்மா இருக்கு..!” கிரி அம்மாவின் இடுப்பை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டான்.. “என்னடா பயம்..?? மேல பரண்ல எலிதான்! எதையோ போட்டு உருட்றதாயிருக்கும்…! இதுக்கு போய் பயப்படுவாளா…?? பேசாம கண்ண மூடிட்டு தூங்கு..” “அம்மா..! அம்ம்மா.! எலி எப்பிடி மேல ஏறித்து..? அதான் சாத்தியிருக்கே…!” “எலிக்கு எல்லாம் தெரியும்…” அதற்குள் பக்கத்தில் படுத்திருந்த பாரு ‘ப்ச்ச்..ச்ச்ச்.’ என்று அதட்டினாள்.. “கிரி..வளவளன்னு பேசாத.. எல்லாரும் முழிச்சுக்கறா பாரு..காலம்பற பேசிக்கலாம்.இப்போ பயப்படாம அம்மாவ கட்டிண்டு