கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2016

59 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

புருஷ லட்சணம்

 

 வீடெங்கும் ஊதுபத்தி வாசனை. நடுவீட்டில் என்னை நாற்காலியில் அமர வைத்திருக்கிறார்கள். கண் மூடி தாகட்டையை தலையோடு சேர்த்து கட்டி, கீழே விழாமல் இருக்க நாற்காலியோடு சேர்த்து கட்டி வைத்திருக்கிற கோலத்தை பார்க்கும் போது எனக்கு சிரிப்புதான் வந்த்து. நான் இறந்து ஒரு நாள் ஆகி விட்டது. என் கண் முக்கியமான ஆளை தேடியது. என் மனைவி. வறண்ட தலையோடு கண்ல தண்ணி வழிய உட்கார்ந்திருக்கிற நிலையை பார்த்தா, பாவி இப்படி மோசம் பண்ணிட்டியடான்னு என்னை நானே திட்டிக்கனும்


தூரிகை

 

 வாசலில் ஆண்களும் பெண்களுமாய் செருப்புகளை வரிசையாக விடப்பட்டிருந்தார்கள். இராமன் சீதையைக் கண்டுபிடித்தான். சீதை இராமனுக்காகக் காந்திருந்தாள். சொந்த பந்தங்கள் கூடி திருமணம் பொருத்தம் பார்க்க அங்கே குழுமி இருந்தார்கள். அக்கூட்டத்தின் நடுவே தலை நிமிராமல் மாப்பிள்ளை நடேசனும் உட்காந்திருந்தான். ஆள் கொஞ்சம் கருப்புதான். தலைமுடி அடர்த்தியா இல்லையன்னாலும் சொட்ட இல்ல. பார்க்க வாட்ட சாட்டமான ஆண்பிள்ளைதான். வெத்தல பாக்கு பழம் பூ தாம்பாலத்தில் கூட்டத்தின் நடுவே வைக்கப்பட்டிருந்தன. மீனாட்சி மா நிறத்தவள். ஜன்னலுக்கு நேரே கட்டியப் புடவையோடு


கோணங்கள்

 

 ஓரு மணி…….. அடித்தது…கடிகாரத்திலும். , அவள் வயிற்றிலும். வேலை இன்னும் முடியவில்லை. இந்த குரங்கு, அதான் இந்த மேனேஜர் குரங்கு , இதன் பெயர் அன்றாடம் மாற்றப்படும் .அதன் காலை கொனஷ்டைகளே அன்றைக்கான புனைப்பெயரை தீர்மானிக்கும். நிமிடத்தில் சொன்னதை மாற்றி , இதை தப்புச்சொல்லி, அதை அடித்து, இதை திருத்தி,……ஒரு வழியாக, முடிவு செய்த final draft report கொடுத்தபோது ஒன்றடிக்க பத்து நிமிடம் தான் இருந்தது . “சார் , லஞ்ச் போய்ட்டு வந்து தரவா..


நாகமணி

 

 “என் பேரு மஞ்சுஷா”’ என்றாள். பெயர்தான் சற்று விசித்திரமாக இருந்ததே தவிர ஆள் சித்திரம். அழகான 3d ஓவியம். எல்லாமே அளவாக அழகாக. கடவுள் நிச்சயம் இவளைப் படைப்பதற்கு முன் ஒரு மாதிரிச்சித்திரம் வரைந்து வைத்துக்கொண்டு தான் பின்னர் படைத்திருக்க வேண்டும். உந்திச் சுழியின் முளைத்து எழுந்த உரோமப் பசுந்தாள் ஒன்றில் இரண்டு அந்திக் கமலம் கொண்ட அவளைப் பார்த்ததும் நான் காதலில் விழுந்துவிட்டேன் என்பது தான் உண்மை. அவ புராணம் இருக்கட்டும்.. நீ யாருன்னு சொல்லு


காலை நேரத்து கற்பகத்தம்மாள்

 

 கதவை திறந்து வெளியே வந்தார் கற்பகத்தம்மாள்.. ஆள் நடமாட்டமில்லாத அதிகாலை நேரம். மரத்தில் ஒட்டிய பூச்சிகளின் கீச்சு சத்தம் நிக்காமல் இருந்தது. நேற்று மாலையே எடுத்து வைத்திருந்த சாணத்தை வாளியில் இட்டு கரைத்து …..ச்சட… ச்சட…. என்ற சத்தத்துடன் தெளித்து முடித்தார். “இந்த காலத்துல எந்த பொம்பள எந்திரிச்சு வாச தெளிக்கிறா…… கேட்டா….. “வாசலே இல்ல, வாச எங்க தெளிக்கிறது”ன்னு வக்கனையா எகத்தாளத்தோட கேக்கறாளுங்க…… ம்ம்……..என்ன ..செய்யறது…” என்று தனக்கு தானே புலம்பியவாறே முந்தானை மரைப்பை எடுத்து


அற்புதா

 

 சென்னையின் பன்னாட்டு விமான முனையத்தில் அந்த அமொpக்கன் ஏர் லைன்ஸ் விமானம் தரையிறங்கியது, ஆனால் மனம் முழுவதும் நிறைந்த பாரத்தோடு அதிலிருந்து அற்புதா இறங்கினாள், வழக்கமான சோதனைகளை முடித்து வெளியில் வந்தாள், அவளுக்கு சென்னை புதியதாக உருவாக்கப்பட்ட நகரமாகவே தோன்றியது, விடியற்காலை குளிர்ச்சியில் வாகனம் வெளியேற்றும் புகை காற்றில் கரைந்து மு்க்கில் முட்டியபோதுதான் தனது தாய்நாட்டின் வாசனையை மீண்டும் உணர்ந்தாள் அற்புதா. “கால் டாக்ஸி மேடம்?” என்ற பவ்யமான குரல் கேட்டு “ராயல் லீ மெரிடியன் போகனும்?”


யாரோ பெற்றது

 

 “அம்மா! என்னை இப்பவும் பாட்டி வீட்டிலேயே விட்டுட்டுப் போகப் போறீங்களா? ஒங்ககூட கூட்டிட்டுப் போகமாட்டீங்க?” குரல் ஏக்கத்துடன் வெளிப்பட்டது. அதற்கு நேரிடையாகப் பதில் கூறாது, “இங்கதான் நல்லா இருக்கே, மஞ்சு! பூனை இருக்கு. சீக்கிரமே ரெண்டு, மூணு குட்டி போடப்போகுது. அதோட விளையாடலாம். சிங்கப்பூரில ரொம்ப சின்ன வீடு. இங்க இருக்கிறமாதிரி தோட்டம் கிடையாது. அதோட, தாத்தாவோட பீச்சுக்குப் போய் குளிக்கலாம்,” என்று சமாதானப்படுத்துவதில் இறங்கினாள். பெற்றோர் கோலாலம்பூருக்கு தெற்கே அறுபது கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருந்த போர்ட் டிக்சன்


நெய் விட்ட தோசையில் ஒரு நினைவு முகம்

 

 பிறந்து இறக்கும் வரை கோடிக்கான முகங்களைப் பார்த்தாலும் அபூர்வமாய் ஒரு சில முகங்களே நினைவில் நிற்கும் முகுந்தனைப் பொறுத்தவரை அப்படிச் சிரஞ்சீவியாக அவன் மனதிலும் உயிரிலும் உணர்விலும் சாகாவரம் பெற்ற ஓர் ஒளித் தேவதையாகச் சிம்மாசனம் இட்டு வீற்ருக்கிற உஷாவுக்கு நிகராக இன்னொரு பெண்ணை அவன் தன் வாழ்நாளில் கண்டதேயில்லை கட்டின மனைவி கூட அந்தளவுக்கு அவன் மனதைக் கவர்ந்ததில்லை பலன்களையே எதிர்பாராமல் களங்கமற்று அனாதையாய் இருந்த தன் மீது அவள் காட்டிய மிகவும் பரந்த அளவிலான


அகஸ்தியம்

 

 ”இன்றைக்கு பௌர்ணமியா?” – நான் வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே தனுஷ்கோடி அண்ணனிடம் கேட்டேன். நிலா முழு வட்டமாக நிறைந்துகிடந்தது. சின்னத் துண்டுமேகம்கூட இல்லை. எட்டுத் திசைகளும் சுத்தமாக இருந்தன. எல்லா இடங்களையும் துடைத்து எடுத்ததால் அப்படியொரு துடிப்புடன், கொதிபால் காம்புச் சூட்டுடன் கறவைச் செம்பில் நுரைத்துக்கொண்டு இருந்தது. நட்சத்திரங்கள் விடுமுறையில் போயிருந்தன. ”நேற்றுதானே கோயிலில் கூட்டமாக் கிடந்துது. பிரதோஷத்துக்கு மினிபஸ்காரன் ஸ்பெஷல்கூட விட்டிருந்தானே. அப்போ நாளைக்குத்தானே பௌர்ணமியா இருக்கும்?” – தனுஷ்கோடி அண்ணனும் இப்போது நிலாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். தனுஷ்கோடி


குட விளக்கு

 

 நகரத்துக்கு வெளியே மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் எந்தவகை இரைச்சலும் இல்லாமல், அமைதியின் பிறப்பிடமாக இருப்பது வளர்மதி காலனி. ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் வக்கீல் வீட்டு போர்டிகோவில் வழக்கம்போல கலந்துரையாடல் மும்முரமாக இருந்தது. வக்கீல் ஒன்று பேச, வாத்தியார் ஒன்று பேச, இடைமறித்து டாக்டர் பேச, குறுக்கிட்டு போஸ்ட் மாஸ்டர் பேச, உற்சாகத்தில் ஆடாத குறையாக, இடத்தைவிட்டு எழுந்த ஜோஸ்யர், உரக்கத் தம் கருத்தை நுழைக்க அவர்கள் பேச்சில் கலகலப்பு, வெடிச்சிரிப்பு, கிண்டல் எல்லாம் மாறி மாறி கூத்தடித்தன. அந்தக்