தொடுதல்

 

எனக்கு வயது இருபத்தியேழு.

தனிமை என்னை வாட்டுகிறது. ஒரு பெண்ணின் அருகாமைக்காக என் மனசும் உடம்பும் ஏங்குகிறது.

பதின்மூன்று வயதினிலேயே இந்த எதிர்பார்ப்பு எனக்கு ஆரம்பமானது. பின்பு அதுவே ஏக்கமானது. இன்னமும் குறைந்த பட்சம், பன்னிரண்டு வருடங்கள் – ஒரு மாமாங்கம் – இந்த அனுபவத்திற்காக காத்திருப்பது அநியாயம் என அப்போது பட்டது. இப்போதும் படுகிறது.

புதிய அனுபவத் தேடலுக்காக மனசும் உடம்பும் பதைக்கிறது.

திருமணம் என்கிற பந்தத்தின் மூலம் மட்டுமே தேகசுகம் ஒருவனுக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்பது உலக நியதி. தவறு, இந்திய நியதி. இந்த நியதியை மீறுகிறவர்கள் தவறு செய்தவர்களாவார்கள். உடம்பு மிகத் தயாராக இருந்தும் திருமணம் என்கிற சமூக அங்கீகரிப்பிற்காக நான் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இந்தக் காத்திருத்தல் மிகவும் ஏக்கமானது, கஷ்டமானது, கொடுமையானது. பசிக்கிறது சாப்பிடுகிறோம், தாகிக்கும்போது தண்ணீர் குடிக்கிறோம்…இயல்பான பூர்த்திகள். ஆனால் உடம்பு தகித்து கலவிக்காக ஏங்கும்போது மட்டும் சமுதாய அங்கீகரிப்பு இல்லாததினால், உடம்பை இயற்கைக்கு எதிராக நான் கட்டாயமாக அடக்கியாள வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த லட்சணத்தில் கல்லூரியில், அலுவலகங்களில் புற்றீசல்களாக பெண்கள். சிரித்தபடி அழகாக வளைய வரும் உற்சாகமான பெண்கள். எங்கும் பெண்கள், எதிலும் பெண்கள். அவர்களின் அருகாமை என்னை மிகவும் அலைக்கழிக்கிறது. தொடுதலுக்காக ஏங்குகிறது.

தொடுதலில்தான் அன்பின் ஏக்கம் பூர்த்தியாகிறது. குழந்தைகளைக்கூட வாரியணைத்து உச்சி முகரும்போதுதான் அது கொஞ்சல் என அழைக்கப் படுகிறது. முதுகில் ஷொட்டும், கை குலுக்குதலும் நண்பர்களின் தொடுதல். தொடாது காட்டப்படும் அன்பு பூர்த்தியாவதில்லை.

துக்கத்தைகூட அதை வெளிப்படுத்தும் விதமாக ஒருவரின் தோளைத்தொட்டு அமுக்கினால போதுமானது.

என் பெற்றோர்களை நினைக்கும்போது எரிச்சல்தான் ஏற்படுகிறது. எனது தகிப்பு அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. அவர்களிடம் வெளிப்படுத்தக் கூடிய தகிப்பல்லவே இது.

எனது இந்த ஏங்குதலுக்கு மருந்து பொறுமையும், காத்திருத்தலும் அல்ல. அனுபவம்தான் சிறந்த மருந்து.

ஆனால் பரத்தையர்கள் உதவாது. அதில் வியாபாரம்தான் மேலோங்கியிருக்குமேயல்லாது முழு ஈடுபாடும், ஆர்வமும் இருக்காது. ஆரோக்கியக் குறைவு. இணக்கமான புரிதலும் அதைத் தொடர்ந்த தொடுதலும், தழுவுதலும், முயங்குதலும் மிகவும் ஆரோக்கியமானது.

என்னுடைய ஏக்கம் தீர இப்போதைக்கு ஒரே வழி என்னுடன் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் திவ்யாதான். எவரையும் சொக்க வைக்கும் அழகுக் குவியல் அவள். அவளைத் தொட திட்டமிடல் வேண்டும். அழகாக, பதவிசாக அவளை அணுக வேண்டும். சற்று முயற்சித்தால் சாத்தியம்தான்.

ஆனால், நான் திட்டமிடுவதற்கு முன்பே எதிர்பாராமல் ஓரு சந்தர்ப்பம் இன்றே எனக்கு கிடைத்தது. திவ்யாவுக்கு ரெக்கார்ட் ரூமில் 2000ம் வருடத்திய பைல் ஒன்றத் தேட வேண்டியிருந்தது. அதற்கு என் உதவி அவளுக்குத் தேவைப்பட்டது.

மதிய உணவு இடைவேளையில், ரெக்கார்ட் ரூமின் பழைய கோப்புகளின் மத்தியில் திவ்யாவின் அருகாமை பைல் தேடும் பாவனையில் எனக்கு கிடைத்தது. அவளின் மெல்லிய வாசனை என்னைக் கிறங்கடித்தது.

அருகாமையும், தனிமையும் கிடைத்த கிளுகிளுப்பில், என் உடம்பின் ஒவ்வொரு செல்லும் அவளைத் தொடு, தொடு என உத்தரவிட்டது. எனக்கே நான் அன்னியனாகிப்போய் என் சுய கட்டுப்பாட்டை இழந்தேன்.

சட்டென்று திவ்யாவை இறுக்கமாக இழுத்து அணைத்து முத்தமிட்டேன்.

தன் முழு பலத்தையும் பிரயோகித்து, திவ்யா என்னை உதறித் தள்ளினாள். ஓங்கி என் கன்னத்தில் அறைந்தாள். விருட்டென்று வெளியேறினாள்.

கன்னத்தில் அறை வாங்கியதுகூட ஒரு விதமான தொடுதல்தான். கோபமான தொடுதல். வெறுப்பின் வெளிப்பாடு.

குறைந்த பட்சம் என் திருமணம் வரையில் திவ்யாவின் இந்தத் தொடுதல் என்னை எச்சரிக்கை செய்தபடி இருக்கும். அதுவரை நான் என் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டிருக்க உதவும்.

இன்றல்ல என்றாவது என் பெற்றோர்கள் என் திருமணப் பேச்சை எடுக்க மாட்டார்களா என்ன?
எனக்கு மருந்து இனி பொறுமையும் காத்திருத்தலும்தான்.

அனுமதியுடன் கூடிய தொடுதலுக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

என்னவள் இப்போது எங்கிருக்கிறாள்? என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்? எப்போது என்னிடம் வருவாள்?

சொல்லுங்களேன். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
நான் கடந்த முப்பது வருடங்களாக பெங்களூரில் ஒரு மல்டி நேஷனல் ஐடி கம்பெனியில் கை நிறைய சம்பளத்துடன் சந்தோஷமாக வேலை செய்கிறேன். நான், என் மனைவி சரஸ்வதி; மகன் ராகுல்; மருமகள் ஜனனி மற்றும் என் பேத்தி விபா ஆகியோர் டாட்டா நகரில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வனஜாவுடன் திருமணம் ஆனபோது எனக்கு இருபத்தைந்து வயது. நான் உடனே பெங்களூரில் தனிக் குடித்தன வாழ்க்கையைத் தொடங்கி விட்டேன். கல்யாணமானவுடனே மனைவியுடன் தனிக்குடித்தன வாழ்க்கை கிடைப்பது அதிர்ஷ்டமானது. தாம்பத்ய வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நாட்கள் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் மிகவும் அற்புதமானவை. மனைவியின் சின்னச்சின்ன பார்வைகள்கூட கணவனை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ராஜதுரை தீவிரமாக யோசித்தான். சீக்கிரம் சந்தானத்தை கொலை செய்துவிட வேண்டும், ஆனால் அதற்கு நன்றாக திட்டமிடல் வேண்டும். மிகுந்த எச்சரிக்கை வேண்டும். மாட்டிக்கொண்டு ஜெயில், கோர்ட், கேஸ் என்று லோல்பட்டு கேவலப்படக் கூடாது. இது புது அனுபவம், முதல் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“அப்பா ப்ளீஸ்... நோ…” நானும் என் மகனும் விளையாடும்போது, நான் அவனைப் பிடித்துவிட்டால் அவன் இப்படித்தான் சிணுங்குகிறான். ‘அப்பா ப்ளீஸ்... நோ’ என்கிற வார்த்தை நன்றாக வேலை செய்கிறது என்பதை அவன் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டதால் அதைத் தொடர்கிறான். நானும் என் மனைவியும் இதற்காக ஒரு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சிவராமனும் நானும் கடந்த பத்து வருடங்களாக கிண்டியிலுள்ள ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை செய்கிறோம். நாங்கள் இருவரும் நல்ல நண்பர்கள். ஆனால் எங்களது பழக்க வழக்கங்கள் நேர் எதிர். சிவராமன் ஐயிரு வீட்டுப்பையன். அவன் என்னிடம் பழக ஆரம்பித்த புதிதில், “நாங்க வெங்காயம், பூண்டு, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மாலதிக்கு தன் கணவன் பாஸ்கரிடம் இந்த விஷயத்தை உடனே சொல்லிவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. திருமணமான இந்த நான்கு ஆண்டுகளில் எதையும் அவள் இதுகாறும் தன் கணவனிடமிருந்து மறைத்ததில்லை. ஆனால் இது கணவரின் தம்பி வித்யாதர் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் என்பதால், இதனால் குடும்பத்திற்குள் மனஸ்தாபம் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காலை எட்டுமணி. சாரதா அவசர அவசரமாக அலுவலகம் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த இறப்புச் செய்தி கிடைத்தது. மனதுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. அதைவிட அந்த இறப்பிற்கு தான் போகவேண்டுமா என்கிற குழப்பம்தான் அவளிடம் அதிகம் ஏற்பட்டது. குழப்பத்துடன் கணவன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கதவு இலக்கத்தை வைத்துப் பார்த்தால் எங்கள் தெருவில் மொத்தம் இருபத்தியாறு வீடுகள் இருக்கவேண்டும். ஆனால் உண்மையில் இப்போது இருக்கும் வீடுகள் பதினைந்துதான். கால ஓட்டத்தில் சிற்சில வீடுகள் இடிந்து ஒரே வீடாகக் கட்டப் பட்டபோது வீட்டின் எண்ணிக்கைகள் குறைந்து போயின. எங்கள் வீட்டின் கதவு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘அரண்மனைக் கிளி’ கதையை படித்துவிட்டு இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) ராஜலக்ஷ்மியே மொபைலில் ‘ஹலோ’ சொன்னதும் சுப்பையா திகைத்துப் போனான். தேனில் தடவிய மாதிரி அவள் குரல் அழகாக இருந்தது. “நான் ஹைதராபாத்திலிருந்து சுப்பையா பேசறேன்... மாமா இல்லியா?” “அவரு வயலுக்குப் போயிருக்காரு. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘ஆட்டுக்கறி’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) எப்படி வேட்டு இல்லாமல் தீபாவளி கிடையாதோ, அதேமாதிரி நிறைய பேருக்கு அவன் ஊரில் வான்கோழிக்கறி இல்லாமலும் தீபாவளி கிடையாது. இது அவன் வீட்டுக்கும் பொருந்தும். ஆனால் அவன் வித்தியாசமானவன். அசைவ உணவு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
டாக்டர் வீடு
புதுமனைவி மோகம்
கச்சிதமாக ஒரு கொலை
என் மகன்
சூட்சுமம்
அண்ணனின் அறிவுரைகள்
பிறழ் வாழ்க்கை மனைவிகள்
பீதி
பக்கத்து வீடு
அப்பாவும் காமராஜும்

தொடுதல் மீது 2 கருத்துக்கள்

  1. S.Kannan says:

    மிக்க நன்றி திரு சுரேஷ். நான் மிகவும் ரசித்து எழுதிய கதை இது. எஸ்.கண்ணன்

  2. suresh says:

    மிக நன்று சார்.. ஒவ்வொரு சராசரி இளைனர்களின் ஏக்கமும் அந்த வயதில் இதுதான்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)