கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: March 2017

40 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பரதன் எடுத்த சபதம்

 

 “சத்தியப் பிரமாணம் என்பது அளவுகோல். நான் என் வாழ்க்கைக்கு இந்த விழுமியங்களை அளவுகோலாகக் கொண்டு வாழ்வேன். இவற்றில் எதாவது ஒன்றையாவது தவறினேனானால் அந்த பாவம் என்னை தீவிரமாக பீடிக்கும்” என்றான் உத்தமன் பரதன். தான் எவற்றை அளவுகோல்களாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தானோ அவற்றையே சபதங்களாகக் கூறி அவற்றை மீறி நடப்பவன் அடையும் துர்கதிகளை தானும் அடைவேன் என்று கௌசல்யா தேவியிடம் சொல்கிறான் பரதன். கௌசல்யா தேவியைக் காண வந்த பரதனும் சத்ருக்னனும் தாயின் நிலையைக் கண்டு துக்கத்தை


சிநேகிதம்

 

 உள்ளே கூடம் அமளிப்பட்டது. வனஜாவின் குரல் வழக்கம் போல் உயர்ந்திருந்தது. இந்த ஒரு வாரத்தில், டோலுவுக்கு லூட்டியடிக்கும் குழந்தைகள், இந்த வீடு, வனஜாவின் வெட வெட உடலுக்குச் சற்றும் பொருந்தாத சன்னமில்லாத குரல் எல்லாம் பழகியிருக்கும். வருஷங்கள் கழித்து டோலுவைச் சந்திப்பேன் என்று ஒருநாளும் நான் கனவு கண்டதில்லை. போன வெள்ளிக்கிழமை ஆபிசிலிருந்து திரும்பி, வனஜா கொடுத்த காப்பியைக் குடித்துக் கொண்டிருந்த போது வனஜா, “”இன்னிக்கி கல்கத்தாலேர்ந்து போன் வந்தது” என்று சிரித்தாள். “”ரொம்ப ஜாலியா இருக்கியே,


த்ரீ ஸ்டார் பேக்கேஜ்

 

 “டேவிட்டு, அப்பா போய்ட்டாருடா” என்று போனில் அலறிய அம்மாவின் குரல் என்னை உலுக்கியது. மணி காலை நான்கு. “என்னம்மா சொல்ற? நல்லாத்தானே இருந்தார்? திடீர்ன்னு எப்படி” “ஆக்சிடென்ட்ரா டேவிட். பெரிய கார எடுத்துக்கிட்டு கொடைக்கானல் போனார் அப்பா. ஒரு பிசினஸ் விஷயமா. வர்ற வழில ஆக்சிடென்ட். அங்க formalities முடிஞ்சுதான் இங்க வரணும். நான் உன் சித்தப்பாவோட இன்னும் அரை மணில கெளம்பறேன். நீ ஒடனே கெளம்பி சென்னை வாடா.” என்று போனை வைத்தாள். சிங்கப்பூரிலிருந்து சென்னை


உயிர்த்தாகம்

 

 எழுதியவர்: சமரேஷ் பாசு மழை பெய்து கொண்டிருந்த ஒரு தேய்பிறை இரவு. மழை என்றால் திடீரென்று வானத்தில் மேகங்கள் குவிந்து, இடி இடித்து, மின்னல் மின்னிக் கொட்டோ கொட்டென்றுஒன்றிரண்டு பாட்டம் கொட்டித் தீர்க்கும் பெருமழை அல்ல. கட்டிப்போன தொண்டையிலிருந்து அலுப்புத் தரும் வகையில்தொடர்ந்தாற்போல் ஒலிக்கும் அழுகைக் குரல் போல் சில நாட்களாகப் பெய்து கொண்டேயிருக்கிறது மழை. கூடவேகிழக்கிலிருந்து இடைவிடாமல் புயற்காற்று– புறநகர்ப்பகுதியின் பெரிய ரஸ்தாவைத் தவிர மற்ற தெருக்களும் சந்துகளும் சேறும்சகதியும் நிறைந்த நீண்ட சாக்கடைகளாகி விட்டன.


பீஃனிக்ஸ் பறவை

 

 நான் திருகோணமலை சர்வதேச விமான நிலையத்திலிருந்து வெளிக்கிட்டு அர்லாண்டா விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கினேன். இதற்குமுன் நான் வெளிநாட்டுக்கு பிரயாணம் செய்தவளல்ல. விமானக் கூடத்தில் இருந்த ஜனத்திரளில் என் மகனுடைய முகத்தைத் தேடியபோது எனக்கு பயம் பிடித்துக்கொண்டது. ஸ்டோக்ஹோமில் நான் வந்திறங்கிய வருடம் 2018. என் மகன் என்னை விட்டு பிரிந்து ஸ்வீடனுக்கு படிக்கப்போன வரும் 1998. அப்ப அவனுகு வயது 15. என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. இருபது வருடங்கள் என் ஒரே மகனைப் பிரிந்து வாழ்ந்திருக்கிறேன். இப்போது